သိပ္မၾကာေသးခင္က သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကတဆင့္ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကို ျမည္းစမ္း ဖတ္ရႈခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ တစ္အုပ္ကေတာ့ Jean Sasson ေရးတဲ့ Princess ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ကိုပီတာရဲ႔ ေက်းဇူးနဲ႔ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံက ေတာ္ဝင္မိသားစုဝင္ မင္းသမီးေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံတဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။

ေနာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ ေရာင္းအားအေကာင္းဆံုး နံပါတ္တစ္ေနရာမွာရွိတဲ့ Jeffrey Archer ေရးတဲ့ Paths of Glory ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးပါ။ ဧဝရက္ေတာင္ေပၚသြားေရာက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္တက္သမားတစ္ေယာက္ရဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ေနာက္ေၾကာင္းခံထားတဲ့ ၾကည္ႏူးစရာ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔ ဇာတ္လမ္းရိုးရိုးေလးစ္ပုဒ္ပါ။

Jean Sasson ကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးစာေရးသူပီပီ သူမနဲ႔ မရင္းႏွီးမကၽြမ္းဝင္တဲ့ အာရပ္တိုင္းျပည္ရဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကို ၁၉ ႏွစ္တိတိအခ်ိိန္ယူျပီး ေလ့လာျပီးမွ ေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေလးျဖစ္ပါတယ္။သူမရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ေတြအျပင္ သူမကို ဒီဇာတ္လမ္းေလး ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ရင္ဖြင့္တိုက္တြန္းခဲ့တဲ့ အာရပ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္ထဲက စကားလံုးေတြနဲ႔ ေယာက္်ားေတြရဲ႔ အတၱကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပံုေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ ေယာက္်ားေတြအေပၚျမင္တဲ့ အျမင္နဲ႔ အေတြးကိုအမ်ိဴးသမီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျမင္(စာေရးသူနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေျပာသူ) နဲ႔ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေရးဖြဲ႔ႏိုင္ခဲ့တာမို႔ သူမေပးခ်င္တဲ့ အသိအျမင္ ဗဟုသုတကို စာဖတ္သူကို အျပည္႔အဝ ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

Jean Sasson ရဲ႔ Princess ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးကိုေတာ့ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံရဲ႔ အၾကီးအကဲ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အဘဒူအဇစ္ရဲ႔ ရာဇဝင္နဲ႔အစျပဳခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၀၁ မွာ အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ အဘဒူအဇစ္ဟာ ရန္သူအေပါင္းကို တိုက္ခိုက္ေအာင္ျမင္ျပီး ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ သူ႔ေဒသရဲ႔ ၾသဇာရွိတဲ့ အၾကီးအကဲေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးပီသစြာ အမ်ိဳးသမီးေပါင္း ၃၀၀ ေက်ာ္ကို လက္ထပ္ခဲ့ျပီး သား ၅၀ ေက်ာ္နဲ႔ သမီး ၈၀ ေက်ာ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၁ ကိုေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႔ သားသမီးေျမးျမစ္ အႏြယ္ေတာ္ဝင္ေတြဟာ မိသားစုဝင္ ၂၁၀၀၀ ေက်ာ္တဲ့အထိ တိုးတက္ပြားမ်ားလာခဲ့ပါတယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းေလးထဲမွာ ပါဝင္တဲ့ ေတာ္ဝင္ မင္းသမီးေလး ( Princess Sultana Al Sa’ud) ရဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြ လက္ထက္အထိ သူတို႔ဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေတာ္ဝင္မ်ိဳးႏြယ္ ဘုရင္ရဲ႔ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

သူတို႔ရဲ႔ ဓေလ့ထံုးစံတစ္ခုက အရြယ္ေရာက္သူ အမ်ိဳးသားတိုင္း မိန္းမေလးေယာက္နဲ႔ တရားဝင္ လက္ထပ္ခြင့္ရသလို မိန္းမေလးဦးအနက္က တစ္ေယာက္ေယာက္က မေတာ္တဆ တိမ္းပါးသြားခဲ့ရင္လဲ သူ႔ေနရာမွာ ျပန္ျပီး အစားထိုးဖို႔ အခ်ိန္အခါမေရြး အရြယ္သံုးပါးအေရြး ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ကို ထပ္ျပီး လက္ထပ္ၾကရပါတယ္။

အဲဒီေတာ္ဝင္မင္းသမီးေလးရဲ႔ ဖခင္ကလဲ သူတို႔ထံုးတမ္းအစဥ္အလာအတိုင္း အမ်ိဳးသမီးေလးေယာက္ကို လက္ထပ္ယူခဲ့ျပီး မင္းသမီးေလးရဲ႔ မိခင္က သားသမီး ၁၆ ေယာက္တိတိ ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ အနက္ ၁၁ေယာက္တိတိ အဖတ္တင္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းသမီးေလးရဲ႔ မိခင္ဟာ သူမ(အငယ္ဆံုးသမီးေလး) အသက္ ၁၆ႏွစ္အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းသမီးေလးရဲ႔ မိခင္ကြယ္လြန္ျပီး ေလးလအၾကာမွာေတာ့ သူမရဲ႔ ဖခင္က လစ္လပ္သြားတဲ့ သူမရဲ႔ မိခင္ေနရာမွာ အစားထိုးဖို႔ သူမထက္ တစ္ႏွစ္တိတိငယ္တဲ့ ၁၅ နွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ဆက္ျပီး လက္ထပ္ယူခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ စာေရးသူ ေျပာျပထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ သူတို႔ တိုင္းျပည္မွာ မိန္းကေလးေတြအမ်ားဆံုး ေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ ဖိႏွိပ္ခံဘဝေတြ အေၾကာင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြဟာ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ တန္းတူအခြင့္အေရးမရတဲ့ အျပင္ မိသားစုဝင္ေတြထဲမွာလဲ အကိုေတြ ေမာင္ေတြနဲ႔ယွဥ္လိုက္တိုင္း မိန္းကေလးေတြက အျမဲလိုလိုမ်က္ႏွာငယ္ရပါတယ္။ အိမ္ေထာင္က်သြားျပီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလဲ သူတို႔ရဲ႔ အိမ္ဦးနတ္အလိုက် ထားရာေနေစရာသြားျပီး သူတို႕ေျပာသမွ်ဆိုသမွ်ကို တေသြးတသံတမိန္႔ဆိုသလို နာခံရျပန္ပါတယ္။

မိမိအိမ္ေထာင္ေရးအတြက္လဲ ကိုယ္တိုင္ဆံုးျဖတ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိပဲ မိဘအလိုက် အထူးသျဖင့္ ဖခင္ကစီမံတဲ့အတိုင္း( ဖခင္စီမံတာကို မိခင္အေနနဲ႔ေတာင္ ဝင္ျပီး စြက္ဖက္ခြင့္မရွိပါ) နာခံၾကရပါတယ္။

အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ မိန္းကေလးေတြဟာ မိမိတုိ႔ဖခင္အရြယ္ ( တခါတရံမွာ ဖခင္ထက္ေတာင္ အသက္ၾကီးတဲ့ )အမ်ိဳးသားေတြကို လက္ထပ္ၾကရပါတယ္။ မိမိတို႔နဲ႔ လက္ဆက္ရမယ့္ အမ်ိဳးသားကိုေတာင္ မဂၤလာပြဲက်င္းပတဲ့ေန႔မွာမွ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရတတ္ပါတယ္။မိမိတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ျငင္းဆိုခြင့္မရွိသလို မိဘကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ခြင့္လဲ မရွိရွာပါဘူး။ ျပီးေတာ့ မိမိတို႔လက္ထပ္ယူထားတဲ့ ေယာက္်ားကို ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ သည္းခံျပီး ေပါင္းသင္းရပါတယ္ ကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္းကို ေယာက္်ားဘက္က သေဘာတူ ခြင့္ျပဳမွသာ ကြာရွင္းခြင့္ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးဘက္က ေတာင္းဆိုေပမယ့္ သူ႔အိမ္ေထာင္ဘက္က သေဘာမတူရင္ တဖက္သတ္ ကြာရွင္းလို႔မရပါဘူး။

သူတို႔ဘာသာေရး ထံုးတမ္းအစဥ္အလာအရ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ လူ႔အခြင့္အေရး အျပည္႔အဝမရရွိတဲ့ အေပၚမွာ လူတိုင္းနားလည္ေပးႏိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ တခါတရံမွာ အမွန္တရားေတြ ကိုေဖာ္ျပခြင့္မရပဲ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရံႈးခဲ့တဲ့အျဖစ္ေတြ ဘဝတစ္ခုလံုး နစ္နာေစတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာေတြ႔ရပါတယ္။

အျခားႏိုင္ငံကေန ရိုးရိုးသားသား အလုပ္လာလုပ္ၾကတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြရဲ႔ ဆိုးရြားလွတဲ့ဘဝေတြကိုလဲ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးေတြကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား( စာခ်ဳပ္သက္တမ္းမကုန္မခ်င္း) သားမယားအျဖစ္ အႏိုင္က်င့္ေလ့ရွိၾကတဲ့ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားမ်ားရဲ႔ စရိုက္ဆိုးေတြကို တိုင္တန္းဖို႔အတြက္ အိမ္ေဖာ္ေတြမွာ အခြင့္အေရးမရွိသလို အဲဒီလို အမႈမ်ိဳးေတြကိုလဲ သက္ဆိုင္ရာ သံရံုးေတြက လက္ပိုက္ၾကည္႔ေနရံုပဲ တတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

မင္းသမီးေလးနဲ႔ သူ႔မိသားစု အီဂ်စ္ႏိုင္ငံကို အလည္သြားေရာက္စဥ္က ၾကံဳေတြ႔ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကလဲ စာေရးသူ အျမင္ မင္းသမီးေလးရဲ႔ အျမင္ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အျမင္ေတြအရ အင္မတန္ ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုလဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အိမ္ေရွ႔မင္းသမီးေလးရဲဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္အကို ျပီးေတာ့ သူ႔အကိုနဲ႔အတူပါလာတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူတို႔လူငယ္၂ ေယာက္ ေပ်ာ္ပါးဖို႔အတြက္ အသက္ ၈ ႏွစ္ေတာင္ မျပည္႔ေသးတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို သူမရဲ႔ မိခင္ကိုယ္တိုင္က အီဂ်စ္ေငြ ၁၅ ေပါင္နဲ႔ လာေရာက္ေရာင္းခ်တဲ့ အျဖစ္ကိုေတာ့ ယူၾကံဳးမရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဖတ္လိုက္ရျပန္ပါတယ္။

မသိနားမလည္ေသးတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ကမၻာပ်က္မတတ္ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးေနတာကို စာနာစိတ္မရွိပဲ ေျခေတြလက္ေတြ ခ်ဳပ္ကိုင္ေပးသူက မင္းသမီးေလးရဲ႔ အကို ျဖစ္ျပီး ကေလးသာသာ ခ်ာတိတ္မေလးကို စာနာစိတ္မရွိပဲ ေစာ္ကားသူက သူနဲ႔အတူပါလာတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ အခန္းတစ္ခုလံုးေသြးေတြလႊမ္းေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည္႔ျပီး သူတို႔ ၂ ေယာက္ကေတာ့ သေဘာက်စြာ ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာေနခဲ့ပါတယ္လို႔ မင္းသမီးေလးက ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အင္မတန္ဆိုးရြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကို မင္းသမီးေလးက အေသးစိတ္ေျပာျပခဲ့ရာမွာ ကေလးငယ္ရဲ႔ မိခင္ကေတာ့ ဒီကေလးကို အခေၾကးေငြယူျပီး ခိုင္းစားရတဲ့ အေပၚမွာ တုန္လႈပ္ဟန္မရွိခဲ့ဘူး သူမရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ခံစားခ်က္ ကင္းမဲ့ေနခဲ့ပါတယ္လို႔ ဒီဇာတ္လမ္းေလးထဲမွာ ေျပာျပထားခဲ့ပါတယ္။

