တတိယေနရာမွာ


ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမမဟုတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ အေနၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဘယ္ေတာ့ျပန္မွာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ခဏခဏ ေျဖရပါတယ္။  ကၽြန္မ ဘယ္ေနရာမွာပဲေရာက္ေနေန တတိယေနရာဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႔ ပထမေနရာ ကၽြန္မရဲ႔အိမ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုက အျမဲတမ္းေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့ပါတယ္။


ကၽြန္မဒီအေရွ႔အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံေလးကို ေရာက္စတုန္းက ၾကံဳေတြ႔ဘူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ဘေလာ့ေပၚမွာ ကၽြန္မရဲ႔ တတိယေနရာ ဆိုျပီး ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႔ ေလ့လာမႈ အားနည္းတာရယ္ ဗဟုသုတနည္းလြန္းတာေၾကာင့္ အဲဒီပို႔စ္ေလးမွာ အဆင္မေျပမႈေလးေတြအေၾကာင္းကို ေရးခဲ့မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာေလးမွာ အေနၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သြားရင္းလာရင္း ျမင္ရၾကားရ ခံစားရတာေတြက အရင္ကနဲ႔စာရင္ သိသိသာသာ ျခားနားလာတာကို သတိထားမိပါတယ္။
အျခားႏိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာလဲ သူတို႔ဆီက ၾကားရသိရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ် ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

ကၽြန္မ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္က တေန႔ေရႊ တေန႔ေငြျဖစ္ေနတာမို႔ ေခတ္စနစ္ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားၾကီးၾကားမွာ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ကၽြန္မတို႔ဟာ အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ လူျဖစ္လာခဲ့သူေတြလို႔ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ျပီး ေျပာလို႔လဲရပါေသးတယ္။

ကၽြန္မ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက ေနပူက်ဲက်ဲမွာ သံုးေလးနာရီေလာက္ ေျခသလံုးေတာင့္ေအာင္ ရပ္လို႔ အလံေလးေတြကိုင္ျပီး ဘဘဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး က်န္းမာပါေစလို႔ ေအာ္ခဲ့ရဘူးပါတယ္။
အလုပ္ခြင္ကို ဝင္တဲ့ အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့လဲ ဘဘၾကီးေတြရဲ႔ အိမ္ေနာက္ေဖးဝင္ေပါက္ေတြအေၾကာင္း နားမဆံ႔ေအာင္ၾကားရျပန္ပါတယ္။ ဘဘၾကီးရဲ႔ ကိုယ္ေရးအရာရွိကေတာ္ေတြကို အတြင္းခံကအစ လိုက္ဝယ္ေပးရတဲ့ ခရိုနီၾကီးေတြကိုလဲ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အာဏာရွင္ ဘဘၾကီးေတြတင္မကပဲ နယ္စပ္ေဒသက တန္ခိုးထြားလွတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိေတြကို သူတို႔ ရန္ကုန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ လူမသိသူမသိ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္နဲ႔ စီးေတာ္ယာဥ္စီစဥ္ေပးရတာမ်ိဳး ေနရာထိုင္ခင္း စီမံေပးရတာမ်ိဳးေတြကို ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းကားေတြထဲကလို လွွ်ိဳ႔ဝွက္ခ်က္ေတြနဲ႔ သဲထိတ္ရင္ဖိုလုပ္ခဲ့ရပါေသးတယ္။

ခရိုနီ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးတစ္ေယာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္ ေဂါက္ရိုက္ျပီးခ်ိန္မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဒူးေထာက္ထိုင္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဖိနပ္စီးေပးေနတာကို မ်က္စိေရွ႔မွာ ျမင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အခြင့္ထူးခံလူတန္းစားေတြအေၾကာင္းကို ကၽြန္မတို႔ျမန္မာျပည္သူေတြထက္ ဘယ္သူမွ ပိုလို႔မသိႏိုင္ပါဘူး။ အေနာက္ႏိုင္ငံက သမၼတေတြ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေတြ ကိုယ့္ဖိနပ္ကိုယ္စီး ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္ တန္းစီေစာင့္စားေနတာေတြကို ျမင္ဖို႔ သိဖို႔ ျပတင္းေပါက္ေတြ ပိတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြဟာ တကယ့္ အခြင့္ထူးခံေတြလို႔ပဲ နားလည္ခဲ့မိပါတယ္။

ေျမၾကီးနဲ႔ မိုးေကာင္းကင္ ကြာဟသလို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြ ဘဝက အကြာၾကီး ကြာလွတယ္လို႔ ထင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ 

ဒါေပမယ့္ အေရွ႔အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံတစ္ခုကိုေရာက္လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြကို ျပည္သူထဲမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဝမ္းသာဝမ္းနည္း ခံစားရသလို ေလးစားအားက်တဲ့ စိတ္ေလးလဲ ေပၚလာပါတယ္။

ျပည္ေထာင္ခုနစ္ခုနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံေလးမွာ ျပည္နယ္တစ္ခုစီမွာ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္စီ ရွိပါတယ္။ အျခားျပည္နယ္က ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္ရဲ႔ သမီးတစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္မတို႔နဲ႔တန္းတူ ေလဆိပ္မွာ အလုပ္လာလုပ္တာကိုလဲ တအံ႔တၾသေတြ႔ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမို႔ သူအလုပ္လာခ်ိန္မွာ အထိန္းေတာ္ေတြ ပါေပမယ့္ သာမန္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္လို ရိုးရွင္းစြာ ေနထိုင္ပါတယ္။ 

ဒီႏိုင္ငံေလးမွာ အမ်ားျပည္သူသံုး မီးရထားေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ ေစာ္ဘြားၾကီးကို ဘယ္သူကမွ ေစာ္ဘြားၾကီး က်န္းမာပါေစလို႔ ႏႈတ္ခြန္းမဆက္ၾကပါဘူး။
ေစာ္ဘြားၾကီးကသာ ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းျပီး သြားရင္းလာရင္း လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြကို အေရးတယူနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္တာကို ေတြ႔ျမင္ရတာပါ။

ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႔ ေမြးေန႔မွာ ဘယ္သူကမွ သတင္းစာထဲကေန ဆုမြန္မေခၽြၾကပါဘူး။ ႏိုင္ငံရဲ႔ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာသာ ေစာ္ဘြားၾကီးက ျပည္သူေတြကို ဖုန္းထဲကေန မက္ေဆ့ခ်္ပို႔ျပီး ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးတာပါ။
ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားတဲ့ မင္းပြဲစိုးပြဲ ဧည္႔ခံပြဲေတြ အခမ္းအနားေတြကို ေစာ္ဘြားၾကီးကိုယ္တိုင္ ၾကြေရာက္ခ်ီးျမင့္ပါသည္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြထက္ ကႏၱာရထဲကိုသြားလည္တဲ့ ခရီးသြားဧည္႔သည္ေတြကို အာရပ္ဘစ္လက္ဖက္ရည္နဲ႔ တည္ခင္း ဧည္႔ခံေနတဲ့ ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႔ သတင္းေတြကိုသာကၽြန္မတို႔ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။

ေလဆိပ္မွာ သာမန္ခရီးသြားေတြလို ခရီးသြားေနတဲ့ ေတာ္ဝင္မိသားစုအနားမွာလည္း ဘယ္လံုျခံဳေရးကိုမွ မေတြ႔ရပါဘူး။
ဒီႏိုင္ငံရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ အေရးေပၚဥၾသသံေတြနဲ႔ သြားလာေနတဲ့ လူၾကီး ခရီးစဥ္ ယာဥ္တန္းေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။

ႏိုင္ငံအၾကီးအကဲရဲ႔ ကေတာ္ ေဆးရံုေဆးခန္းကို လာခ်ိန္မွာ သူ႔ကို မင္းသမီးရယ္လို႔ မသိခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကုိယ္တိုင္ သာမန္ျပည္သူတစ္ေယာက္လို႔ ထင္ခဲ့မိပါေသးတယ္။ ေတြ႔သမွ် အမႈထမ္း ဝန္ထမ္းေတြကို ဝမ္းသာအဲလဲနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေနတဲ့ မင္းသမီးရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ျပည္သူေတြကို ေလးစားခ်စ္ခင္ျခင္း အရိပ္ေတြကိုပဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

အုပ္ခ်ဳပ္သူေစာ္ဘြားရဲ႔ သားေတြသမီးေတြဟာ ကၽြန္မတို႔လိုပဲ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းျပီး ေကာ္ဖီေသာက္ေလ့ရွိသူေတြပါ။