လူ႔အခြင္အေရး ဆိုးရြားစြာဆံုးရံႈးခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကိုလဲ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာနဲ႔ ထပ္ျပီး ဖတ္လိုက္ရျပန္ပါတယ္။

မင္းသမီးေလးဟာ သူမရဲ႔ ပထမဆံုးရင္ေသြးေလးကို ေမြးဖြားဖို႔အတြက္ ေဆးရံုတက္ေနစဥ္အခ်ိန္ေလးမွာ Amal ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္ဆိိုးကို ျမင္ေတြ႔ ၾကားသိခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေတာ္ဝင္မင္းသမီးေလး သူမရဲ႔ ပထမဆံုးရင္ေသြးေလးကို ေမြးဖြားသန္႔စင္ျပီး ေဆးရံုမွာ အနားယူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေျခခ်င္းေတြ လက္ထိပ္ေတြ ခတ္ထားျခင္းခံရတဲ့ Amal ေလးဟာ သူမရဲ႔ ရင္ေသြးေလးကိုေမြးဖြားဖို႔ ရဲေတြ ဘာသာေရးလူၾကီးေတြ ျခံရံေစာင့္ၾကပ္ျပီး ေဆးရံုကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ Amal ဟာသူတပါးရဲ႔ မတရားေစာ္ကားတာကို ခံရျပီး လူသိရွင္ၾကား အရွက္ရခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ဒုတိယအေနနဲ႔ ထပ္မံကံဆိုးေစတာကေတာ့ သူမဟာ သူတပါးရဲ႔ ေစာ္ကားမႈေၾကာင့္ ကိုယ္ဝန္ရွိလာခဲ့ျခင္းပါပဲ။

သူတို႔ ႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသမီးေလးေတြလိုက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔ သူတပါးေစာ္ကားျခင္းကို ခံရတယ္လို႔ ယူဆျပီးဘုရားသခင္က ဒဏ္ခတ္ျခင္းလို႔ ေခၚတဲ့ အၾကီးဆံုးေသာ အျပစ္ဒဏ္ကို ခံယူရမယ့္ အသက္ဆယ့္ေလးႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးဟာ အျပစ္ဒဏ္ခံရဖို႔အတြက္ ကေလးေမြးျပီးတဲ့ အခ်ိန္အထိ ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရသူလဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မင္းသမီးေလးဟာ သူမရဲ႔ ျဗိတိသွ်လူမ်ိဳး သူနာျပဳထံမွတဆင့္ ကေလးမေလးရဲ႔ ဘဝ အျဖစ္အပ်က္အလံုးစံုကို သိခြင့္ရခဲ့ေပမယ့္ သူမကို ကယ္တင္ဖို႔ေတာ့ အခြင့္ အေရးမရခဲ့ပါဘူး။ အျပစ္မဲ့တဲ့ ကေလးမေလး အသက္ရွင္လြတ္ေျမာက္ခြင့္ရဖို႔တြက္ မင္းသမီးေလးကိုယ္တိုင္လဲ သူမရဲ႔ အမ်ိဳးသားကို ၾကိဳးစားျပီးေတာင္းဆိုခဲ့ပါေသးတယ္။

Amal ဟာ သူမရဲ႔ ရင္ေသြးေလးကို ေမြးဖြားေပးျပီးတာနဲ႔ သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ဥပေဒအရ ေပးတဲ့ ေသဒဏ္ကို ( မေသမခ်င္းခဲနဲ႔ ပစ္ေပါက္တဲ့ ေသဒဏ္ရဖို႔) ခံယူဖို႔ရွိတာမို႔ သူမေမြးဖြားခ်ိန္မွာ သူမအေပၚသနားညွာတာျခင္း စာနာေထာက္ထားျခင္းမရွိေစဖို႔ ဘာသာေရးလူၾကီးမ်ားနဲ႔ ရဲမ်ားက ေမြးခန္းေရွ႔မွာထိုင္ေစာင့္ေနၾကျပီး ႏိုင္ငံျခားသား သူနာျပဳမ်ားကိုလဲ ဒီအမႈမွာ စာနာစိတ္နဲ႔ ပါဝင္ ပက္သက္ျခင္းမျပဳၾကဖို႔နဲ႔ သူမကို ကယ္တင္ျခင္းမျပဳႏိုင္ေအာင္ ထားျမစ္ထားၾကပါတယ္။

နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာေတာ့ သူမဟာ ရင္ေသြးငယ္(သမီးငယ္)ေလးကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႔ ရင္ေသြးငယ္ေလးကို ေမြးဖြားေပးျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေန႔မဆိုင္းပဲ ရဲမ်ားနဲ႔ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္လူၾကီးမ်ားဟာ သူမကို ျပစ္ဒဏ္စီရင္မယ့္ ေနရာကို ေခၚေဆာင္သြားၾကပါတယ္။

မင္းသမီးေလးကိုယ္တိုင္နဲ႔ စာေရးသူက ဒီလိုအျပစ္ေပးတာကို ကိုယ္တိုင္ မျမင္ဘူးၾကေပမယ့္ ကိုယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္ ၾကံဳဘူးခဲ့သူတစ္ဦးကေတာ့ သူမျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတာေတြကို မင္းသမီးေလးကို အခုလို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလိုျပစ္မႈမ်ိဳးကို ဘုရားသခင္ကေပးတဲ့ ျပစ္မႈျပစ္ဒဏ္လို႔ သတ္မွတ္ေလ့ရွိၾကျပီး သူတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ထံုးစံအရ အျပစ္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးကို ျပစ္ဒဏ္ေပးမယ့္ ေနရာမွာ လူစုလူေဝးၾကီးဟာ အားတက္သေရာ စုေဝးေရာက္ရွိေနေလ့ရွိပါတယ္။ ထရပ္ကားၾကီးေတြကလဲ ခဲလံုးေတြကို တင္ေဆာင္လာျပီး အဲဒီေနရာမွာ စုပံုထားေပးပါတယ္။ ရဲေတြ ျခံရံလို႔ အျပစ္ဒဏ္ခံရမယ့္သူ ေရာက္ရွိလာမယ့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ အင္မတန္ တက္ၾကြေနၾကတဲ့ လူစုလူေဝးၾကီး ( အမ်ားအားျဖင့္ ေယာက္်ားသားေတြမ်ားပါတယ္) ဟာဝိုင္းဝန္းေအာ္ဟစ္ျပီး ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးၾကပါတယ္။

အျပစ္ရွိသူ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူမကိုရဲကားထဲကေန ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆြဲထုတ္ျပီး ျပစ္ဒဏ္စီရင္မယ့္ ေနရာကို ေခၚသြားလ့ရွိၾကပါတယ္။ အျပစ္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးကို ပဆစ္တုတ္ထိုင္ေစျပီး သူမရဲ႔ ပါးစပ္ကို မေအာ္ႏိုင္ေအာင္ အဝတ္စုတ္နဲ႔ ပိတ္ဆို႔ၾကပါတယ္။ အနက္ေရာင္ ေခါင္းစြပ္ကို စြပ္ေပးျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူမရဲ႔ ျပစ္မႈကို လူထုၾကီးေရွ႔မွာ ဖတ္ျပပါတယ္။ အမႈကို ဖတ္ျပသူက ျပစ္ဒဏ္ေပးဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ျပီဆိုတာကို လူထုၾကီးကို ေၾကျငာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးဟာ စုပံုထားတဲ့ ေက်ာက္ခဲပံုၾကီးဆီကို အလုအယက္ေျပးသြားၾကျပီး ခဲလံုးေတြနဲ႔ သူမကိုစတင္ျပီး ပစ္ေပါက္ၾကပါတယ္။

လူစုလူေဝးၾကီးဟာ အျပစ္ဒဏ္ခံရသူကို ဘက္ေပါင္းစံုကေန မရပ္မနား အားကုန္သံုးျပီး ခဲနဲ႔ ပစ္ေပါက္ၾကျပီး ဆရာဝန္က သူမကို စစ္ေဆးဖို႔ ေခတၱရပ္ဆိုင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးေလာက္ပဲ ခဏနားၾကပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္တက္ၾကြေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးဟာ အျပစ္ဒဏ္ခံရသူကို ႏွစ္နာရီေလာက္နီးပါး ခဲနဲ႔ ပစ္ေပါက္ၾကျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ သူမတကယ္ပဲ ေသဆံုးသြားျပီဆိုတဲ့ ဆရာဝန္ရဲ႔ အတည္ျပဳခ်က္ရမွသာ သူတို႔ရဲ႔ အျပစ္ေပးျခင္းကို ရပ္နားၾကပါတယ္။

အဲဒီ Amal ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္နင့္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးက (ေဆာ္ဒီႏိုင္ငံနဲ႔ ဘာသာေရး အယူအစြဲျပင္းထန္လြန္းတဲ့ အခ်ိဳ႔ေသာ အာရပ္ႏိုင္ငံေတြကလြဲလို႕) အျခားႏိုင္ငံေတြမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြမွာ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ အျပည္႔အဝရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့ပါတယ္။

တကယ္တမ္းမွာေတာ့ သူမခံစားရတဲ့ ျပစ္မႈ ျပစ္ဒဏ္ဟာ သူမအတြက္ လံုးဝကို တရားမွ်တမႈမရွိတဲ့ ျပစ္မႈ ျပစ္ဒဏ္တစ္ရပ္ပါ။

ရီရတ္ျမိဳ႔မွာ ေနထိုင္တဲ့ သူမရဲ႔မိဘေတြ ခရီးသြားေနခ်ိန္မွာ ဆယ့္သံုးႏွစ္သမီးေလးျဖစ္တဲ့ Amal ဟာ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ သူ႔အကိုတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ အိမ္ေဖာ္ ၃ ေယာက္ ဒရိုင္ဘာတစ္ေယာက္ကို အေဖာ္ျပဳျပီး အိမ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီညက မိဘေတြ ခရီးထြက္ေနတာကို အခြင့္အေရးယူျပီး သူမရဲ႔ အကိုဟာ သူ႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကို ဖိတ္ျပီး အိမ္မွာ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ပါးခဲ့ပါတယ္။ Amal ရဲ႔ အိပ္ခန္းက အေပၚထပ္မွာရွိတာမို႔ သူ႔အကိုေတြ ေအာက္ထပ္မွာ ေသာင္းက်န္းေနတာကို သိေပမယ့္ သူမကေတာ့ အိပ္ခန္းတံခါးပိတ္ျပီး စာဖတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အကိုနဲ႔တကြ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးဟာ မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲေနတယ္လို႔ သူမက ထင္ေနခဲ့ပါတယ္။

ညဥ္႔နက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ေအာက္ထပ္က သူ႔အကိုေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းသံဟာ ဆူညံေပါက္ကြဲလာျပီး သူမရဲ႔ အိပ္ခန္းနံရံကိုပါ လာရိုက္ခတ္တဲ့အထိ က်ယ္ေလာင္ေနခဲ့တာမို႔ သူ႔အကိုကို အသံေလွ်ာ့ေပးဖို႔အတြက္ ေတာင္းဆိုဖို႔ သူမေအာက္ထပ္ကို ဆင္းသြားခဲ့ပါတယ္။

အိမ္မွာေနတဲ့အခ်ိန္ ညအိပ္ခ်ိန္မို႔ သူမဟာ ညအိပ္ဝတ္ ဝတ္စံုပါးပါးေလးကို ဝတ္ဆင္ထားခဲ့ပါတယ္ ( သူတို႔ဓေလ့ထံုးစံအရ သူစိမ္းေတြ အိမ္မွာရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ မ်က္လံုးကစလို႔ တကုိယ္လံုးကို ဖံုးကြယ္ထားရပါတယ္။ အဲဒီညကေတာ့ Amal ဟာ သူမရဲ႔ အိမ္မွာျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ သူမရဲ႔ အကိုဆီကို သြားတာျဖစ္လို႔ သူမဝတ္ထားတဲ့ ညအိပ္ဝတ္ ဝတ္စံုေလးေပၚမွာ ထပ္ျပီး ဝတ္ဆင္ရမယ့့္ ဝတ္ရံုအနက္ေရာင္ကို ထပ္မဝတ္ပဲ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းသြားခဲ့တာပါ။)

ေအာက္ထပ္ကိုေရာက္ေတာ့လဲ အခန္းထဲကို မဝင္ပဲ အခန္းတံခါးဝကေန သူ႔အကိုကို ေခ်ာင္းၾကည္႔ျပီး ငိုယိုျပီး လွမ္းေခၚခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အကိုဆီက တုန္႔ျပန္သံမၾကားရတာမို႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္လြန္းတဲ့ Amal ဟာ အခန္းထဲကို ဝင္သြားျပီး သူမရဲ႔ အကိုကို ရွာေဖြခဲ့ပါတယ္။

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမရဲ႔အကိုဟာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကိုေရာက္ေနခဲ့သလို မူးယစ္ေဆးအရွိန္န႔ဲ ေရခ်ိဳးခန္းနံရံနဲ႔ တိုက္မိျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ တစ္ညလံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာမို႔ သူမအဲဒီအခန္းထဲကို ေရာက္ေနခဲ့တာကို မသိလိုက္ပါဘူး။

အဲဒီအခန္းဟာ ညအိမ္မီးသီးေလးရဲ႔ ခပ္မြဲမြဲအလင္းေရာင္ကလြဲလို႔ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ေလးျဖစ္ေနပါတယ္။ သူမထပ္ျပီးကံဆိုးခဲ့တာက အခန္းထဲမွာရွိေနတဲ့ သူမအကိုရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ မူးယစ္ေဆးရြားကို လြန္ကဲစြာသံုးထားၾကတာမို႔ အသိစိတ္ကင္းမဲ့ေနၾကျပီး အမ်ိဳးသမီးေတြအေၾကာင္းကို က်ယ္ေလာင္စြာ ေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။ အသိစိတ္ကင္းမဲ့ေနတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ခ်ာတိတ္ေတြဟာ အခန္းထဲကို ဝင္လာတဲ့ သူမကို စတင္တိုက္ခိုက္လာပါတယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို တြန္းလွဲလိုက္ျပီး လံုးဝလႈပ္ရွားလို႔မရေအာင္ ခ်ဳပ္ထားၾကပါတယ္။

သူမဟာ ေအာ္ဟစ္ျပီး ဒီအိမ္ရဲ႔ အိမ္ရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ငိုယိုျပီး ေတာင္းပန္ခဲ့သလို သူမရဲ႔ အကိုကိုလဲ ၾကိဳးစားျပီး ေအာ္ဟစ္ျပီးေခၚခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႔ ေတာင္းပန္ အသနားခံမႈေတြဟာ အရာ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ တတိယေျမာက္ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေစာ္ကားျခင္းကို ခံလိုက္ရျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူမဟာ လံုးဝသတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

မနက္လင္းလို႔ ေရာင္နီပိ်ဳးစျပဳလာခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အကိုရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ညတုန္းက သူတို႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေျခအေနေတြကို ျပန္သံုးသပ္မိသြားျပီး သူတို႔အိမ္ေတြကို အသီးသီးျပန္သြားၾကပါတယ္။

မနက္မိုးလင္းမွ Amal ေလးကိုေတြ႔သြားၾကတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြကေတာ့ သူမကို ေဆးရံုကိုပို႔လိုက္ၾကပါတယ္။ အေရးေပၚဌာနမွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ ဆရာဝန္က သူမကို စမ္းသပ္စစ္ေဆးျပီးခ်ိန္မွာ သူတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ရဲကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ရဲနဲ႔အတူ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ လူၾကီးေတြပါ သူမရဲ႔ အမႈမွာ ပါဝင္ပက္သက္လာပါတယ္။ သူတို႔တိုင္းျပည္မွာ Mutawas ဆိုတဲ့ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ လူၾကီးေတြဟာ အလြန္အေရးပါတဲ့ ေနရာမွာရွိပါတယ္။

လူၾကီးေတြက စစ္ေမးခ်ိန္မွာ Amal ေလးဟာ သူမကိုေစာ္ကားခဲ့ၾကသူေတြ ဘယ္သူေတြဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမအကိုရဲ႔ အေပါင္းအသင္းေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ ေျပာျပႏိုင္ခဲ့ျပီး သူတို႔ရဲ႔ နာမည္ေတြကို မေျပာျပႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ရဲရဲ႔စစ္ေဆးခ်က္ကို မခံရခင္ကတည္းက သူမကို ေစာ္ကားခဲ့ၾကတဲ့ သူမအကိုရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ သူတို႔ အျပစ္က ရုန္းထြက္ဖို႔အတြက္ ယံုတမ္းပံုျပင္ေတြကို ဖန္တီးခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြဘက္က ေျပာဆိုခ်က္ေတြအရ အဲဒီညက သူတို႔ေတြဟာ မူးယစ္ေဆးဝါး လံုးဝ မသံုးစြဲခဲ့ၾကပါဘူး။ သီခ်င္းေတြ က်ယ္ေလာင္စြာဖြင့္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ အေပ်ာ္သက္သက္ စုေဝးခဲ့ၾကတာပါလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ သူတို႔ဆီကို ဆင္းမလာခင္အခ်ိန္ေလးမွာ Amal ဟာ အိမ္အေပၚထပ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း Sex နဲ႔ ပက္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူတို႔ဆီကို ဆင္းလာျပီး ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလာပါတယ္။

ခ်ာတိတ္ေတြဟာ သူမကို ၾကိဳးစားျပီး ဆံုးမခဲ့ေပမယ့္ ေျဖာင့္ျဖဆံုးမလို႔ မရခဲ့သလို စိတ္ရိုင္းဝင္ေနတဲ့ သူမဟာ သူတို႔ရဲ ေပါင္ေတြေပၚမွာထိုင္ျပီး သူတို႔ကို စတင္ျပီး ပြတ္သပ္ နမ္းရံႈ႔ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ Amal ဟာ သူတို႔အားလံုးကို သူမနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပါးဖို႔အတြက္ ခခယယ ေတာင္းပန္ စည္းရံုးခဲ့တယ္လို႔ သူတို႔အားလံုးက တျပိဳင္တည္း ထြက္ဆိုၾကပါတယ္။

သူမရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို ခရီးကျပန္လာတဲ့ မိဘေတြ သိသြားခ်ိန္မွာေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူက မိန္းမသားပီပီ သမီးဘက္က ရပ္တည္ျပီး သမီးေျပာတဲ့ အျဖစ္မွန္ကို ယံုၾကည္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သမီးတစ္ေယာက္ရရွိျခင္းအတြက္ တခ်ိန္လံုး မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ သူမရဲ႔ ဖခင္ကေတာ့ မဟာပုရိသ ဝါဒစြဲကိုင္ထားတဲ့ ေယာက္်ားပီသစြာပဲ သမီးျဖစ္သူဟာ အျပစ္က်ဴးလြန္သူျဖစ္တဲ့ အျပင္ ဖခင္ကို မ်က္ႏွာပ်က္ အရွက္ရေစခဲ့တဲ့ အတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ကို ခံစားရမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္အေပၚ( ဖခင္မပီသစြာ ) ေယာက္်ားသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူခံစားမိတာကိုလဲ “ felt that the boys had done only what any male would do under the circumstances.” လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူမဖခင္ရဲ႔ ဖခင္မဆန္လြန္းတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ သူမဟာ အဲဒီအျပစ္ဒဏ္ကုိ ခံစားခဲ့ရတာလဲျဖစ္ပါတယ္။

သူမရဲ႔ မိခင္ကေတာ့ ေဆာ္ဒီႏိုင္ငံသူ အိမ္ရွင္မ ပီသစြာပဲ အရွက္အကြဲ အက်ိဳးနည္းျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ သမီးအတြက္ ယူၾကံဳးမရျဖစ္ျပီး ေသာကၾကီးစြာေရာက္ခဲ့ရတဲ့အျပင္ အယူအစြဲၾကီးလြန္းစြာ သမီးမ်က္ႏွာကိုေတာင္မေထာက္ပဲ မ်က္ႏွာလြဲ ခဲပစ္ လုပ္ရက္တဲ့ ခင္ပြန္းသည္ျဖစ္သူကိုလဲ ေျဖာင့္ျဖဖို႔ ခြန္အားမရွိခဲ့ရွာပါဘူး။ အခြင့္အေရးလဲမရခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ Amal ဟာ သူတို႔ထံုးစံအရ ေပးအပ္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ကို ေသြးႏုသားႏု ေဆးရံုက ဆင္းဆင္းခ်င္းအခ်ိန္မွာ ခံစားရမယ့္ သနားစရာ မိန္းကေလးလဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အျခားစိတ္ဝင္စားစရာ ရင္နင့္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကိုလဲ ထပ္ျပီးေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခံစားၾကည္႔မိေတာ့ လူၾကီးလူေကာင္းလို႔ ကၽြန္မတို႔ တင္စားအပ္တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိတဲ့ အားႏြဲ႔သူအမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ ထားရွိေပးၾကတဲ့ ေစတနာ ေမတၱာေတြနဲ႔ တန္ဘိုးေပးအေလးထားမႈေတြဟာ တေနရာနဲ႔ တေနရာ မတူၾကဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ေတြ႔ရွိလာပါတယ္။ မတူညီတဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္း အစဥ္အလာေတြေၾကာင့္လို႔ေတာ့ အတပ္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ေမြးဖြားၾကီးျပင္လာတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ သူတို႔ရဲ႔ လူေနထိုင္မႈ စရိုက္ကို တနည္းနည္းနဲ႔ေတာ့ ေျပာင္းလဲဲေစခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ဘဝျဖစ္တည္မႈတိုင္းဟာ အမ်ိဳးသားေတြရဲ႔ အတၱေတြအတြက္ သက္သက္မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အိမ္ေထာင္ဘက္ရဲ႔ ၾသဇာကို အျပည္႔အဝ နာခံရတယ္ဆိုေပမယ့္ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ ကိုေမ့ပစ္ထားျပီး သူတပါးအတၱအတြက္ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ိဳးေတြရွိေနဆဲဆိုတာကို Princess ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးက ကၽြန္မတို႔ကို ေျပာျပေနခဲ့ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးကို ေပးဖတ္တဲ့ ကိုပီတာကလဲ မိန္းကေလးေတြ ဖတ္သင့္တယ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာျပီးေပးဖတ္ခဲ့တာမို႔ စာအုပ္ေကာင္းေတြ႔တိုင္း သတိရတတ္တဲ့ ကိုပီတာကိုလဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ စာအုပ္ဆိုင္မွာ ရွာျပီးဝယ္ျဖစ္တဲ့အထိ ဒီစာအုပ္ေလးကို ႏွစ္သက္ခဲ့မိပါတယ္။