ပိုလို႔ထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္ေလးတစ္ခုလဲ ရွိပါေသးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္တုန္းက ေတာ္ဝင္မိသားစုဝင္ေတြေနတဲ့ နန္းေတာ္တစ္ခုကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္ ေစာ္ဘြားရဲ႔ တူျဖစ္တဲ့ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္က ဖိတ္ၾကားလို႔ ကၽြန္မနဲ႔အတူ ျမန္မာမိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔ ေစာ္ဘြားရဲ႔ နန္းေတာ္ ဧည္႔ခန္းေဆာင္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ကို ဦးေဆာင္ျပီး လမ္းျပခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီးက ဧည္႔ခန္းေဆာင္နဲ႔ နီးတဲ့ အိမ္ေတာ္ရဲ႔ အျခားဝင္ေပါက္တစ္ခုကေန ေခၚသြားတဲ့အတြက္ ကၽြန္မတို႔ နန္းေတာ္ရဲ႔ ပင္မ ဝင္ေပါက္ဆီကို မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီႏိုင္ငံက ေစာ္ဘြားမိသားစုဝင္ေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ နန္းေတာ္ေတြနဲ႔ သီးသီးသန္႔သန္႔ေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို ဖိတ္ၾကားတဲ့ ေစာ္ဘြားရဲ႔ နန္းေတာ္က လက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္သူေစာ္ဘြားရဲ႔ ဒုတိယေျမာက္ ေစာ္ဘြားကေတာ္ မင္းသမီးေနတဲ့ နန္းေတာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ညကိုးနာရီေလာက္ရွိပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ နန္းေတာ္ေတြပတ္ပတ္လည္မွာ လက္နက္ကိုင္လံုျခံဳေရးရယ္လို႔ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ကားေတြကို နန္းေတာ္ႏွစ္ခုၾကားမွာ ရပ္ခဲ့ျပီး ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္အထိ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ လံုျခံဳေရး အေစာင့္အၾကပ္ရယ္လို႔ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။

ကၽြန္မတို႔ိကုိ ဖိတ္ၾကားခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားကေတာ့ ဒီနိုင္ငံထဲမွာေရာက္ေနသူေတြကို လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ လက္ခံစကားေျပာေလ့ရွိပါတယ္။
သူဟာ နာမည္ေက်ာ္ ေသနတ္ပစ္ခ်န္ပီယံတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး လူမ်ိဳးျခားေတြနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဘာသာေရး သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို ေဆြးေႏြးေျပာဆိုေလ့ရွိသူလဲျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔နဲ႔ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ သီးသန္႔စကားေျပာခြင့္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အဖြဲထဲမွာ ျမန္မာျပည္ဖြား ဗုဒဘာသာ မူဆလင္နဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ေတြ စံုစံုလင္လင္ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိ ႏိုင္ငံတကာမွာ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ သတင္းေတြနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ကၽြန္မတို႔ကို ေလသံေလးေတာင္ မဟခဲ့ပါဘူး။ ဆိုးသည္ေကာင္းသည္ ေဝဖန္ျခင္းမရွိသလို ဘာသာေရးနဲ႔ႏြယ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျပခဲ့ပါဘူး။

လတ္တေလာအေျခအေနမွာ ျမင္ျမင္သမွ် လူမ်ိဳးျခားေတြက ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ သတင္းဆိုးေတြကို စိတ္ဝင္တစား ေမးျမန္းစပ္စုေနခ်ိန္မွာ နားလည္မႈရွိစြာနဲ႔ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားတစ္ေယာက္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔က ဆိုဖာေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက အာရပ္ဓေလ့အတိုင္း ၾကမ္းျပင္မွာထိုင္ျပီး ညစာ စားေနတာျမင္ရေတာ့ ျမန္မာပီပီ စိတ္မသက္မသာ ခံစားရပါေသးတယ္။
ကၽြန္မတို႔ျပန္ခါနီး ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်ိန္မွာလဲ အျခားလူမ်ိဳးေတြ ထုိင္ေနတဲ့ ဆိုဖာခံုရဲ႔ ေအာက္မွာ သူကထိုင္ျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ခံပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ဂါရဝတရားကို ေရွ႔တန္းတင္တဲ့  ျမန္မာပီပီ မတ္တပ္ရပ္ျပီး တန္းတူရည္တူ ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့ပါတယ္။

လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး သူ႔ဆီကို အခ်ိန္မေရြးလာေတြ႔ဖို႔နဲ႔ သူ႕ရဲ႔ နန္းေတာ္ကို အျမဲတမ္း တံခါးဖြင့္ထားေၾကာင္းလဲ ထပ္ျပီး ဖိတ္ေခၚခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္မေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံက ဓါတ္ပံုတစ္ပံုကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ထိုင္းဘုရင္ကို အခစားဝင္ေနတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႔ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ဟာ ၾကမ္းျပင္မွာ ဝပ္တြားျပီး ခယေနတဲ့ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုဟာ ကၽြန္မတို႔အာရွတိုက္သား သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္ေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြၾကားက ဂါရဝ တရားကို ျပတဲ့ ျပယုဒ္တစ္ခုပါပဲ။ 

ဒါေပမယ့္ အေနာက္ႏိုင္ငံနဲ႔ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းမွာေတာ့ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ဝပ္တြားဂါရဝျပဳတာထက္ ရင္ထဲ အသည္းထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္းကို ျပၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ျပည္သူေတြက ဘာ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာလဲ ဘယ္လို ခ်စ္တာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြ ေပၚလာပါတယ္။

ျမန္မာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျမင္အရ အေတြ႔အၾကံဳအရ ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္ေနရတဲ့ ဧည္႔သည္ႏိုင္ငံသူတစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ ေဒသခံ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔တန္းတူ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးရပါတယ္။
အမ်ားျပည္သူသံုး မီးရထားေတြ ေမာ္ေတာ္ကားေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ သီးသန္႔တြဲေလးေတြ သီးသန္႔ေနရာေလးေတြ ရွိတဲ့အတြက္ ခရီးသြားလာရာမွာ လံုျခံဳမႈရွိပါတယ္။

ေဆးရံုေဆးခန္းလို အစိုးရရံုးလိုေနရာေတြမွာ တန္းစီီစနစ္နဲ႔ ေစာင့္ေနရခ်ိန္ေတြမွာလဲ အမ်ိဳးသမီးေတြက အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ မေရာမေႏွာပဲ သီးသန္႔တန္းစီျပီး အမ်ိဳးသမီး ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေျပာဆိုခြင့္ရပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံထဲမွာရွိရွိသမွ် အမ်ိဳးသမီးေတြအားလံုး ၂၄ နာရီကာလပတ္လံုး စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္သြားလာခြင့္ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လံုျခံဳမႈရွိတယ္ဆိုတဲ့ အာမခံခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ သတိၱိရွိရွိ ရပ္တည္ေနထိုင္ခြင့္ရထားပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ဘဝလံုျခံဳေရးအတြက္ စိုးရိမ္စရာ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကစရာ မရွိပါဘူး။ အပူအပင္ေသာက ကင္းကင္းနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္စက္ခြင့္္ရပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံေတြရဲ႔ သတင္းစာေတြ မီဒီယာေတြမွာ ခိုးဆိုးလုယက္မႈ လူသတ္မႈ ဓါးျပမႈ မုဒိန္းမႈ ေတြကို ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္က သတင္းစာေတြ မီဒီယာေတြမွာလို ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မေတြ႔ရတတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႔ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ အရွိန္အဟုန္ကို ရပ္တန္႔ေစမယ့္ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစမယ့္ အက်ိဳးမဲ့ေစမယ့္ သတင္းေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္တဲ့ မီဒီယာေတြရဲ႔ ပါးနပ္မႈနဲ႔ ပရိုတိုကိုး ကို အျပည္႔အဝ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံဟာ အာရပ္ႏိုင္ငံ ဆိုေပမယ့္ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတြ ဟိႏၵဴဘုရား ရွိခိုးေက်ာင္းေတြေဆာက္လုပ္ခြင့္ေပးထားပါတယ္။ သကၤန္းဝတ္ သီရိလကၤာဘုန္းၾကီးေတြ လနဲ႔ခ်ီျပီး သီတင္းသံုးေနတာကို ခြင့္ျပဳထားပါတယ္။ ျမန္မာေတြ ဦးေဆာင္ျပီး စီစဥ္တဲ့ တရားပြဲေတြကို ခြင့္ျပဳေပးပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔လို ဧည္႔သည္ ႏိုင္ငံသားေတြေတာင္ ဘဝလံုျခံဳေရးနဲ႔ မနက္ျဖန္တိုင္းအတြက္ အိပ္မက္ေတြ မက္ခြင့္ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ကာယကံရွင္ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ လိုအပ္တာထက္ပိုတဲ့ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးေတြ အမ်ားၾကီးရွိၾကပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ျပည္သူေတြက အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားေတြကို ရင္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကသလို ေလးေလးစားစားနဲ႔ အေလးထားၾကည္ညိဳၾကပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံမွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ျပီးေသာ ဘုရင္နဲ႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ လက္ရွိဘုရင္ေတြရဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြကို ေနရာတိုင္းမွာ အျမတ္တႏိုးနဲ႔ ခ်ိတ္ဆြဲထားတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေျဖကို ကၽြန္မ သိခြင့္ရလာပါတယ္။ လူေနအေဆာက္အဦေတြမွာ လမ္းေတြမွာ ေရွာ့ပင္းေမာေတြမွာ ေတာင္တန္းေတြမွာ ကားေတြမွာ ႏိုင္ငံရဲ႔ အလံကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ခ်ိတ္ဆြဲၾကတယ္ ေရးဆြဲထားၾကတယ္ ဆိုတာကိုလဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမးစရာမလိုပဲ သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။­­­­

ဒီတတိယေနရာေလးမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႔ တိုးတက္ဖြ႔ံျဖိဳးမႈကို အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားရဲ႔ ျပည္သူေတြအေပၚထားရွိတဲ့ ေစတနာ ေမတၱာ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ ဆိုတဲ့ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တိုင္းတာတတ္ဖို႔ ကၽြန္မ သင္ယူမိပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႔ႏိုင္ငံေလးမွာ သစ္ပင္ ျမက္ပင္ျမက္ပင္ေလးေတြကိုေတာင္ ခ်စ္တတ္သူမို႔ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံကို အမ်ားတကာက ေလးစားအားက်ရတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလဲ ျဖစ္ေစခ်င္မိပါတယ္။ သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ ကၽြန္မ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္စက္ေနရခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံက သန္း၆၀ ေက်ာ္ ျပည္သူေတြကိုလဲ ေသာကကင္းကင္းနဲ႔ အိပ္စက္ခြင့္ရေစခ်င္မိပါတယ္။

သူတပါးႏိုင္ငံေတြရဲ႔ အားသာခ်က္ေတြကိုျမင္ေလတိုင္း ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံကိုလဲ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးေစလိုတဲ့ဆႏၵလဲ ျဖစ္မိပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြကို ျပည္သူေတြၾကားမွာ လက္ရည္တျပင္တည္း ျမင္ေယာင္ၾကည္႔ရင္း....
 မၾကာခဏ အိပ္မက္မက္မိရင္း.......
ႏွင္းနဲ႔မာယာ


"April Fool’s Day"



ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ April Fool’s Day ကေတာ့ ေဟာလိုး ဝင္းေဒးလို၊ ဗယ္လင္တိုင္းေဒးလို ျမန္မာေတြ နဲ႔ ရင္းႏွီး ကြၽမ္းဝင္ ေန ၿပီ ျဖစ္တဲ့ ျပကၡဒိန္ ထဲ က ေန႔ေလး တစ္ေန႔ပါပဲ။

ႏိုင္ငံတကာ မွာေတာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာ ခ်စ္သူခင္သူေတြ အတြက္ အမွတ္ တရ လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးတဲ့ ဓေလ့ေတြ ေဟာလိုးဝင္းေဒးမွာ မ်က္ႏွာဖံုး ကာဗာေတြတပ္ ထူးျခား ဆန္းျပားတဲ့ အဝတ္အစားမ်ိဳးစံု ဝတ္ၿပီး သၾကား လံုး ေဝၾကတဲ့ ဓေလ့ေလးေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ April Fool’s Day ေန႔မွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား လက္ေဆာင္ ေပးစရာ ဆန္းဆန္းျပားျပား ဝတ္စားဆင္ယင္စရာ မရွိပါဘူး။

ကမၻာ တစ္ဝန္းလံုး မွာ April Fool ေန႔ကို က်င္းပေလ့ ရွိၾကေပမယ့္ တရား ဝင္ ႐ံုးပိတ္ရက္ ရယ္လို႔ တသီးတျခား သတ္မွတ္ ထားတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ဧၿပီလ ၁ ရက္ ေန႔မွာ တစ္ေန႔ လံုး လိုလို ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာ ရယ္ေမာ စရာေတြ ေကာလာဟလ ေနာက္ေျပာင္ ျပက္လံုးေတြ နဲ႔ April Fool ေန႔ေလး ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊဲ ၾက တဲ့ ထံုးစံေလးပဲ ရွိပါ တယ္။

April Fool ေန႔ေလး ျဖစ္လာရျခင္း ရဲ႕ ေနာက္ခံ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ ကေတာ့ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ မတူၾကပါဘူး။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ပါးစပ္ ရာဇဝင္ေတြ သာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုလို႔ရပါ တယ္။

ေဘာ္စတြန္ တကၠသိုလ္က သမိုင္းပါေမာကၡ ဂ်ိဳးဇက္ေဘာ္စကင္ ကေတာ့ ပထမေရာမ အင္ပါယာကို စတင္တည္ေထာင္တဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက April Fool လုပ္တဲ့ ဓေလ့ ရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ပညာရွိ သုခမိန္ေတြ နဲ႔ ဘုရင့္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ ေတြက ေရာမ ျပည့္ရွင္ ကို သူတို႔ ကသာ တိုင္းျပည္ ကို ပိုမို တိုး တက္ ေကာင္းမြန္ေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ ပါတယ္ လို႔ ေလွ်ာက္တင္ ေျပာဆိုၾက တာေၾကာင့္ ေရာမျပည့္ရွင္က ကူဂယ္လ္လို႔ အမည္ ရတဲ့ ပညာရွိ အမတ္ကို တိုင္းျပည္ကို တစ္ရက္ တိတိ အုပ္ခ်ဳပ္ေစ ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကူဂယ္လ္ဟာ သူ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရတဲ့တစ္ရက္မွာ ရယ္စရာေကာင္း တဲ့ အမိန္႔ေတြ ထုတ္ျပန္ခဲ့တာမို႔ အဲဒီဓေလ့ဟာ ပထမေရာမ အင္ပါယာမွာ ထံုးစံတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေရွးေဟာင္း ယဥ္ေက်းမႈအရ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔ဟာ ေရွးေခတ္ ေရာမေတြနဲ႔ ဟိႏၵဴေတြ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ က်င္းပတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

အလယ္ေခတ္ ေအဒီ (၁၁ဝဝ-၁၄ဝဝ) မွာေတာ့ ဥေရာပတိုက္မွာ ေႏြဦးကို ႀကိဳတဲ့ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို မတ္လ၂၅ ရက္ေန႔မွာ ေျပာင္းလဲ က်င္းပခဲ့ျပန္ ပါတယ္။ ၁၅၈၂ မွာေတာ့ အ႒မေျမာက္ ပုပ္ရဟန္း မင္းႀကီး ဂရီဂိုရီ ဟာ ေရွးေဟာင္း ဂ်ဴလီယန္ ျပကၡဒိန္ ကို ျပကၡဒိန္ အသစ္နဲ႔ အစားထိုး လိုက္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးတဲ့ ေန႔ကို ဇန္နဝါရီ ၁ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပ ဖို႔ ေျပာင္း လဲ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ အ႒မေျမာက္ ပုပ္ ရဟန္းမင္းႀကီး ဂရီဂိုရီ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္ သစ္ကိုေတာ့ ဂရီဂိုရီယန္ ျပကၡဒိန္လို႔ သတ္မွတ္ေခၚဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။

ဥေရာပ တစ္ခြင္မွာ အသစ္ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္လိုက္တဲ့ ျပကၡဒိန္ကို လက္ခံသူေတြ ရွိၾကသလို လက္မခံသူေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ျပကၡဒိန္ အသစ္ ေျပာင္းလဲ ခဲ့ေပ မယ့္ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ ဧၿပီလ ၁ ရက္ ေန႔ကို ႏွစ္သစ္ ကူးေန႔ အျဖစ္ ဆက္လက္ က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။ ယံုတမ္း စကားေတြ အရေတာ့ ျပကၡဒိန္ ေျပာင္းလိုက္တာကို မသိ လိုက္ၾကတဲ့ ေက်းလက္ က လူေတြက ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔မွာပဲ အစဥ္အလာ မပ်က္ ဆက္လက္ၿပီး က်င္းပခဲ့ၾက တယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း မွာေတာ့ ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႔ ေရာက္ တိုင္း ေပ်ာ္စရာရႊင္ စရာ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္တဲ့ ဓေလ့ဟာ ဥေရာပ တိုက္မွာ စၿပီးထြန္းကားခဲ့ပါ တယ္။

ကိုရီးယားႏိုင္ငံ မွာေတာ့ ဂ်ိဳဆြန္ရာစုႏွစ္ (၁၃၉၂-၁၈၉၇) တုန္းက ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ပထမဆံုး ႏွင္း က်တဲ့ေန႔မွာ ရာထူးႀကီးငယ္ မေရြး ေတာ္ဝင္ မိသားစု ဝင္ေတြနဲ႔ တိုင္းသူ ျပည္သားေတြကို လိမ္ညာ ေျပာဆို ခြင့္ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ခြင့္ ျပဳထားခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေန႔မွာ ပန္းကန္ လံုးေလးထဲ ႏွင္းခဲေတြ ထည့္ၿပီး မိမိ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ လို သူကို ဆင္ေျခ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လွည့္ဖ်ားၿပီး ေပးပို႔ေလ့ ရွိပါတယ္။ ႏွင္းခဲ ပန္းကန္ကို လက္ခံ ရရွိသူက ကစား ပြဲမွာ ႐ံႈးနိမ့္သူ ျဖစ္ၿပီး ေပးပို႔လာ သူရဲ႕ဆႏၵကို ျဖည့္ ဆည္းေပး ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တမင္သက္သက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိ စီစဥ္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့ အတြက္ အႏၲရာယ္ ကင္းတဲ့ က်ီစယ္ မႈ ေနာက္ ေျပာင္မႈေတြ အျဖစ္သာ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ မွာေတာ့ မိမိ စေနာက္လိုသူ ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာ ငါး႐ုပ္ ကေလးကို တိတ္တဆိတ္ ကပ္ထားၿပီး က်ီစယ္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ ကာယကံရွင္ သိသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ April Fish ဒါမွမဟုတ္ April Fool လို႔ေအာ္ၿပီး ထြက္ေျပးၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႔ ကို ဧၿပီ ငါးေန႔ လို႔လည္း ေခၚ ၾက ပါေသးတယ္။ ျပင္သစ္ ႏိုင္ငံရဲ႕ ဧၿပီဖူးေန႔ မွာ ငါး႐ုပ္ကေလး ေတြနဲ႔ က်ီစယ္ျခင္းဟာ မ႐ိုးတဲ့ ထံုးစံတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဧၿပီငါး ဆိုတာကေတာ့ အလြယ္တကူ ဖမ္းလို႔ ရႏိုင္ တဲ့ ငါးအေသး စားေလးေတြ ကို ေခၚ ျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။