မူရင္း စာေရးသူ Jean Sesson နဲ႔ ူ ဇာတ္လမ္းေလးေတြအားလံုးကို ေျပာျပခဲ့တဲ့ အမည္မေဖာ္လုိသ ေတာ္ဝင္မင္းသမီးေလးကို ကိုလဲ ဒီစာအုပ္ေလးအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အာရပ္ကမၻာက ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွတဲ့ အာရပ္အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြအျပင္ အာရပ္ကမၻာမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမိ်ဳးေၾကာင့္ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးေတြအေၾကာင္းကို ကမၻာက သိေအာင္ခ်ျပခဲ့တဲ့ဆရာမရဲ႔ ေစတနာကိုလဲ ေလးစားမိပါတယ္။

ကၽြန္မနဲ႔ လက္လွမ္းမီတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ဒီစာအုပ္ေလးအေၾကာင္းေျပာျပျဖစ္သလို ဖတ္ဖို႔လဲ တိုက္တြန္းျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အာရပ္တိုင္းျပည္ေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ သိထားသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြျဖစ္တာမို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ထပ္ျပီး ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ရွည္လ်ားေနတာမို႔ ဒုတိယ စာအုပ္ေလးကိုေတာ့ ဒုတိယပိုင္းအေနနဲ႔ ထပ္ျပီး တင္ပါ့မယ္။

စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး စာေရးေဖာ္မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

Home is where the heart and Soul should be…
A House without heart is not a home…
Home Sweet home…. စသျဖင့္
အိမ္ရဲ႔ ေႏြးေထြးမႈေတြ ေအးခ်မ္းမႈေတြကို ဘာသာစကားေပါင္းစံုနဲ႔ ေျပာတတ္ၾကပါသည္။

လူသားေတြပီပီ အိမ္မွာေနစဥ္ကာလေတြမွာ အိမ္ရဲ႔ တန္ဘိုးေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကေပမယ့္ အိမ္ရဲ႔ လံုျခံဳေႏြးေထြးမႈ ေအးျမတဲ့ အေငြ႔အသက္ အိမ္ရဲ႔ အရိပ္ေတြကို အိမ္ရဲ႔ အေဝးဆံုးကိုေရာက္သြားမွ ထိထိရွရွခံစားတတ္ၾကပါသည္။ ျပီးေတာ့ အမွတ္ရစရာေတြရွိရင္ အိမ္ကို လြမ္းတတ္ျပီး အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြကို လက္ခ်ိဳးေရတြက္ေနတတ္တာက သဘာဝတစ္ခုလိုျဖစ္ေနပါသည္…

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အိမ္အေဝးကိုေရာက္ေနသူတိုင္းအတြက္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္တိုင္းဟာ ဘုရားသခင္ေပးတဲ့ ဆုလာဘ္တစ္ခုလို ရွားပါးအဖိုးတန္လွပါသည္။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အိမ္နဲ႔ မၾကာခဏ ေဝးေနခဲ့ဘူးပါသည္။ တပတ္ ဆယ္ရက္ ခရီးတိုေလးေတြကစလို႔ လနဲ႔ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီးလဲ ခြဲေနခဲ့ဘူးပါသည္။ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ခြဲခြဲ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ျပီး မိသားစုဆီျပန္ေရာက္စျမဲ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြက ကၽြန္မအတြက္ ကၽြန္မကို ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာကို အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သတိမထားမိခဲ့ပါ။

အခုခ်ိန္အထိလဲ အိမ္မခင္တဲ့ကကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြကို သိပ္မေတြးတတ္ သိပ္မေမွ်ာ္တတ္တာမို႔ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြကို လက္ခ်ိဳးေမွ်ာ္ေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ကိုတခ်ိန္လံုး လြမ္းေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ ကၽြန္မက သိုးမည္းတစ္ေကာင္ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

ေနာက္ဆံုး ေလဆိပ္တစ္ခုရဲ႔ ျပည္ပ ထြက္ခြာမွာ ခရီးသည္ေတြကို ဝန္ေဆာင္မႈေပးရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနရတဲ့ အထိ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြအေၾကာင္း ကၽြန္မ မစဥ္းစားမိေသးပါ။ ခရီးသြားေတြ အဆင္ေျပဖို႔ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ေနတာပဲလို႔ သေဘာထားျမဲ။ ခရီးသည္ေတြကိုလဲ မေလ့လာခဲ့ သူတို႔မ်က္ႏွာေပၚက အရိပ္ေတြကိုလဲ လိုက္ျပီးမဖမ္းတတ္ခဲ့ သူတို႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကိုလဲ မဖတ္တတ္ခဲ့ပါ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မမ်က္စိေရွ႔မွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ခရီးသြားေတြဆိုတာ အိပ္မက္ေတြ ေပြ႔ပိုက္ျပီး အိမ္ျပန္ၾကသူေတြ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ အထပ္ထပ္ဆြဲရာကို အေျပးအလြားလိုက္ေနသူေတြနဲ႔တူပါသည္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ရွည္ၾကီးကို အခ်ိန္ၾကာၾကာ မက္ခဲ့ၾကသူေတြပီပီ သူတို႔ အိမ္မက္ေတြကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ တက္ၾကြေနၾကသူေတြလဲ ျဖစ္ပါသည္။

ခရီးသြားေတြ အိမ္ျပန္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးစံုကလဲ ရွိေနပါသည္။ သာမန္ ႏွစ္ပတ္လည္ခြင့္ျပန္သူေတြ အလုပ္ကိစၥေတြနဲ႔ ျပန္သူေတြရွိသလို သာေရး နာေရး လူမႈေရးေတြေၾကာင့္ အိမ္ျပန္သူေတြလဲရွိပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ဆီကုိ ေရာက္လာတတ္တဲ့ ခရီးသြားေတြကို ထပ္ျပီးခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည္႔မိျပန္ေတာ့ အေနာက္တိုင္းသားခရီးသည္ေတြက သံေယာဇဥ္ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုး ကင္းစြာခရီးသြားေလ့ရွိၾကတာကို ေတြ႔ရပါသည္။
အေနာက္တိုင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူတို႔ခရီးသြားတိုင္း တစ္ကိုယ္စာ အသံုးအေဆာင္ပစၥၫ္းအနည္းအက်ဥ္းသာ သယ္ယူသြားေလ့ရွိတာမို႔ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည္႔ၾကည္႔ သူတို႔ဟန္ပန္က ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိပါသည္။

အေရွ႔တိုင္းသားေတြကေတာ့ သံေယာဇဥ္ အမွ်င္အတန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေပြ႔ပိုက္ျပီး ရိုးရာ ဓေလ့အစဥ္အလာ မ်ားစြာ သယ္ေဆာင္ျပီး ခရီးသြားေလ့ရွိၾကပါသည္။
ကၽြန္မ တခါေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ ကိုရီးယား ခရီးသည္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔အိမ္သူသက္ထား ထည္႔ေပးလိုက္တဲ့ ကိုရီးယား ခ်ဥ္ဖတ္ (ကင္းမ္ခ်ီ)အတြက္ ေပါင္ပိုေၾကး ေဒၚလာ ၅၀၀ ေက်ာ္ကို အျပံဳးမပ်က္ပဲ ေပးခဲ့ဘူးပါသည္။ တကယ္ဆို သူသယ္လာတဲ့ စားစရာရဲ႔ ထုတ္လုပ္မႈ ကုန္က်စရိတ္က ေဒၚလာ ၁၀၀ ေတာင္မရွိပါ။

အာရွတိုက္သား အိမ္ျပန္သူ ခရီးသည္အမ်ားစုက သံေယာဇဥ္ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေတြလို႔ ေျပာစမွတ္ျပဳရေအာင္ မိသားစုေတြအတြက္ ဝယ္လာတဲ့ အမ်ိဳးအမည္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို သယ္ေဆာင္သြားေလ့ရွိၾကပါသည္။

အိမ္ျပန္ၾကသူ သူတို႔ေတြနဲ႔ ပဋိကၡအမ်ားဆံုး ျဖစ္ရတာက ကၽြန္မတို႔ ဝန္ထမ္းေတြ ျဖစ္ပါသည္။
အေသးဖြဲဆံုးနဲ႔ အမ်ားဆံုးေတြ႔ရတဲ့ ျပႆနာက ကၽြန္မတို႔ဆီက ပစၥည္းခ်ိန္တဲ့ စက္ကိစၥ။ သူတို႔ဆီက ေန႔စဥ္ၾကားေနရတဲ့စကား ေန႔စဥ္စကားမ်ားရတဲ့ ျပႆနာက နင္တို႔ ေပါင္ခ်ိန္စက္က မွားေနတာ ငါ အိမ္မွာခ်ိန္တာကြက္တိ ဒီေရာက္မွ ပိုသြားတာ မတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ရီရခက္ ငိုရခက္ ေစာဒက တက္မႈေတြ။

သတ္မွတ္ အေလးခ်ိန္ေတြထက္ပိုေနတာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္လဲ သိေနၾကသလို အဲဒီအတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံကိုလဲ မေပးခ်င္ၾက။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံမွာေတာ့ သူတို႔ ဝယ္လာတဲ့ ၁၀ တန္ပစၥည္း အတြက္ ႏွေျမာတြန္႔တိုျခင္းကင္းစြာ ေပါင္ပိုေၾကးကို ၁၀၀ ေလာက္ေပးျပီး သယ္သြားသူေတြလဲဒုနဲ႔ေဒး။

သူတို႔ေပးတတ္တဲ့ ဆင္ေျခေတြက သူတို႔အတြက္ မရိုးတဲ့ ဆင္ေျခဆိုေပမယ့္ ေန႔စဥ္ၾကားေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ကေတာ့ ထပ္ကာထပ္ကာ ရစ္ျပီးနားေထာင္ေနရတဲ့ ဓါတ္ျပားခ်ပ္ေတြလို ျဖစ္ေနပါသည္။ ငါမဂၤလာေဆာင္ဖို႔ျပန္တာ ငါ့သတို႔သမီးေလာင္းအတြက္ ဒါေတြမပါလို႔မျဖစ္ဘူး... ပိုက္ဆံလဲမေပးခ်င္ဘူး ကူညီပါအံုး လို႔ေတာင္းပန္ၾကသလို… ငါအလုပ္ျပဳတ္လို႔ျပန္တာပါ ပိုေနတာေတြေတာ့ မထားခဲ့ပါရေစနဲ႔ ဒါေတြက ငါ့မိသားစုအတြက္ပါ ငါေနာက္ဆို ဒီကို လာရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး ကူညီပါအံုး လို႔ေျပာေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြ။