အဂၤလန္ႏိုင္ငံ မွာေတာ့ April Fool ေန႔ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ျခင္းကို ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔ မနက္ေစာေစာပိုင္း အခ်ိန္ေတြမွာသာ ခြင့္ျပဳထားပါတယ္။ အဲဒီေန႔ မွာ ေနာက္ေျပာင္ျခင္း ခံရသူကို ေတာ့ ေခါက္ဆြဲ အျဖစ္ တင္စားေခၚဆိုၾကပါ တယ္။

စေကာ့တလန္ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဧၿပီဖူးေဒးကို ႏွစ္ရက္ က်င္းပေလ့ရွိၿပီး ဧၿပီလ ၂ ရက္ေန႔ ဒုတိယေန႔ မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ ၾကား၊ မိသားစု ဝင္ေတြ ၾကားမွာ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ျခင္း ကို တစ္ေန႔လံုး လိုလို ဆင္ႏႊဲေလ့ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ေက်ာမွာ စာေျပာင္ေတြ ပံုေတြကပ္ၿပီး အခ်င္း ခ်င္း က်ီစယ္ေလ့ရွိၾကတဲ့ ဒုတိယေန႔ ကို ေတာ့ Taily Day လို႔ သတ္မွတ္ေခၚေဝၚၾကပါ တယ္။

ေပၚတူဂီ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ အီစတာဥပုသ္လ မေရာက္ခင္ စေနနဲ႔ တနဂၤေႏြ ေန႔ေတြ ကို April Fool ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ဆင္ႏႊဲေလ့ ရွိၾက ပါတယ္။ ထံုးတမ္း အစဥ္ အလာ အရ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဂ်ံဳမႈန္႔နဲ႔ ဖ်န္းပက္ က်ီစယ္တဲ့ဓေလ့ဟာ ေပၚတူဂီ ႏိုင္ငံရဲ႕ ဧၿပီဖူး ဓေလ့ေလးပါပဲ။
သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္မႈေတြ ကေတာ့ ရင္းႏွီးမႈ အဆင့္ကိုလိုက္ၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိၾကပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း ေခတ္ေတြ မွာေတာ့ ဧၿပီဖူးေန႔ကို မီဒီယာေတြ ကပါ က်ယ္ က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ တင္ဆက္ လာၾကတာကို ေတြ႕ရပါ တယ္။

တစ္ခါတုန္း ကေတာ့ ဧၿပီဖူးေန႔မွာ ”spaghetti farmers” ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းတိုေလး တစ္ခုကို ထုတ္လႊင့္ ျပသခဲ့ပါ တယ္။ ဇာတ္လမ္းေလး ကေတာ့ အီတလီ ေခါက္ဆြဲ လို႔ေခၚတဲ့ (Spaghetti) အပင္ကေန ရာသီေပၚ သီးႏွံေတြကို ရိတ္သိမ္းၾကတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို ႐ိုက္ျပထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။

အဲဒီေန႔မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အလုပ္ သြားခါနီး ကားေသာ့ ဖြက္ထားတာမ်ဳိး ဖိနပ္တစ္ဖက္ ဖြက္ထားတာမ်ဳိး ေျခအိတ္ေတြ၊ လည္စီးနက္ခ္ တိုင္ေတြ ဖြက္ထားတာမ်ိဳး မနက္ အိပ္ရာထဖို႔ေပး ထားတဲ့ႏိႈးစက္ကို နာရီ ဝက္ေလာက္ ေနာက္က် ေအာင္လုပ္တာမ်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိး က်ီစယ္ၾကပါတယ္။
ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဖုန္းဆက္ၿပီး ေနာက္ေျပာင္တာ စာပို႔ၿပီး က်ီစယ္ တာ ေကာလာဟလ ယံုတမ္း စကားေတြ အေျခအျမစ္ မရိွတဲ့ သတင္း ေတြ ျဖန္႔ေဝတာ မ်ဳိးေတြ လည္း လုပ္ေလ့ ရွိၾကပါ တယ္။

”မင္းအိမ္က ပါဆယ္ ေရာက္ေနတယ္လို႔ စာတိုက္က ဖုန္းဆက္လာတယ္ စာတိုက္မွာ သြား ထုတ္လိုက္ပါဦး”
”ငါမေတာ္တဆ မင္းရဲ႕မ်က္မွန္ကို တက္နင္း မိတယ္ကြာ”
”ညေနက်ရင္ မန္ေနဂ်ာက ငါတို႔ အားလံုး ကို ညစာစားပြဲ ဖိတ္ထားတယ္ ဟိုတယ္ကို ၇ နာရီ အေရာက္လာခဲ့ေနာ္”
”မင္းရဲ႕ ေကာင္မေလး အခုပဲ ေဆး႐ံုတင္လိုက္ ရတယ္ ေဆး႐ံုကို လိုက္သြား လိုက္ပါဦးကြာ”
”ညီေလးေရ ဒီေန႔က်ဴရွင္ မရွိဘူးတဲ့ မင္းဆရာမ အခုပဲ ဖုန္းဆက္တယ္”

အခ်င္းခ်င္း ေပ်ာ္ေစျပက္ေစ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ျခင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတစ္ပါး ထိခိုက္ နာက်င္ေစ ေလာက္ေအာင္ေတာ့ စေနာက္ေလ့ မရွိၾက ပါဘူး။ တစ္စံု တစ္ေယာက္ ကို အလြန္အမင္း က်ီစယ္မိတယ္ ဆိုရင္လည္း သူငယ္ခ်င္း ဒုကၡ မေရာက္ခင္မွာ ဧၿပီဖူးလို႔ အခ်ိန္မီ ေျပာေလ့ရွိၾက ပါတယ္။

ရတီ စာဖတ္ ပရိသတ္ေတြေရာ ဒီႏွစ္ ဧၿပီဖူးေန႔ မွာ ဘယ္လို ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ဖို႔ စိတ္ကူး ရွိၾကပါသလဲ။ စာဖတ္သူေတြ အားလံုး ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ ရႊင္ဖြယ္ ဧၿပီဖူးေန႔ေလး ကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ရွင္....

ေၾကြကာေလမစဲေတာ့သည္



ေလာကမွာ ပညာတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပညာ မတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖဴတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ညိဳတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မည္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ာ္းေတြ မ်က္စိထဲမွာ သာမာန္ မိန္းမတစ္ေယာက္  ျဖစ္ေနမယ္အၾကမ္းဖက္သမားေတြ အျမင္မွာေတာ့ သာမာန္ သားေကာင္  တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္

()
တယ္လီဖုန္းျမည္သံအတူ တာဝန္က် မန္ေနဂ်ာရဲ႔ အသံကို စကားေျပာစက္ေပၚမွာ စူးစူးဝါးဝါး ၾကားလိုက္ရသည္။
ဖုန္းေပၚမွာေပၚေနတဲ့ နံပါတ္ကလဲ မန္ေနဂ်ာရံုးခန္းက နံပါတ္ စကားေျပာစက္ကလဲ မန္ေနဂ်ာရဲ႔ စကားေျပာစက္ျဖစ္ေနတာမို႔ စကားေျပာစက္ကို အရင္ေျဖလိုက္ေတာ့
 ေဆးအဖြဲ႔ကို ဖုန္းေခၚပါ…. ေဆးအဖြဲ႔ကို အခုခ်က္ခ်င္းဖုန္းေခၚပါ
ဘယ္ေနရာကို ေခၚရမွာလဲ
မင္းရဲ႔ ရံုးခန္းေရွ႔က အမ်ားသံုး သန္႔စင္ခန္း
စကားေျပာစက္ေပၚက ၾကားေနရတဲ့ ေလသံကို နားေထာင္ၾကည္႔ရံုနဲ႔ အေရးေပၚ ကိစၥတစံုတရာ ရွိေနျပီဆိုတာ ခန္႔မွန္းမိလိုက္ပါသည္။

ေဆးအဖြဲ႔ကို ဖုန္းဆက္ျပီး လာရမယ့္ေနရာကို သတင္းပို႔ျပီးတာနဲ႔ ထိုင္ေနရာကထျပီး ရံုးခန္းေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ျမင္ေနရတဲ့ အမ်ားသံုး သန္႔စင္ခန္းကိုလွမ္းၾကည္႔ လိုက္မိပါသည္။
 ယူနီေဖာင္းဝတ္ ရဲေတြ ရဲေမေတြ လံုျခံဳေရးေတြနဲ႔ တာဝန္က် ၾကီးၾကပ္ေရးမွဴးေတြ မန္ေနဂ်ာေတြ သန္႔စင္ခန္းေရွ႔မွာ စုရံုးေနတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ သန္႔စင္ခန္းကိုေတာ့ အတားအဆီးေတြနဲ႔ ယာယီပိတ္ထားျပီး သက္ဆိုင္ရာ ရဲေတြ ရဲေမေတြကေတာ့ သန္႔စင္ခန္းထဲ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ အလုပ္မ်ားေနၾကပါသည္။

လက္မွာ ပတ္ထားတဲ့ နာရီကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီခြဲ။ အေတြ႔အၾကံဳအရ ဒီလိုေရးအေပၚ အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ အာဖရိက ခရီးစဥ္တစ္ခုကလဲ ညေနေလးနာရီမွာ ရွိေနတာမို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔အတူ တိုးတိုးေလးဆုေတာင္းလိုက္မိပါသည္။

သနားစရာ ကေလးမေလးေတြထဲက မျဖစ္ပါေစနဲ႔……”
ကၽြန္မ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ဆုေတာင္းမိစဥ္မွာပဲ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရး အရာရွိတစ္ေယာက္ ရံုးခန္းထဲကို ဝင္လာျပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ တစ္ခုနဲ႔အတူ ေလယာဥ္ေပၚ တက္ေရာက္ခြင့္ လက္မွတ္ေလးကို မိတၱဴ ၅ စံုကူးေပးဖို႔ ေျပာလာပါသည္။
ကၽြန္မ လက္ထဲကို ကမ္းေပးလာတဲ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေလးရဲ႔ အေရာင္ကို မဝ႔႔ံမရဲ ၾကည္႔လိုက္မိပါသည္။
ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ အေရာင္ေလးက ကၽြန္မနဲ႔ အင္မတန္ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိလွတဲ့ အေရာင္ေလး စာအုပ္ေလးထဲမွာ ညွပ္ထားတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္ လက္မွတ္ေလးမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ခရီးစဥ္ကလဲ ကၽြန္မ စိုးထိတ္မိတဲ့ အာဖရိက ခရီးစဥ္ေလး။

ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို မိတၱဴကူးခ်ိန္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကို မသိမသာ ၾကည္႔မိျပန္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဆို႔သြားရျပန္ပါသည္။
စာအုပ္ေလးထဲက ပါတ္စ္ပို႔ ဓါတ္ပံုက ေသးေသးေလးဆိုေပမယ့္ မ်က္လံုးမြဲမြဲ ဆံစက်ဲက်ဲ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ အသက္ ၂၂ ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ ကေလးမေလးကို သနားစဖြယ္ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ 

သူ႔အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲဘာျဖစ္တာလဲဟင္…”
ဒီလိုကိစၥေတြကို ကၽြန္မတို႔ ဝန္ထမ္းေတြအေနနဲ႔ စပ္စုဖို႔ မသင့္ေပမယ့္ မေနႏိုင္လြန္းစြာ မရဲတရဲေလး ေမးၾကည္႔ေတာ့ သေဘာေကာင္းပံုရတဲ့ အရာရွိက သူသိသေလာက္ ေျဖေပးပါသည္။
အေျခအေနက ၅၀-၅၀ ပဲ.. အခု ေဆးရံုပို႔ေတာ့မယ္…. သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ၾကိဳးဆြဲခ်ျပီး ေသေၾကာင္းၾကံစည္မႈေလသန္႔ရွင္းေရးဝန္ထမ္းက အခ်ိန္မီေတြ႔လို႔သာေပါ့..”
အိုးဘုရားသခင္
တကယ္ဆို ဒီအခ်ိန္ဟာ ကေလးမေလး အစြမ္းကုန္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရမယ့္အခ်ိန္။ မိသားစုေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အိမ္ကို ျပန္ဖို႔ လမ္းခုလတ္မွာ ဒီလို မျဖစ္သင့္ဘူးေလသူ႔သူငယ္ခ်င္းေလးေတြက ဘာလို႔မ်ား မတားျမစ္ၾကပါလိမ့္….

စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကို ဘဝနဲ႔ရင္းျပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၾကတဲ့ ဒီအီသီယိုးပီးယား ႏိုင္ငံသူေလးေတြကို ကၽြန္မ သနားစိတ္ပိုမိတာ အၾကိမ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါ။
သူတို႔ရဲ႔ မေတာ္တဆမႈမ်ားစြာနဲ႔ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ျဖစ္ရပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို မၾကာခဏဆိုသလို ျမင္ေတြ႔ေနရသူမို႔ ဂရုဏာ သက္မိသလို သူတို႔ကိုယ္စား ထိခိုက္ေၾကကြဲနာက်င္မိတဲ့ အၾကိမ္ေတြလဲ မနည္းလွ

ကၽြန္မရဲ႔ ရံုးခန္းေလးက အမ်ားသံုး အမ်ိဳးသမီး သန္႔စင္ခန္းေတြရဲ႔ ေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ရွိေနသလို ကၽြန္မရဲ႔ အလုပ္ခ်ိန္ေတြကလဲ သူတို႔ခရီးစဥ္ေတြရွိတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ေနတာက သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ ဘဝေတြကို သိျမင္စာနာဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့ေလသလားမသိ။

ႏိုင္ငံတကာ ေလဆိပ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစု ျပႆနာ အမ်ားဆံုးျဖစ္တတ္တဲ့ ေနရာေတြဟာ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းေတြပဲ ျဖစ္ပါသည္။ အျခားေလဆိပ္ေတြကို သတိမထားမိေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေလဆိပ္မွာ မေတာ္မဆမႈေတြ ေပါင္းစံုတဲ့ေနရာဟာ ကၽြန္မရံုးခန္းေရွ႔တည္႔တည္႔က အမ်ိဳးသမီးသန္႔စင္ခန္းေတြဆိုတာကိုေတာ့ လက္မခံခ်င္လဲ လက္ခံေနရပါသည္။
မၾကာခဏဆိုသလို သန္႔စင္ခန္း ယာယီပိတ္ထားတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္ေတြကို ၾကံဳေတြ႔ရတတ္သလို သန္႔စင္ခန္းပိတ္ရျခင္းရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ သင္ယူမွတ္သားလို႔ မကုန္ႏိုင္ေသာ သင္ခန္းစာေတြ က်န္ရစ္ခဲ့စျမဲ။

အေတြးစေတြနဲ႔ ျငိမ္သက္ေနဆဲမွာပဲ  လူနာတင္ တြန္းလွည္းေပၚမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ပိုက္တန္းလန္း အေရးေပၚေဆးပုလင္းတန္းလန္းနဲ႔ ပါသြားတဲ့ ကေလးမေလးကို ျဖတ္ကနဲေတြ႔လိုက္ရပါသည္။
ရံုးခန္းေရွ႔မွာ အခ်ိန္အတန္ၾကာေအာင္ စုစုရံုးရံုးရွိေနခဲ့တဲ့ လူအုပ္ၾကီးရွင္းသြားေပမယ့္ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းကေတာ့ ပိတ္ထားဆဲ။ တာဝန္က် ရဲေတြ ရဲေမေတြရဲ႔ စစ္ေဆးေရး မျပီးမခ်င္း ပိတ္ထားတတ္တာကလဲ ထံုးစံလိုျဖစ္ေနပါသည္။

သနားစရာ ကေလးမေလးအတြက္ အမည္ေဖာ္ျပလို႔မရတဲ့ စိုးရိမ္ေသာကနဲ႔ ေတြေဝေနမိတဲ့ အခ်ိန္မွာကၽြန္မရံုးခန္းရဲ႔ ေဘးကပ္ရက္က ရံုးခန္းမွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးႏွစ္ေယာက္ ေကာ္ဖီခြက္ ကိုယ္စီနဲ႔ ကၽြန္မရံုးခန္းထဲကို ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္မကို ႏႈတ္ဆက္ေနစဥ္မွာပဲ သန္႔ရွင္းေရးတာဝန္က် အမ်ိဳးသမီးေလးလဲ ေသာက္ေရဗူးေလးကိုင္ျပီး ေရျဖည္႔ဖို႔ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။
သန္႔ရွင္းေရး အမ်ိဳးသမီးေလးအေနာက္မွာ အျခားဌာနက ခ်ာတိတ္မေလးႏွစ္ေယာက္ ကပ္လ်က္ပါလာတာမို႔ မစပ္စုေလးေတြ စပ္စုဖို႔ လာၾကျပီဆိုတာ ေသခ်ာသြားပါသည္။

အမိ်ဳးသမီး သဘာဝ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေမးခြန္းေပါင္းစံု ထြက္လာေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ ကၽြန္မကစျပီး မေမးမိေအာင္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္ပါသည္။
သူက ဘာျဖစ္လို႔ ၾကိဳးဆြဲခ် ေသေၾကာင္းၾကံတာလဲ”
ေလဆိပ္ထဲမွာ ၾကိဳးက ဘယ္ကရတာလဲ
ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး သန္႔ရွင္းေရးသမားက မိသြားတာလဲ
သန္႔စင္ခန္းနံပါတ္ဘယ္ေလာက္မွာ ျဖစ္တာလဲ
သူ ေသသြားျပီလား
လမ္းခုလတ္ၾကီးမွာ ဘာလို႔ အဲလုိလုပ္ရတာလဲ…..အိမ္ျပန္ေရာက္မွ လုပ္တာမဟုတ္ဘူး
ကၽြန္မ အပါအဝင္ မိန္းမသား ေျခာက္ေယာက္ရွိတဲ့ အခန္းေလးမွာ ေမးခြန္းေပါင္းစံု ထင္ျမင္ခ်က္ေပါင္းစံု သံုးသပ္ခ်က္ေပါင္းစံု ေပၚထြက္လာပါသည္။
 သူျခံဳလာတဲ့ ေရွာေစာင္ေလးနဲ႔ ၾကိဳးကြင္းလုပ္လိုက္တာေလ မသန္မစြမ္းေတြ သံုးတဲ့ အခန္းက်ယ္ၾကီးထဲ မွာျဖစ္တာလို႔ေျပာတာပဲ
သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ၾကိဳးဆြဲခ်ျပီး ေသေၾကာင္းမၾကံခင္ အဆိပ္ေတြလဲ ေသာက္လိုက္ေသးတယ္
အဲဒီ အဆိပ္က ဘယ္ကရတာလဲ သူယူလာတာလား
ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ အိမ္ရွင္က အနိုင္က်င့္ ေစာ္ကားလိုက္တာ ျဖစ္မွာေပါ့့
သူ ဟိုကေန ကိုယ္ဝန္ပါလာလို႔လားမသိဘူးေနာ္
ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ကပဲ အီသီယိုးပီးယားမေလးတစ္ေယာက္ အဲလိုျဖစ္ျပီး ေဆးရံုပို႔လိုက္ရေသးတယ္ေနာ္
ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ ေနာက္ကြယ္က ကဲ့ရဲ႔ ျပစ္တင္စကားေတြ တီးတိုး ေဝဖန္သံေတြက သနားစရာ မ်က္ႏွာမြဲ ခ်ာတိတ္မေလးရဲ႔ ကံၾကမၼာေတြကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ….