"ႏိုး"ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ "ေဆာရီး"ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တေန႔တေန႔ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျပာမိမွန္း မသိေအာင္ကို ျငင္းရခုန္ရေပမယ့္ သူတို႔ဆီက ကၽြန္မသင္ယူမိတာက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေမ့ေလွ်ာ့ေနခဲ့တဲ့ မိသားစု သံေယာဇဥ္နဲ႔ သူတို႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူေတြအေပၚထားရွိတဲ့ အေလးေပးဂရုစိုက္မႈေတြ အမွတ္တရရွိမႈေတြ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မမိသားစုက ကၽြန္မဆီက ဘာေတြ ေမွ်ာ္ေနမလဲဆိုတာကို ကၽြန္မ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဘူးေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္ေတြးၾကည္႔ဖို႔ စိတ္ကူးတစ္ခုရလာပါသည္။ ကၽြန္မ ေလ့လာခံစားမိရသေလာက္ လူၾကီးေတြက အိမ္ျပန္လာမယ့္သူေတြဆီက ေမတၱာကို ေမွ်ာ္ေနတတ္ၾကျပီး ကေလးေတြကေတာ့ လူၾကီးေတြ ဝယ္လာမယ့္ လက္ေဆာင္ကိုေမွ်ာ္ေနတတ္ၾကပါသည္။

မွတ္မွတ္ရရ မိဘေတြရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ခရီးသည္တစ္ေယာက္ဆီမွာ ကၽြန္မေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။
ခရီးသည္ေတြကို Check –In လုပ္ေပးေနတဲ့ တစ္ရက္မွာ ကၽြန္မေဘးနားမွာ ထိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ လင္မယား၂ ေယာက္နဲ႔ စကားအေခ်အတင္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ သူတို႔ ျပႆနာျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေကာင္တာမွာက လူလဲရွင္းေနတာမို႔ သူတို႔ရဲ႔ ျပႆနာကို ေသေသခ်ာခ်ာ လဲနားေထာင္လိုက္ရပါသည္။

အဲဒီခရီးသည္ လင္မယားဆီမွာ ကေလးစီး စက္ဘီးတစ္စီးဖိုးအတြက္ ေပါင္ပိုခေပးဖို႔ အခက္အခဲျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ပိုေနတာကလဲ ၁၀ ကီလိုတိတိဆိုေတာ့ ေလယာဥ္ရဲ႔ Safety Reason အတြက္ ကၽြန္မတို႔ဘက္က သူ႔ကို ကူညီေပးလို႔မရပါ။ ကၽြန္မတို႔ဘက္က စည္းကမ္း ေဘာင္ထဲက အလြန္ဆံုးကူညီေပးႏိုင္တာက ပံုမွန္ဆိုရင္ ၃ ကီလိုထက္မပို။

သူငယ္ခ်င္းက သာမန္ခရီးသည္ေတြအတြက္ စိတ္မရွည္တတ္ေပမယ့္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတာင္းပန္အကူအညီေတာင္းေနတဲ့ လင္မယားကိုေတာ့ စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး ရွင္းျပေနခဲ့ပါသည္။ “မင္းစက္ဘီးရဲ႔ တန္ဘိုးက ဘယ္ေလာက္လဲ” လို႔ သူငယ္ခ်င္းက ေမးေတာ့ “၂၀၀” လို႔ ကေလးအေဖက ေျဖပါသည္။ “မင္းရဲ႔ ၂၀၀ တန္ စက္ဘီးအတြက္ ေပးရမယ့္ ေပါင္ပိုေၾကးက ၃၈၀ က်မယ္ မင္းရဲ႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုးရဲ႔ တစ္ဝက္စာ ေလာက္ရွိတယ္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ထားခဲ့လုိက္ပါ “လို႔ ေျပာျပေတာ့ ကေလးအေဖက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ စဥ္းစားျပီးမွ “ငါ့သားေလးကို ေမြးျပီးကတည္းက ငါတို႔ထားခဲ့ရတာ အခုဆို သားနဲ႔ မေတြ႔ရတာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ ဒါေလးေတာ့ သယ္သြားခ်င္ပါတယ္ နည္းလမ္းမရွိေတာ့ဘူးလား”လို႔ အပ္အက္အက္ေလသံေလးနဲ႔ ျပန္ေမးလာခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းလဲ အသံတိတ္သြားခဲ့ပါသည္။

အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းဆီက အေျဖတစ္ခု တိုးတိတ္စြာထြက္လာပါသည္။ “မင္း ပစၥည္းမပါတဲ့ အျခားခရီးသည္ကိုေစာင့္ျပီး အကူအညီေတာင္းၾကည္႔ပါ ငါတတ္ႏုိင္တာ ငါ အၾကံေပးႏိုင္တာ ဒါပဲရွိတယ္ ငါ့မွာလဲ မင္းလိုပဲ သား ၂ ေယာက္ရွိတယ္ မင္းကို ကူညီခ်င္ေပမယ့္ ငါအလုပ္ေတာ့ အျပဳတ္မခံႏိုင္ဘူး။ တကယ္ဆို ဒီလို အၾကံဥာဏ္မ်ိဳးေပးဖို႔ေတာင္ ငါတို႔အတြက္ အခြင့္အေရးမရွိခဲ့ပါဘူး ငါ့ကို နားလည္ပါ”…တဲ့။

တကယ္လဲ သူငယ္ခ်င္းေျပာတာ မွန္ပါသည္ ကၽြန္မတို႔ လိုက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြမွာ အဲဒီအခ်က္ေတြလဲ ပါခဲ့ပါသည္။ Airlines ေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လိုၾကားခံ ဝန္ထမ္းေတြၾကားမွာ ရွိေနတတ္တဲ့ ဒီလို အခက္အခဲေတြေတြကိုေတာ့ ခရီးသည္ေတြ သိႏိုင္မွာမဟုတ္ပါ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အျခားခရီးသည္တစ္ေယာက္ကို သူငယ္ခ်င္းက အကူအညီေတာင္းေပးလိုက္ျပီး သူတို႔လင္မယားရဲ႔ အခက္အခဲလဲ ေျပလည္သြားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက အျမဲတမ္းၾကားေနရတတ္တဲ့ “ဒါငါ့ျပႆနာမဟုတ္ဘူး မင္းတို႔ျပႆနာ မင္းတို႔ကိစၥ မင္းတို႔ရွင္း”ဆိုတဲ့ စကားသံေတြ “မင္းတို႔မေပးႏိုင္ရင္ ငါတို႔အိတ္ထဲက စိုက္ေပးရမွာလား”ဆိုတဲ့ စိတ္မရွည္တဲ့ အသံေတြအစား အဲဒီေန႔က ၾကားရတဲ့ သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္ထဲက ထြက္က်လာတဲ့ သူ႔ရဲ႔အသံကို ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ စြဲျမဲေနတဲ့အထိ မွတ္မိေနခဲ့ပါသည္။
ျပီးေတာ့ ခရီးသြား ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေမတၱာတရားကိုလဲ ခရီးသည္ရဲ႔ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ
ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါသည္ ...…..

အဲဒီေန႔ကေတာ့ သားသမီးသံေယာဇဥ္နဲ႔ ဘဝကို ရုန္းကန္ေနတဲ့ ဖခင္ေတြရဲ႔ ေမတၱာတရားကို ခရီးသြားတစ္ဦးဆီက သင္ယူခြင့္ရတဲ့ ေန႔လဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ထိထိရွရွ ခံစားမိခဲ့တဲ့ အျခားအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကိုလဲ သိပ္မၾကာခင္ေလးက ထပ္ျပီး ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။
သာမန္ သံေယာဇဥ္ထက္ပိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား ကို ခရီးသြားတစ္ေယာက္ဆီမွာ ေလးစားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ေလးလဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

အဲဒီညက ကၽြန္မက Boarding Gate မွာတာဝန္က်ေနတာမို႔ ခရီးစဥ္တစ္ခုအတြက္ ခရီးသည္ေတြရဲ႔ Boarding Pass ေတြကို စက္နဲ႔ scan ဖတ္ေပးေနခဲ့ပါသည္။ ခရီးသည္တစ္ေယာက္က သူ႔ရဲ႔ boarding Pass ကို ကမ္းေပးရင္း သူ႔ပစၥည္းတစ္ခု ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မေရာက္ သိခ်င္တယ္ စစ္ေပးပါလို႔ ေျပာလာတာမို႔ ထံုးစံအတိုင္း ကြန္ျပဴတာဆီက မ်က္လံုးမခြာမိသလို သူ႔မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာမၾကည္႔ပဲ ဘာပစၥည္းလဲလို႔ ျပန္ေမးလိုက္ပါသည္။ Coffin လို႔ မပြင့္တပြင့္ ျပန္ေျဖလာေတာ့မွ သူ႔ကိုအလန္႔တၾကား ျပန္ေငးၾကည္႔ရင္း ဒီလူစိတ္မွမွန္ရဲ႔လား အရက္မ်ားမူးေနလားမသိလို႔ သံသယ ဝင္သြားမိတာမို႔ သူ႔ရဲ႔ Check-In Information ေတြကို ရွာၾကည္႔ေတာ့ သူနဲ႔အတူ Coffin တစ္ခုတကယ္ပဲ ပါေနခဲ့တာကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

“ငါ့မိန္းမရဲ႔ အေလာင္း ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ျပီးမွ ငါေလယာဥ္ေပၚ တက္ပါရေစ”လို႔ ခပ္တိုးတိုးေတာင္းပန္လာတဲ့သူ႔ကို ခဏေစာင့္ခိုင္းျပီး ေလယာဥ္ေပၚကို Coffin ေရာက္မေရာက္ ေသခ်ာေအာင္ေမးေပးခဲ့ေပမယ့္ Load Controller ဆီက အေျဖခ်က္ခ်င္းမရခဲ့ပါ။ “ဟိုဘက္ေဘးနားမွာ ခဏေစာင့္ေနပါ ငါေမးထားတယ္”လို႔ ေျပာျပီး အျခားခရီးသည္ေတြကို ဆက္ျပီး Boarding လုပ္ေပးရင္း သူ႔ကို ကၽြန္မေမ့သြားခဲ့ပါသည္။

ခရီးသည္ေတြကုန္လို႔ ကြန္ျပဴတာထဲမွာ ျပတဲ့အတိုင္း "System Boarding Over" လို႔ သတင္းပို႔မိမွ ကၽြန္မမွာတဲ့အတိုင္း ကၽြန္မနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ရပ္ေစာင့္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ကၽြန္မမွာတဲ့အတိုင္း တကယ္ပဲ ေစာင့္ေနခဲ့တဲ့ သူ႔ကို အားနာစြာနဲ႔ပဲ Load Controller ကိုထပ္ဆက္သြယ္ျပီး Coffin ေရာက္ေနျပီလားလို႔ ေမးမွ ေရာက္ေနပီဆိုတဲ့ အေျဖကိုၾကားရတာမို႔ သူ႔ကို ေသခ်ာ ရွင္းျပျပီး ေနာက္ဆံုးမွ ေလယာဥ္ေပၚတင္ေပးလိုက္ရပါသည္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူ႔ဆီက ျပန္ရခဲ့တဲ့ "Thank you" ဆိုတဲ့ စကား ဘယ္ႏွစ္ခြန္း ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာကို မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ရီေဝေနတဲ့ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြထဲက အမည္ေဖာ္ျပဖို႔ ခက္လွတဲ့ အရိပ္ေတြကို ကိုေတာ့ ကၽြန္မမွတ္မိေနခဲ့ပါသည္။