သူတို႔ေျပာေနၾကသလိုပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္ေလာက္က အလားတူ ျပႆနာတစ္ခု ကၽြန္မရဲ႔ မ်က္စိေရွ႔မွာ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါသည္။
အီသီယိုးပီးယားႏိုင္ငံသူေလးတစ္ေယာက္ သူမအလုပ္လုပ္မယ့္ အေရွ႔အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကို အသြား လမ္းခုလတ္မွာ အေရးေပၚ အေျခအေနနဲ႔ ေဆးရံုေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။
အလုပ္လုပ္ဖို႔ အသြား တေထာက္နားတဲ့ ေလဆိပ္ သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ ဒုကၡမ်ားေနခဲ့တာမို႔ နီးစပ္ရာ အမ်ိဳးသမီးေတြက ရဲေတြ လံုျခံဳေရးေတြကို အကူအညီေတာင္းလာခဲ့ပါသည္။ ေဆးအဖြဲ႔က အေရးေပၚကုသမႈေပးျပီး ေဆးရံုပို႔ေပးခဲ့တဲ့ အျဖစ္က သိပ္မၾကာေသးပါ။ 

တခ်ိဳ႔ကလဲ သူတို႔ဆနၵမပါပဲ ရလာတဲ့ ကိုယ္ဝန္ေတြကို အမိေျမမေရာက္ခင္ လမ္းခုလတ္မွာ အလြယ္တကူ ရွင္းလင္းခ်င္ပံုရပါသည္။ တခ်ိဳ႔ကလဲ မိခင္ႏိုင္ငံက ပါလာတဲ့ ကိုယ္ဝန္ေတြကို အလုပ္လုပ္တဲ ႏိုင္ငံအထိ မသယ္ခ်င္တဲ့အတြက္ လမ္းခုလတ္မွာ ရွင္းၾကလင္းၾကသည္။
ဒါေပမယ့္ အသိပညာမဲ့သူေလးေတြ ဗဟုသုတနည္းသူေလးေတြ  ျဖစ္တာမို႔  ေလဆိပ္တစ္ခုရဲ႔ လံုျခံဳေရးတင္းက်ပ္မႈ သေဘာသဘာဝကို နားမလည္ၾကရွာ။ လမ္းခုလတ္ တေထာက္နားရာ ႏိုင္ငံဆိုေပမယ့္ ဥပေဒတင္းက်ပ္တဲ့ ႏိုင္ငံရယ္လို႔ မသိၾကရွာ။ အမ်ားသံုးသန္႔စင္ခန္းတစ္ခုဟာ သူတို႔ရဲ႔ အရွက္ေတြ အသက္ေတြအတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုလို႔ ရိုးရွင္းစြာပဲ ခံယူထားၾကပံုရပါသည္။

ဆင္းရဲတြင္းက ရုန္းထြက္ဖို႔အတြက္ ပညာမဲ့ မ်က္ႏွာမြဲ အီသီယိုးပီးယားသူေလးေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို အလုပ္သြားလုပ္ရတာ သူတို႔အတြက္ မဟာစြန္႔စားခန္းၾကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
သူတို႔ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ေရေျမေတာေတာင္ သဘာဝ သူတို႔ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဘဝေတြက အီသီယိုးပီးယားသူေလးေတြကို ပုပုညွက္ညွက္ ေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြ ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္။ 

အရြယ္ေရာက္ပင္ေရာက္ေသာ္ျငား ကိုယ္ခႏၶာ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈမရွ၊ိ အသားအေရ စိုျပည္ျခင္း အလ်င္းမရွိ၊ အခ်ိဳ႔ အခ်ိဳ႔ေသာ အာဖရိကသူ ပ်ိဳျဖဴေလးေတြအတြက္ ရာဘာ ဖိနပ္ျဖဴျဖဴေလးေတြ ဝတ္ဆင္ခြင့္ရျခင္းကပဲ မဟာဆုလာဘ္ တစ္ပါးေလလား ရာဘာေျခညွပ္ဖိနပ္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးေတြနဲ႔ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဟန္ေလးေတြက သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ အထင္းသား။
မိသားစု စားဝတ္ေနေရးေျပလည္ဖို႔အတြက္ သူတို႔ရဲ႔ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳမႈေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးျပီး အလုပ္အေကၽြးျပဳၾကသူေတြ ကံေကာင္းေစခ်င္ပါသည္။

ဒါေပမယ့္ သူတို႔အားလံုးရဲ႔ ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က ကၽြန္မတို႔ ဆုေတာင္းၾကသလို ကံမေကာင္းႏိုင္ၾက။
သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ တေန႔ကို ၁၈ နာရီက နာရီ ၂၀ နီးပါး အိမ္အလုပ္ေတြ မနားတမ္းလုပ္ရမည္။ အစားအေသာက္ကို မဝေရစာ အသက္ရွင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ရံုသာ စားခြင့္ရမည္။အခန္႔မသင့္ရင္ အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြရဲ႔ သားေကာင္လဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္ေလ။
ကံအဆိုးဆံုး မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ဖခင္မည္သူမည္ဝါ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္မရပဲ ေမြးကင္းစ နီတာရဲ ရင္ေသြးေလးေတြ ပိုက္ျပီး အမိေျမကို ျပန္ၾကရမည္။ 

ကံမဆိုးတဆိုးလို႔ ဆိုႏိုင္သူ ခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္အျပန္ခရီးမွာ သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးသြပ္သြားခဲ့တာမို႔ ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းျပီး ေဆးရုံကိုပို႔ခဲ့ရဘူးပါသည္။
အာဖရိကသူေလးေတြလိုပဲ တိုင္းတပါးမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ၾကသူေတြထဲမွာ အင္ဒိုနီးရွားသူ သီရိလကၤာသူ ဖိလစ္ပိုင္သူ နီေပါသူေလးေတြလဲ ရွိပါသည္။
အင္ဒိုနီးရွားသူေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြရဲ႔ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ ဒုကၡတဘဝနဲ႔ အိမ္ျပန္သြားတာကုိ ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါသည္။

၂၀၁၂ ႏွစ္လယ္ပိုင္းတုန္းကလဲ သီရိလကၤာသူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အမိေျမကို ျပန္ေရာက္ျပီးမွ သံရံုးကေနတဆင့္ သူမအလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အိမ္ရွင္ကို တရားစြဲခဲ့တဲ့ သတင္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ခဲ့ရပါသည္။

ေဆးစစ္ခ်က္နဲ႔ ရိုက္ကူးထားခဲ့တဲ့ဓါတ္မွန္ေတြအရ သူမရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ အိမ္ရွင္ေတြ ရိုက္သြင္းထားခဲ့တဲ့ သံေခ်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာကိုေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ သူမရဲ႔ ေျပာဆိုခ်က္အရ အိမ္ရွင္က စိတ္ဆိုးတဲ့ အခါတိုင္း သံေခ်ာင္းေတြကို မီးကင္ျပီး သူမရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႔အျပားမွာ ရိုက္သြင္းခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။
သီရိလကၤာသူေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ သူမထိန္းေက်ာင္းေနတဲ့ ေလးလသားအရြယ္ ကေလးငယ္ေလး မေတာ္မဆ ေသဆံုးသြားမႈနဲ႔ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေထာင္ဒဏ္က်ခံခဲ့ရျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ တရားရံုးက သူမကို ေသဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။

ကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးႏံုခ်ာလို႕ ေက်ာမြဲ ျဖစ္ရတဲ့ ဘဝေတြမွာ ထပ္ဆင့္ ထုေထာင္းလာတဲ့ ေလာကဓံက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ခပ္ရမ္းရမ္း။
ဒုကၡေတာမွာ အေမာၾကီးေမာျပီး အစုန္အဆန္ ေမ်ာေနသူေတြကို မေတြ႔ခ်င္လို႔လဲ မ်က္ႏွာမလဲႊႏိုင္ခဲ့ပါ။
ညေနေစာင္းလို႔ ရံုးဆင္းခ်ိန္အထိ ကၽြန္မရဲ႔ ရံုးခန္းေလးထဲမွာ  သတင္းေတြ  မွတ္ခ်က္ေတြ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ဟိုတစသည္တစ ပ်ံ႔က်ဲေနခဲ့ပါသည္။

ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာေတာ့ အမႈတဲြေတြ မ်ားေျမာင္လြန္းလွတဲ့ ရံုးခန္းေလးကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတာင္းခဲ့ဘူးတဲ့ ဆုတစ္ခုကို မရိုးႏိုင္လြန္းစြာ ေတာင္းမိျပန္ပါသည္။
အတိတ္ဘဝက ဝဋ္ေၾကႊးေတြရွိရင္ ေက်ပါေစ ညီမေလးတို႔ေရ…”

()
ညေနက အလုပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ျပီး အိပ္မရႏိုင္တာမို႔ အိပ္ယာထဲမွာပဲ အေမရိကန္ စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ရဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အျမည္းသေဘာနဲ႔ တပိုင္းတစ ဖတ္ၾကည္႔မိပါသည္။
စာေရးသူရဲ႔ စာအုပ္မိတ္ဆက္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို ဖတ္ျပီး ဝတၳဳကို အစ အလယ္ အဆံုး နည္းနည္းခ်င္းစီ ျမည္းစမ္းရင္း စာဖတ္ျခင္းကို အစပ်ိဳးရပါသည္။ ျမန္မာဝတၳဳမဟုတ္တဲ့ အဂၤလိပ္ဝတၳဳေတြ ဖတ္တိုင္း တစ္အုပ္လံုးကို အစအဆံုး မဖတ္ခင္ စာအုပ္ကို အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာကေနေလွ်ာက္ဖတ္ျပီး ဇာတ္လမ္းကို ျမည္းစမ္းၾကည္႔တတ္တာ ကၽြန္မရဲ႔ အက်င့္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။

စာအုပ္ေလးရဲ႔ အေရွ႔ပိုင္း ဇာတ္လမ္းအစေလးနားမွာ ရုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ စကားေျပာတစ္ခုက ကၽြန္မကို အၾကီးအက်ယ္ အံ႔အားသင့္သြားေစပါသည္။
ေယာက္်ားေတြဟာ မိန္းမေတြကို ရည္ရြယ္ခ်က္ သံုးခုနဲ႔ လက္ထပ္ၾကတယ္။ ၁။ အရြယ္ေရာက္ျပီး ေယာက္်ားတိုင္း တပ္မက္တဲ့ သာယာမႈ စည္းစိမ္အတြက္ ၂။ သူတို႔ကို ဝတ္ၾကီးဝတ္ငယ္ ျပဳစုဖို႔နဲ႔ ၃။ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေပးဖို႔….”
အိုးအင္မတန္ အတၱၾကီးလြန္းတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အေတြးအေခၚပါလား….လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်မိလိုက္ပါသည္။

တကယ္တန္း လက္ေတြ႔ဘဝမွာ  မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႔ ျဖစ္တည္မႈဆိုတာ ေယာက္်ားေတြရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည္႔ဆည္းေပးျခင္း ဆိုတာေတြထက္ အမ်ားၾကီး ပိုတယ္ဆိုတာ မသိေသးတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါသည္။
နယ္ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔မွာေနတဲ့ အေဒၚတစ္ေယာက္ မိသားစုစီးပြားေရးအတြက္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးနဲ႔ ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ စီးပြားရွာခဲ့သလို အိမ္ရဲ႔ ေဝယ်ဝစၥေတြကိုလဲ မလစ္ဟင္းေစေအာင္ လုပ္ေနခဲ့တာကို အျမင္မေတာ္လြန္းစြာ ျငဴစူခဲ့ဘူးပါသည္။

ထမင္းဟင္းခ်က္ခါနီး ေပါက္ဆိန္ကိုင္ျပီး ထင္းခြဲေနတာကို အျပစ္မဆိုခဲ့ေပမယ့္ မိန္းမသားတန္မဲ့ အိမ္ထုတ္တန္းေပၚတက္ျပီး ဓနိမိုးေနတာကိုျမင္ေတာ့ မေနႏိုင္လြန္းစြာ တားျမစ္မိပါသည္။
“အိုး... အန္တီရယ္ ဒီအလုပ္ေတြ အန္တီလုပ္စရာကို မလိုပါဘူး ဦးဦးလာမွ လုပ္ပါေစ…”
“အိမ္ေထာင္တစ္ခုရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ သူ႔တာဝန္ ငါ့တာဝန္ သူ႔အလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ရယ္လို႔ ခြဲလို႔မရေတာ့ဘူးေလ တူမၾကီးရယ္.... သူမအားလို႔ မလုပ္ႏိုင္တာကို အားတဲ့ အခ်ိန္အထိ ထိုင္ေစာင့္ေနမယ့္အစား ကိုယ္ထလုပ္လိုက္ေတာ့ အလုပ္တစ္ခု ျပီးသြားေရာ မဟုတ္လား....
အမ်ိဳးသမီးေတြဘဝမွာ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ အခြင့္အေရးေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုေနသူေတြထက္ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ ဘဝကုိ ရုန္းကန္ေနသူေတြက ပိုလို႔မ်ားခဲ့ပါသည္။

ဖိုနဲ႔မ မတူညီတဲ့ သဘာဝႏွစ္ခုၾကားမွာ ညွိႏိႈင္းလို႔မရတဲ့ ကြာဟမႈေတြ အေတာမသတ္ ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားေနခဲ့ေပမယ့္ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းပဲ့ကိုင္ေနသူေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ မိန္းမသားေတြပါရွင့္လို႔ မဆီမဆိုင္ အေငၚတူးခ်င္မိပါသည္။
စာေရးသူေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ကို သိပင္သိေသာ္လည္း စာအုပ္ကို ဆက္မဖတ္ခ်င္ေတာ့ေအာင္ စိတ္ဓါတ္က်သြားမိတာမို႔ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ေကာက္ယူျပီး လူမႈေရး စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေနာက္ဆံုး စက္ရပ္သတင္းေတြကို ရွာေဖြလိုက္မိပါသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံက ေဆးေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ အၾကမ္းဖက္ခံရတဲ့ သတင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသူေလးရဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးကို စိတ္မေကာင္းစရာ ထပ္ေတြ႔ရျပန္ပါသည္။
၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ကမၻာတဝွမ္းလံုးက အမ်ိဳးသမီးထုကို တုန္လႈပ္ေစတဲ့ သတင္းေလးက ႏွစ္သစ္ေရာက္တဲ့အထိ လူမႈကြန္ယက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေနရာယူေနဆဲ။
သူကေလးရဲ႕ သတင္းေလးက ကၽြန္မဖတ္ဖူးသမွ် သတင္းေတြထဲမွာ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ရသလို ထိတ္လန္႔ေၾကကြဲလြန္းစြာ နာက်င္ရတဲ့ သတင္းေလးတစ္ပုဒ္လဲ ျဖစ္ပါသည္။
 
အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အလွေသြးၾကြယ္လြန္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ပညာတတ္ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလး တစ္ေယာက္ အသက္ေရာ အရွက္ပါ စေတးသြားရတဲ့ အျဖစ္ဆိုးၾကီးက ကမၻာတဝွမ္းလံုးက အမိ်ဳးသမီးထု တစ္ရပ္လံုးရဲ႔ လံုျခံဳေရးကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့သည္ေလ။
ေလာကမွာ ပညာတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပညာ မတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖဴတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မည္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ သာမာန္ သားေကာင္သာမာန္ မိန္းမ တစ္ေယာက္ပါပဲ….
သူမရဲ႔ အရွက္နဲ႔ အသက္ တစစီ ေၾကြလြင့္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ သင္ယူလိုက္ရတဲ့ သင္ခန္းစာ တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါသည္။

အေဖာ္တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ဘတ္စ္ကားမွားစီးမိတဲ့ အျဖစ္က လူတိုင္းျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္။ မထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္တစ္ခု။ ထူးဆန္းသြားတာက ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ လူေျခာက္ေယာက္က သူမရဲ႔ အေဖာ္ကို ေသလာက္တဲ့အထိ ထိုးၾကိတ္ျပီး သူမကို သားမယားအျဖစ္ က်ဴးလြန္တဲ့ အျဖစ္။  ပိုလို႔ ထူးဆန္းတာက အျပစ္မဲ့တဲ့ ေဆးေက်ာင္းသူေလးကို ကိုယ္တြင္း အဂါၤအစိတ္အပိုင္းေတြပါ ထြက္က်ေစတဲ့အထိ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္လို တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ အျပင္ ဝတ္လစ္စလစ္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ပစ္ထားခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားေျခာက္ေယာက္ရဲ႔ ယုတ္မာမႈပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွတဲ့ ေဆးေက်ာင္းသူေလးကေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံက ေဆးရံုေပၚမွာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္သာ အသက္ရွင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ေဆးရံုေပၚမွာ ရွိေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္လံုးလံုး ကိုမာရျပီး သတိလစ္မိန္းေမာေနခဲ့ေပမယ့္ သတိရလာတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ နာနာက်င္က်င္ ငိုေၾကြးခဲ့ရွာတဲ့ သူမရဲ႔ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ နာက်င္ ခံစားရမႈေတြကို ဘယ္သူေတြမ်ား ထပ္တူခံစားေပးႏိုင္မလဲ။ သူမကို ေမြးခဲ့တဲ့ မိခင္နဲ႔ ဘဝတူ မိန္းမသားေတြသာ သူမရဲ႔ နာက်င္မႈေတြကို စာနာႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါသည္။