အင္မတန္ရိုးစင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုဆိုေပမယ့္ ဘယ္လို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လို ဘဝမ်ိဳးေရာက္ေရာက္ ခ်စ္သူကို ခ်စ္တတ္တဲ့ ဂရုစိုက္တတ္တဲ့ အေလးထားတတ္တဲ့ ခရီးသြားတစ္ေယာက္ကို တိုက္ဆိုင္မႈ မရွိေပမယ့္လဲ ကၽြန္မ သတိတရရွိေနခဲ့ပါသည္။

အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြအတြက္ “ေအးအတူ ပူအမွ်” “ ဆိုးတူေကာင္းဘက္” ဆိုတဲ့ စကားေတြထက္ ပိုျပီးေလးနက္တဲ့ စကားလံုးတစ္ခုကို သူ႔အတြက္ ရွာေဖြၾကည္႔မိပါသည္။ သူ႔ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို ဆက္ခံစားဖို႔ အခြင့္အေရးမရွိေတာ့ရွာတဲ့ အေသေစာတဲ့ သူ႔ရဲ႔ အမ်ိဳးသမီးကိုလဲ စာနာသနားမိခဲ့ပါသည္။

တကယ္ဆို ကၽြန္မေေန႔စဥ္ ေတြ႔ေနရတဲ့ ခရီးသည္ေတြက ကၽြန္မကို သံေယာဇဥ္နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြအေၾကာင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြရဲ႔ အေရးပါပံုေတြ အေၾကာင္းကို မရိုးႏိုင္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့ၾကပါသည္။

ျပီးေတာ့ မိသားစုနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ အေၾကာင္း… ကၽြန္မတို႔ မသိႏိုင္ မခံစားႏိုင္ေပမယ့္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူေတြကို အေလးထား အေရးေပးတတ္ဖို႔လိုတဲ့အေၾကာင္းကိုလဲ သူတို႔ဆီက ကၽြန္မ သင္ယူခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခရီးသြားေတြရဲ႔ ရင္ထဲကို ဝင္ျပီးခံစားတတ္လာခဲ့သလို သူတို႔ မ်က္လံုးေတြထဲက အရိပ္ေတြကိုလဲ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္တတ္လာခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ ကၽြန္မကို သင္ေပးခဲ့တဲ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြ အေရးပါပံုကိုလဲ ပိုျပီး သိလာတာမို႔...

သံေယာဇဥ္ေတြ ထုတ္ပိုးသယ္ေဆာင္ျပီး ခရီးသြားၾကသူေတြ ရင္ထဲက သံေယာဇဥ္ အပိုင္းအစေတြကို ခရီးဆံုးေရာက္တဲ့အထိ သယ္သြားႏိုင္ဖို႔….

ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးမွာမွ လြင့္စင္ေပ်ာက္ပ်က္သြားပဲ မိသားစုခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ခိုင္ျမဲေစဖို႔……

ေဘးမသီရန္မခ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြ လွပေစဖို႔….
ဆုမြန္ေခၽြရင္း….

ဒီပို႔စ္ေလးကေတာ့ ခရီးသြားမ်ားၾကားက ခရီးသြားတစ္ဦးအတြက္ လက္ေဆာင္ပါ…..

ခုတေလာ စာမေရးျဖစ္ေပမယ့္ အခ်ိန္ရတိုင္း သတင္းေတြလိုက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းညီညီရဲ႔ Travel Myanmar group mail ထဲက ျမန္မာျပည္က ေနာက္ဆံုးရသတင္းေတြကိုေတာ့ မလြတ္တမ္း ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းမွာ တက္လာတဲ့ သတင္းေတြထဲမွာ ျမန္မာျပည္က ရာသီဥတုနဲ႔ အပူခ်ိန္သတင္းေတြက ေရပန္းစားတဲ့ သတင္းေတြျဖစ္ေနသလို အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြမွာလဲ အလားတူ အပူခ်ိန္ေတြ ျမင့္ေနတယ္ဆိုတာကိုလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ထပ္ျပီးၾကားရပါတယ္။

မေန႔က ဖိလစ္ပိုင္က ခြင့္ျပန္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးကို ေတြ႔ခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္လံုးျပဴးထြက္သြားတဲ့အထိ အံ႔ၾသရျပန္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔လက္ႏွစ္ဘက္လံုးမွာ ေနေလာင္ထားတဲ့ ဒဏ္ရာက အေရခြံေတြ လန္ထြက္ေနျပီး မီးေလာင္ဒဏ္ရာတစ္ခုလို အေတာ္ေလးကို အရုပ္ဆိုးေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ အသားျဖဴတဲ့သူမို႔ သူ႔ရဲ႔ လက္ေကာက္ဝတ္ေနရာက အေရျပားေတြ နီရဲျပီး တစစီဖြာထြက္ေနတာဟာ သာမန္ေနေလာင္ျပီး အသားေတြ မည္းေျခာက္သြားတာထက္ဆိုးပါတယ္။ သူသြားခဲ့တဲ့ တစ္ရက္တာ ေတာင္တက္ခရီး တစ္ခုက အသားအေရေတြ စုတ္ျပတ္သြားတဲ့အထိ အပူဒဏ္ကျပင္းလြန္းတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းက ငိုမဲ့မဲ့နဲ႔ ေျပာလာပါတယ္။

အပူခ်ိန္ ၃၇-၃၈ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ ပတ္ဝန္းက်င္ပဲရွိတဲ့ ကၽြန္းႏိုင္ငံက ျပန္လာတဲ့သူငယ္ခ်င္းက အရင္ကထက္စာရင္ အခုအရမ္းပူတယ္လို႔ ေျပာေနတာကို အိႏၵိယက သူငယ္ခ်င္းကလဲ ထပ္ျပီး ေထာက္ခံပါတယ္ ။ သူ႔ျမိဳ႔ေလးမွာ အပူခ်ိန္ျမင့္ေနတာ ၄၀- ၄၁ ဒီဂရီ ေလာက္ရွိတယ္ သူ႔ေဒသကလူေတြ ထူးထူးျခားျခား ျမင့္တက္လာတဲ့ အပူဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံေနရတယ္လို႔ေျပာလာပါတယ္။

Travel Myanmar group mail မွာတက္လာတဲ့ သတင္းေတြမွာလဲ အညာေဒသက အပူခ်ိန္က ၄၅ - ၄၆ ဒီဂရီ ေလာက္အထိ ေရာက္တယ္လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႔ အပူခ်ိန္ကိုေတာ့ ၄၀ ဒီဂရီ ပတ္ဝန္းက်င္က မက်ဘူးလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာလို႔ သိရပါတယ္။

ဒီေန႔မနက္မွာ ထပ္ဖတ္ရတဲ့ သတင္းနဲ႔ ေတြ႔ရတဲ့ ဓါတ္ပံုကေတာ့ Travel Myanmar Group ကို မဝင္းမာသိန္းပို႔ထားတဲ့ ဒီဓါတ္ပံုေလးေတြနဲ႔ “ဘုရားကို ကယ္ေတာ္မူပါ” ဆိုတဲ့ စာတမ္းတိုတိုေလးပါ။ ဓါတ္ပံုေလးထဲမွာ အင္းေလး ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေရေတြ ခန္းေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဆို႔သြားတဲ့ အထိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရပါတယ္။

အဲဒီဓါတ္ပံုေတြကို ၾကည္႔ေနရင္းက မေန႔ကမွ CCTV မွာၾကည္႔လိုက္ရတဲ့ အေမရိကန္က ေရနံ ယိုစိမ့္မႈေၾကာင့္ ေရထုညစ္ညမ္းေစတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္နဲ႔ တရုတ္ျပည္က ဂ်င္းေဘာင္းဘီ စက္ရံုေတြက စြန္႔ပစ္လိုက္တဲ့ ဂ်င္းထည္အစအန တန္ေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေရထုညစ္ညမ္းမႈ သတင္းကို မ်က္စိထဲမွာ ျပန္ျမင္လာမိျပီး မဝင္းမာသိန္းလိုပဲ Oh God လို႔ ေရရြတ္မိပါတယ္။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေရေျမေတာေတာင္ သဘာဝအလွတရားေတြက တစတစဆိုးရြားလာတဲ့ ရာသီဥတုရဲ႔ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးျခင္းကို ေရာက္ရသလို လူသားေတြရဲ႔ စည္းကမ္းမဲ့မႈေတြေၾကာင့္လဲ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တဲ့အျဖစ္ေတြနဲ႔ ၾကံဳေနရပါတယ္။

အင္းေလးကန္ဟာ အခုေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ မၾကာခဏ ခလုတ္တိုက္ခံေနရတာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ မၾကာမၾကာတက္ခဲ့ဘူးတဲ့ အစည္းအေဝးေတြမွာ အင္းေလးကန္ ပတ္ဝန္းက်င္ ေရထုညစ္ညမ္းမႈက ကာကြယ္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြ မၾကာမၾကာ ၾကားခဲ့ရဘူးပါတယ္ ။

တစ္ခါတုန္းက ကၽြန္မတက္ခဲ့ဘူးတဲ့ Tourism Management သင္တန္းတစ္ခုမွာလဲ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ အင္းေလးေဒသ ေရထုညစ္ညမ္းမႈ ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ ဘယ္လို လုပ္သင့္တယ္ဆိုတာကို စကၤာပူႏိုင္ငံသား သင္တန္းနည္းျပ ဆရာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ သင္တန္းသားေတြ သင္တန္းခန္းမထဲမွာ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အဲဒီစီမံကိန္းေတြနဲ႔ လုပ္ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြဟာ စာသင္ခန္းထဲမွာပဲ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အင္းေလးကန္က ကၽြန္မနဲ႔ သိပ္မစိမ္းလွပါဘူး ျမန္မာျပည္မွာ ေနခဲ့စဥ္တုန္းက အလုပ္နဲ႔ ပက္သက္ေနတာမို႔ အင္းေလးကန္ကို မၾကာခဏေရာက္ခဲ့သလို ေရာက္တိုင္းလဲ အင္းေလးကန္ ပတ္ဝန္းက်င္ အင္းတိမ္ဘုရားေတြကအစ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားမက်န္ သြားခဲ့ဖူးတာမို႔ အင္းေလးရဲ႔ အလွပ်က္မွာ ကၽြန္မ အရမ္းစိုးရိမ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

ေတာင္တန္းျပာျပာၾကီးေတြရဲ႔ အလယ္မွာ သဘာဝအတိုင္းလွေနတဲ့ အင္းေလးကန္ၾကီးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည္႔ျပီး ပီတိျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ရွမ္းေတာင္တန္းေတြေၾကာင္ ပိုလွေနတဲ့ အင္းေလးကန္ထဲက မိုးဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုကိုလဲ အျမဲတမ္းလြမ္းေနခဲ့ဖူးပါတယ္။

အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျပည္တြင္း ခရီးသြားလုပ္ငန္းျမွင့္တင္ေရးအတြက္ အင္းေလးေဒသမွာ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကားက ေပၚထြက္လာတဲ့ ဟိုတယ္ေတြရဲ႔ အေရအတြက္ကသာ သိသိသာသာတိုးတက္လာခဲ့တာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။