မဟာ ဖိုဝါဒကို လက္ကိုင္ထားၾကတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြအေနနဲ႔ ႏွမသားခ်င္းစာနာစိတ္နဲ႔ ဂရုဏာ သက္ေကာင္း သက္ႏိုင္ပါသည္။
သို႔ေပမယ့္ သူမ ဆံုးရံႈးခဲ့ရတဲ့ အသက္ အရွက္ သိကၡာ သူမစေတးခဲ့ရတဲ့ ႏုပ်ိဳမႈနဲ႔ အိပ္မက္ေတြ သူမခံစားခဲ့ရတဲ့ ေသလုေျမာပါးနာက်င္မႈေတြကို ဘဝတူ မိန္းမသားေတြကသာ ထပ္တူခံစားလို႔ရႏိုင္သည္ေလ။
ေလာကၾကီးရဲ႔ တရားမွ်တမႈဆိုတာကလဲ တခါတေလေတာ့ မ်က္လံုးမပါတဲ့ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာလို ေစာင္းခ်င္တဲ့ဘက္ကိုသာ သာသာထိုးထိုး ေစာင္းတတ္တာမို႔ မတရားမႈေပၚ မတရားမႈေတြ ဆင့္ေနတာကိုလဲ အျပစ္မဆိုသာ။

ဥပမာ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ကၽြန္မတို႔ မိန္းမသားေတြနဲ႔ပက္သက္ရင္ လူသိရွင္ၾကား ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ၾကတဲ့ အဓမၼမႈေတြကိုသာ အတိအလင္းေၾကျငာၾကတာမ်ိဳး။ လူမသိသူမသိ ေစာ္ကားခံခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွမသိလိုက္ၾက။ ကာယကံရွင္တစ္ေယာက္သာ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး ဒူးနဲ႔ မ်က္ရည္သုတ္ရတာမ်ိဳး။
မိန္းမသားဆိုတာ အရွက္နဲ႔ လူလုပ္တာေလလို႔ ခပ္ဟဟေလးေျပာ မပြင့္တပြင့္ေလးျပံဳး နာနာက်င္က်င္နဲ႔ ခံစား အပူရုပ္ဟန္လုပ္ရင္းနဲ႔ လံုးပါးပါးခဲ့ရွာတဲ့ ဘဝေတြကို ကၽြန္မတို႔ မျမင္ႏိုင္ မေတြ႔ႏိုင္ လက္လွမ္းမမီႏိုင္ခဲ့။

ကမၻာေပၚမွာ မုဒိန္းေကာင္ရဲ႔ သားေကာင္ျဖစ္ရရွာတဲ့ မိန္းမသား အေရအတြက္ကလဲ တစ္ႏွစ္ကို  အနည္းဆံုး သံုးသိန္းကေန အမ်ားဆံုး ၁.၃ သန္းအထိရွိေနခဲ့ျပီ။ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အဓမၼမႈေတြထဲမွာ လူမသိ သူမသိေပ်ာက္သြားတဲ့ အမႈေတြက ရာခိုင္ႏႈန္းငါးဆယ္ေက်ာ္ ( တိတိက်က်ေျပာၾကတာက ၅၄ ရာခိုင္ႏႈန္း)ဆိုေတာ့ မိန္းမသားေတြရဲ႔ ဆံုးရံႈးမႈ နစ္နာမႈေတြက မ်က္ရည္ေတြၾကားမွာ ဝိုးတဝါး ေပ်ာက္သြားတတ္တာမ်ိဳးလား။ 

အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ဘဝမွာ ေရြးစရာလမ္းကလဲ မ်ားမ်ားစားစား မရွိလွဘူး ။ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုသူျဖစ္ရင္ျဖစ္ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ ခံစားေနရတဲ့ အရံႈးေတြအတြက္ ထိထိခိုက္ခိုက္ နာက်င္ခံစားသူပဲ ျဖစ္ရမယ္။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာတဲ့ စကားကို သတိရလိုက္မိေတာ့ ကၽြန္မက ဒုတိယ အမ်ိဳးအစား အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ေနရာမွာသာ ရွိေနဆဲဆိုတာကို သတိျပဳမိပါသည္။
အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုေနသူေတြကို ေနရာတိုင္းမွာ ျမင္ေနေတြ႔ေနရေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ေတာင္းဆိုခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ရခဲ့ပါသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကိုသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေမးခြန္းထုတ္မိေနခဲ့တာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သာ သိခဲ့သည္ေလ။

ကၽြန္မတို႔ လမ္းထြက္တဲ့ အခ်ိန္အခါနဲ႔ ဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားကို အျပစ္မဖြဲ႔ပါနဲ႔ မုဒိမ္းေကာင္ေတြကိုသာ အျပစ္တင္ပါ
အမ်ိဳးသမီးေတြကို အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ အခြင့္အေရးေပးပါ
ကေလးမေလးေတြက သူတို႔ကို အေလးထားတာလိုခ်င္တယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြက သူတို႔ကို ေလးစားတာလိုခ်င္တယ္
အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မုဒိန္းမႈကို မက်ဴးလြန္ၾကပါဘူး
ကၽြန္မက အမ်ိဳးသမီးဝါဒကို လက္ကိုင္ထားတယ္ အမ်ိဳးသားေတြကိုေတာ့ မမုန္းပါဘူး
ကၽြန္မေလ ဆံစကေန ေျခဖ်ားအထိ လံုလံုျခံဳျခံဳ ဝတ္ဆင္ထားခဲ့ပါတယ္ဒါေပမယ့္ မုဒိန္းေကာင္ရဲ႔ သားေကာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ငါ့အတြက္ ထိုင္ခံုမရွိလို႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ထိုင္ျပီး စာသင္ရတာ ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူ ထိုင္ျပီးစာသင္ခြင့္မရရင္ေနပါေစအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ငါ့ကို ပညာသင္ခြင့္ေလးေတာ့ေပးပါ။

ကၽြန္မတို႔ မ်က္ေစ့ေရွ႔မွာတင္ပဲ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုသံေတြ က်ယ္သည္ထက္ က်ယ္ေလာင္လာခဲ့ပါသည္။အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲေတြ ျပင္းထန္သည္ထက္ ပိုျပီး ျပင္းထန္လာခဲ့ပါသည္။
ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံက မာလာလာဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးက သူ႔ႏိုင္ငံမွာ မိန္းကေလးေတြ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရဖို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြက ေသနတ္နဲ႔ပစ္ခတ္ခဲ့တဲ့ သတင္းေလးက ေအးခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြအတြက္ အထူးအဆန္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။

သို႔ေပမယ့္ ဒီသတင္းေလးကပဲ အစြန္းေရာက္ မဟာအမ်ိဳးသားဝါဒီေတြ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အခြင့္အလမ္းကို ဘယ္လို ပိတ္ပင္ခဲ့သလဲဆိုတာကို မသိသူေတြ သိခြင့္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရျပန္ပါသည္။
ကမၻာတဝွမ္းလံုးအေနနဲ႔ ျခံဳငံုၾကည္႔ျပန္ေတာ့ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာ ဆိုသလို အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ အခြင့္အေရးေတြက တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ မတူညီပဲ ကြဲျပားေနတာ ေတြ႔ရသည္။
ဒါေၾကာင့္လဲ ႏိုင္ငံတိုင္း လူမ်ိဳးတိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေရွ႕တန္းကို ထြက္ျပီး အခြင့္အေရးေတြ ေတာင္းခဲ့ၾကသည္။

ဒါေပမယ့္ မ်က္ကန္း မဟာအမ်ိဳးသား ဝါဒီေတြၾကားမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ ထင္သေလာက္ အရာမထင္ေသးတာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ခရီးႏွင္ပင္ႏွင္ေသာ္ျငား ထင္သေလာက္ ခရီးမေပါက္ လိုသေလာက္ ခရီးမေရာက္ေသးပါ။
ညဦးပိုင္းကစလို႔ ညလယ္ပိုင္းေရာက္တဲ့အထိ စာအုပ္တစ္အုပ္ သတင္းတစ္ပုဒ္နဲ႔တူ ေတာင္စဥ္ေရမရတဲ့ အေတြးမွ်င္ေတြက ဆန္႔တန္းလို႔ မကုန္ႏိုင္ခဲ့။ ေနာက္က်ိတဲ့ ႏွလံုးအစံုနဲ႔ အိပ္ေမာက်သြားခ်ိန္မွာေတာ့ အိပ္မက္တစ္ခု ျမင္မက္ခဲ့ပါသည္။

()
အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မက ရြက္ေၾကြေတြ လႊမ္းေနတဲ့ ေျမနီလမ္းေလးေပၚမွာ တလွမ္းခ်င္းလွမ္းလို႔ကၽြန္မရဲ႔ ေျခေထာက္အစံုမွာေတာ့ ေယာက္်ားစီး  ရာဘာဖိနပ္အျဖဴေရာင္ေလးတစ္ရံ…….. လမ္းေဘးဝဲယာက သစ္ပင္ၾကီးေတြကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔မိေတာ့လဲ ရြက္ေၾကြေတြက တဖြဲဖြဲ ေၾကြလို႔ပဲ မဆံုးႏိုင္ေတာ့……
ႏွင္းနဲ႔မာယာ
International Women’s Day
March 8





My Blog List