ဟိုစဥ္ကတည္းက အင္းေလးကန္ရဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဟိုတယ္အေရအတြက္ေတြ တိုးတက္လာျခင္းအတြက္ အင္းေလးကန္ရဲ႔ သဘာဝအလွေတြ ေလ်ာ့သြားျပီလားလို႔ ေတြးျပီး စိတ္ပူေနခဲ့ေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ယွဥ္ၾကည္႔မိေတာ့ ျမန္မာ့ခရီးသြားလုပ္ငန္းတိုးတက္ေရးအတြက္ အဲဒီဟိုတယ္ေတြက မရွိမျဖစ္လို အပ္ပါတယ္ေလလို႔ ေကာင္းတဲ့ ဘက္က ျပန္ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ လက္ေဆာင္လွလွေလးတစ္ခု အက်ည္းတန္သြားမွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္ေနမိဆဲပါ။

အင္းေလးကန္ပတ္ပတ္လည္မွာ ဟိုတယ္ေတြေဆာက္လို႔ အရင္ကထက္ အေဆာက္အဦေတြ တိုးတက္လာပါတယ္။ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦေတြမွာ လူေတြေနထိုင္တဲ့အတြက္ မူလရွိရင္းစြဲ လူဦးေရထက္ လူေနထိုင္မႈေတြ သိပ္သည္းလာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လူနဲ႔ အေဆာက္အဦေတြဆီက ထြက္လာတဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကလဲ အင္းေလးကန္ရဲ႔ သဘာဝအလွတရားကို စိုးရိမ္ေရမွတ္ကို ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအမိႈက္ေတြကို Recycle မလုပ္ႏိုင္သမွ် ဘယ္လိုေနရာမွာ ဘယ္လို စြန္႔ပစ္ၾကသလဲ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဘယ္လို ထိခိုက္သြားေစမလဲ ဆိုတာကို ေတြးျပီး စိုးရိမ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။

အလားတူပဲ ျမန္မာျပည္က နာမည္ေက်ာ္ကမ္းေျခေတြမွာလဲ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြကို တခ်ိန္လံုး ၾကားေနခဲ့ရပါတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းတိုးတက္ေရးအတြက္ ကမ္းေျခေတြမွာ ဟိုတယ္အေရအတြက္ေတြ တစတစ တိုးတက္လာတယ္ ဆိုေပမယ့္ သဘာဝရဲ႔ အလွအပေတြေတြ တစတစ ေလ်ာ့က်ကုန္မွာကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ မၾကာခဏ စိုးရိမ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကမ္းေျခမွာ အေဆာက္အဦေတြေဆာက္ဖို႔ သဘာဝ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြကို မိုင္းနဲ႔ခြဲျပီး ဖ်က္စီးရတာေတြ သဘာဝကေပးထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြကို ျပဳျပင္ဖန္တီးျပီး လွသထက္လွေအာင္ အေရာင္ျခယ္ပစ္လိုက္တာေတြအတြက္ ျမင္တတ္သူ ၾကည္႔တတ္သူေတြကသာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္။

ခရီးသြားလုပ္ငန္းတိုးတက္လာတာနဲ႔အမွ် အဲဒီကမ္းေျခတစ္ေတြ တေလွ်ာက္မွာ တိုးတက္လာတဲ့ ဟိုတယ္ေတြ လူဦးေရေတြ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြၾကားထဲမွာ ေျမစာပင္ျဖစ္သြားတဲ့ သဘာဝအလွတရားေတြကေတာ့ ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းလြန္းပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ မပ်က္မစီးေသးတဲ့ ကမ္းေျခအျဖစ္ ေမာင္းမကန္ ကမ္းေျခကို သူ႔ရဲ႔ ပင္ကို အလွအတိုင္း ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ စိတ္ခ်မ္းသာခဲ့ဘူးပါတယ္။

မိုးအကုန္ေဆာင္းအကူး မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြ က်ေနတဲ့ မနက္ခင္းေလးမွာ ကမ္းေျခရဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာ ဧည္႔သည္ေတာ္အျဖစ္ ကမ္းေျခရဲ႔ အလွအပကို တစ္ေယာက္တည္း စိတ္တိုင္းက် ေလ့လာခဲ့ရတာမို႔ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ ျမင္ျမင္သမွ် အလွအပေတြကို မ်က္စိတစ္ဆံုး ခံစားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခမွာ ကၽြန္မတို႔ ဘိုးဘြားေတြ လက္ထက္ကတည္းက ေဆာက္ထားခဲ့တဲ့ ယိုင္နဲ႔ ေဆြးေျမ႔စျပဳေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ဘန္ဂလိုအို ေလးေပၚတက္ၾကည္႔ခဲ့တုန္းက အျခားကမ္းေျခေတြက ေခတ္မီဆန္းသစ္တဲ့ ဘန္ဂလို လွလွေလးေတြကို ေျပးျမင္ျပီး ျပံဳးခဲ့မိတဲ့ အခိုက္အတန္႔ေလးကိုလဲ ကၽြန္မ မွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေမာင္းမကန္ ကမ္းေျခ သဘာဝအတိုင္းလွေနတယ္ဆိုတာကလဲ အရမ္းကို ရွင္းပါတယ္။ သဘာဝအလွတရားကို ဖ်က္စီးမယ့္ အေဆာက္အဦေတြ လူေတြ စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေဝးေနေသးလို႔ပါ။ ကၽြန္မက အရာရာကို ေခတ္မ်က္စိနဲ႔ ၾကည္႔တတ္ေပမယ့္ ဒီေနရာမွာေတာ့ ေမာင္းမကန္ဆိုတဲ့ ရြာေလး မဖြံ႔ျဖိဳးေစခ်င္ပါ မတိုးတက္ေစခ်င္ပါ။

ေခတ္မီတိုးတက္ျခင္းနဲ႔ အတူ ကပ္ပါလာမယ့္ သဘာဝအလွကို ဖ်က္ဆီးမယ့္ အမိႈက္ေပါင္းမ်ားစြာ အဲဒီကမ္းေျခေလးကို ေရာက္မလာေသးသေရြ႔ အဲဒီကမ္းေျခေလးက လွေနမွာေသခ်ာပါတယ္။

အရမ္းလွပတဲ့ ဒီသဘာဝ ကမ္းေျခေလးကို ျမန္မာ့ခရီးသြားျမွင့္တင္ေရး အစီအစဥ္ေတြမွာ ထည္႔သြင္းလို႔မရတဲ့ အျခားေသာ အေၾကာင္းရင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနခဲ့သလို အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြအတြက္လဲ ကၽြန္မတို႔ ၾကံဖန္ျပီး ဝမ္းသာေနမိပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ခ်စ္တဲ့ သဘာဝကမ္းေျခေလးကို သဘာဝအတိုင္းေလးပဲ အလွၾကည္႔ေနရရင္ပဲ သဘာဝ အလွအပကို ျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့သူတိုင္း ေက်နပ္ေနမွာေသခ်ာပါတယ္။

ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ခရီးသြားလုပ္ငန္းတိုးတက္လာတာနဲ႔အမွ် ခရီးသြားလုပ္ငန္းကို မွီခိုေနတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အျခားအျခားေသာ အခန္းက႑ေတြပါ တိုးတက္လာမွာ ေသခ်ာတာမို႔ ျမန္မာ့ခရီးသြားလုပ္ငန္းတိုးတက္ဖို႔ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ဆုေတာင္းေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ကၽြန္မလဲ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

ကမၻာ့ခရီးသြားေတြကို ခ်ျပဖို႔အတြက္ ျမန္မာျပည္မွာ ခ်စ္စရာ သဘာဝအလွအပေတြ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ရွိေနတဲ့အတြက္လဲ အျမဲဂုဏ္ယူတတ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ အလွတရားတည္ျမဲဖို႔အတြက္ကေတာ့ ရွိရင္းစြဲအလွအပေတြ မဆုတ္ယုတ္ မပ်က္ယြင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားတာဟာ လွသထက္လွေအာင္ ျပဳျပင္ဖန္တီးတာထက္ ပိုျပီး ထိေရာက္ႏိုင္တယ္လို႔လဲ ထင္မိပါတယ္။

ဓါတ္ပံုေတြကိုေတာ့ Travel Myanmar Group ကိုမဝင္းမာသိန္းပို႔လာတဲ့ ေမလ္းကေနပဲယူပါတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ update သတင္းေတြ အျမဲပို႔ေပးေနၾကတဲ့ Travel Myanmar Group က မိတ္ေဆြေတြကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကိုေဇာ္ Tag လာတဲ့ အျမင္မ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေရးဖို႔ စဥ္းစားၾကည္႔ေတာ့ …..

ေလာကၾကီးကို ေဘာင္ခတ္ျပီး ၾကည္႔တဲ့သူေတြနဲ႔ ေလာကၾကီးကို ပကတိအတိုင္းၾကည္႔တဲ့သူရဲ႔အျမင္ေတြ
သူတပါးကို အေကာင္းျမင္ဝါဒနဲ႔ ၾကည္႔သူေတြနဲ႔ အဆိုးျမင္ဝါဒနဲ႔ ၾကည္႔တတ္သူေတြရဲ႔ အျမင္ေတြ
အရာရာကို မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည္႔တဲ့သူနဲ႔ မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးသာၾကည္႔တဲ့သူရဲ႔ အျမင္ေတြ
လူၾကီးနဲ႔ လူငယ္ရဲ႔ အျမင္ေတြ
ျပီးေတာ့ ျငင္းခုန္စရာေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနတတ္တဲ့ မတူညီႏိုင္တဲ့ အျခားအျခားေသာ အျမင္ေတြ ကၽြန္မ ေခါင္းထဲကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အရွင္းဆံုး အရိုးဆံုး ျပန္ျမင္ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ အေကာင္းနဲ႔ အဆိုး
သူ႔အျမင္နဲ႔ ကိုယ့္အျမင္ ဆိုတဲ့ အေျခခံအခ်က္ေလးတစ္ခုပဲ ကြဲလြဲေနတာကို ထပ္ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

အဲဒီမတူညီနဲ႔ အေတြးအျမင္ ခံယူခ်က္ေတြကပဲ အမိႈက္ကစတဲ့ မီးေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါေသးတယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အျမင္မတူ အေတြးမတူ ခံယူခ်က္မတူျခင္းရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ ရွိေနတာက မဆံုးႏိုင္တဲ့ စစ္ပြဲေတြ မဆဲႏိုင္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

သူတပါးကို အေကာင္းျမင္ဝါဒနဲ႔ ၾကည္႔သူေတြနဲ႔ အဆိုးျမင္ဝါဒနဲ႔ ၾကည္႔တတ္သူေတြရဲ႔ အျမင္ေတြ
လူတိုင္းသိျပီးသားျဖစ္တဲ့ အရိုးရွင္းဆံုးဥပမာကေတာ့့ ေရတဝက္ျဖည္႔ထားတဲ့ ဖန္ခြက္ကို အေကာင္းျမင္တတ္တဲ့သူက ေရတဝက္ျပည္႔ေနတယ္လို႔ ျမင္သလို အဆိုးျမင္တဲ့သူကေတာ့ ေရတဝက္ေလ်ာ့ေနတယ္လို႔ ျမင္တတ္တဲ့ အျမင္ေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ အျမင္မ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေတြ႔ေတြ႔ျခင္းမွာပဲ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကို ေဖေဖေျပာျပဘူးတဲ့ တရုတ္သံအဖြဲ႔အေၾကာင္း ပါးစပ္ရာဇဝင္ေလးကို ထပ္ျပီးသတိရလိုက္မိပါတယ္။

တစ္ခါတုန္းက တရုတ္ျပည္က ခ်စ္ၾကည္ေရး သံအဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို အလည္အပတ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာေတြက ညစာစားပြဲအျပီးမွာ ရွင္ေမြးလြန္း မင္းနႏၵာ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ဧည္႔ခံေျဖေဖ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ ဧည္႔သည္ေတြကေတာ့ ဇာတ္လမ္းကို ေသေသခ်ာခ်ာမသိေပမယ့္ ဧည္႔သည္ဆိုတဲ့အတိုင္း အိမ္ရွင္ျပသမွ် ဇာတ္ထုပ္ကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ပံုစံျပျပီး အားနာနာနဲ႔ ၾကည္႔ၾကပါတယ္။

ဇာတ္သိမ္းခန္းေလးမွာေတာ့ ငမိုးရိပ္မိေက်ာင္းဟာ မင္းနႏၵာကို ပါးစပ္ထဲမွာငံုထားတာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ျပီး သတိရခ်ိန္က်မွ ပါးစပ္ဟျပီး မင္းသားေလးကို ၾကည္႔လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းနႏၵာ မင္းသားေလး အသက္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဇာတ္သိမ္းေလးပါ။ အဲဒီအခန္းေလးက တကယ့္ဇာတ္လမ္းအဆံုးကို မေရာက္ေသးေပမယ့္ မင္းသားေလး မိေက်ာင္းပါးစပ္ထဲမွာ ေသေနတာကိုေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်စ္ၾကည္ေရးသံအဖြဲ႔ဝင္ေတြက ဝမ္းသာအားရနဲ႔ သူတို႔အျမင္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပီး ေကာင္းခ်ီးေပးပံုက

“ေစ …ေစ…ဒီမင္းသား ေစတာ နည္းေတာင္နည္းေသး… စင္းေဘာရွိလယ္ စင္းေဘာ မစီးဘူး စန္မန္ ရွိလယ္ စန္မန္ မစီးဘူး မိေက်ာင္းစီးေတာ့ ေစမွာေပါ့ “ တဲ့။

သူတို႔ခမ်ာ ဧည္႔သည္ပီပီ ျမန္မာလိုေျပာ ျမန္မာလိုငို ျမန္မာလိုလြမ္းျပသမွ် ေအာင့္အည္းသည္းခံခဲ့သမွ် ဇာတ္သိမ္းခန္းေရာက္ေတာ့မွပဲ သူတို႔ရဲ႔ အျမင္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထုတ္ေျပာခြင့္ရခဲ့ရွာပါတယ္။

အဲဒီပါးစပ္ရာဇဝင္ ပံုျပင္ေလးကို ကၽြန္မတို႔ အိမ္မွာ မၾကာခဏၾကားရတတ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကား အေတြးအျမင္လြဲတဲ့အခါတိုင္း မိဘစကားနားမေထာင္ပဲ စိတ္ထင္ရာလုပ္ျပီး ကၽြန္မအကိုေတြ အဆံုးအရံႈးေတြ ေတြ႔ၾကံဳတဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေဖေဖက အဲဒီဇာတ္လမ္းကိုေျပာျပျပီး သူ႔သားေတြကို ေလွာင္ေျပာင္ရီေမာေလ့ရွိပါတယ္။

အဲဒီပံုျပင္ေလးဆံုးတိုင္းလည္း “မင္းတို႔က ရိုးရိုးမကပဲ ယိုးဒယားက ကခ်င္တဲ့ေကာင္ေတြ ေစ..ေစ ..ေစတာနည္းေတာင္နည္းေသး”လို႔ ဟာသေႏွာျပီး ေဖေဖက သားေတြကိုဆံုးမေလ့ရွိပါတယ္။

ျမန္မာမႈျမန္မာ့ဟန္ ျမန္မာ့ဓေလ့နဲ႔ တင္ဆက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္အေပၚမွာ တရုတ္ျပည္က သံအဖြဲ႔ကေတာ့ ျမန္မာေတြလို လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ခံစားမျပပဲ ဒီဇာတ္လမ္းေလးအေပၚျမင္တဲ့ သူတို႔ အျမင္ကို အားမနာပဲ ထုတ္ျပေတာ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ငိုရခက္ရီရခက္ ျဖစ္သလိုမ်ိဳး လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ၾကား အေတြးအျမင္မတူလို႔ သေဘာထားကြဲလြဲၾကရင္ ေဘးလူေတြအေနနဲ႔ ျပဳံးရရယ္ရ တတ္ပါတယ္။

လူၾကီးနဲ႔ လူငယ္ရဲ႔ အျမင္ေတြ
တကယ္မွာေတာ့ Generation Gap လို႔ ေျပာထားသလို မ်ိဳးဆက္တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုၾကားမွာ အေတြးအျမင္ေတြ မတူညီလို႔ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းေနရတဲ့ ကြဲလြဲမႈေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့ပါတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မ်ိဳးဆက္တစ္ခုကိုေတာင္ေစာင့္စရာမလိုပဲ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း အေတြးအျမင္ေတြ လြဲသြားေလာက္ေအာင္ကို ေခတ္ၾကီးက ေျပာင္းလဲတိုးတက္ေနျပန္တာမို႔ အျမင္မတူတဲ့ Issue ေတြကိုသာ ခ်ေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရးလို႔ ကုန္ႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။

အဲဒီလို မိဘနဲ႔သားသမီးၾကားက မတူညီတဲ့ အျမင္ေတြ Generation Gap ေတြေၾကာင့္လဲ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားက ေလာဂရာသန္ၾကီးက်ကြဲလို႔ ေလ်ာ္လိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ ရီစရာဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္လာခဲ့တာဟာ ျငင္းစရာမရွိပါဘူး။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ရဲ႔ အေတြးအျမင္ကို ျပန္ၾကည္႔ရင္လဲ အလားတူျပႆနာေလးေတြ ရွိခဲ့ဘူးတာကို ျပန္သတိထားမိပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က ေမေမ့စကားကို တစ္လံုးမက်န္နားေထာင္တတ္တဲ့ သမီးလိမ္မာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္မၾကားမွာရွိေနခဲ့တဲ့ Generation Gap ေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မၾကာခဏ အျငင္းအခုန္ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးသဘာဝ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ အပိုင္းမွာ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မေတြ သိသိသာသာ သေဘာထားကြဲလြဲခဲ့ဘူးတဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။

လူၾကီးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြရဲ႔ ညွိႏိႈင္းလို႔မရတဲ့ အျမင္ေတြေၾကာင့္ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကား ဆရာနဲ႔ တပည္႔ေတြၾကားမွာ သေဘာထား ကြဲလြဲမႈေတြရွိခဲ့ဘူးသလို အခုခ်ိန္ထိလဲ ရွိေနဆဲပါ ေနာင္လဲ အဲလိုပဲ ကြဲလြဲေနၾကအံုးမွာ ေသခ်ာေနပါတယ္။

အရာရာကို မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည္႔တဲ့သူနဲ႔ မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးသာၾကည္႔တဲ့သူရဲ႔ အျမင္ေတြ
အဲဒီလို ၾကည္႔တတ္ျမင္တတ္သူေတြအေၾကာင္းကိုလဲ ကၽြန္မေဖေဖဆီက ပံုတိုပတ္စေတြ မၾကာခဏ ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။

အလုပ္ကို ျပီးစလြယ္လုပ္တတ္ၾကတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အကိုေတြကို “ မင္းတို႔ကို အလုပ္လုပ္ခိုင္းရတာ မိဘုရားရဲ႔ေမာင္ကို ေခြးၾကည္႔ခိုင္းသလိုပဲ” လို႔ ေဖေဖေျပာလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီ မိဖုရားရဲ႔ေမာင္နဲ႔ ေခြးသားေပါက္ေလးေတြရဲ႔ အျဖစ္ကို ေျပးျမင္ျပီး ျပံဳးရပါတယ္။

နန္းေတာ္ေအာက္မွာ ေခြးသားေလးေတြ ေပါက္ေနျပီ သြားၾကည္႔ေခ်လို႔ ဘုရင္က ခိုင္းေတာ့ မိဖုရားရဲ႔ေမာင္က အေျပးအလြားသြားၾကည္႔ျပီး ငါးေကာင္တိတိေပါက္ပါတယ္လို႔ ျပန္လာျပီးေလွ်ာက္ပါတယ္။ သူက အားလံုးေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ဆိုတာကိုပဲၾကည္႔ခဲ့ျပီး အထီးအမ အေရာင္အေသြး ခြဲျခားျပီး မၾကည္႔ခဲ့ပါဘူး ဘုရင္က တစ္ခါေမးတိုင္း တစ္ခါေျပးၾကည္႔တတ္တဲ့ မိဖုရားရဲ႔ ေမာင္ဟာ မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးသာ ၾကည္႔တတ္ျပီး မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးသာ ျမင္တတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ။

မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည္႔သူ ငယ္ကၽြန္ၾကီးကေတာ့ ေခြးေတြကို တစ္ခါတည္းသြားၾကည္႔ရံုနဲ႔ ေခြးငါးေကာင္မွာ အထီး ႏွစ္ေကာင္ အမသံုးေကာင္ အမေလးက အနီေရာင္ႏွစ္ေကာင္ အမဲေရာင္တစ္ေကာင္ အထီးႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ အျဖဴႏွစ္ေရာင္ေတြပါလို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႔ခဲ့ျပီး တိတိက်က် ေလွ်ာက္တင္တတ္တဲ့သူမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။

ေလာကၾကီးကို ေဘာင္ခတ္ျပီး ၾကည္႔တဲ့သူေတြနဲ႔ ေလာကၾကီးကို ပကတိအတိုင္းၾကည္႔တဲ့သူရဲ႔အျမင္ေတြ
ေဆးရံုတစ္ရံုက အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုတည္းမွာ ေရာဂါ ေဝဒနာျပင္းစြာ ခံစားေနရတဲ့ လူနာႏွစ္ေယာက္ရွိျပီး သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာေတာ့ ျပတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။
ေလာကၾကီးကို ေဘာင္ခတ္ျပီး ၾကည္႔ခ်င္သူ လူနာကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကို ျပတင္းေပါက္လို႔ပဲ ျမင္ျပီး
ဘယ္တုန္းကမွ ဖြင့္ၾကည္႔ဖို႔ မၾကဳိဳးစားခဲ့ပါဘူး။

အျခားလူနာတစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကိုဖြင့္လိုက္ရင္ စိမ္းလန္းတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ေတြ မ်က္စိတဆံုး ျမင္ေနရမယ့္ နီယြန္မီးတိုင္ေတြနဲ႔ ကစားကြင္းထဲမွာ ကစားေနၾကတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို အခါအခြင့္သင့္ရင္ေတာ့ အဲဒီျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ၾကည္႔ဖို႔ အျမဲ စဥ္းစားေနခဲ့ပါတယ္။

သူ႔အျမင္ ကိုယ့္အျမင္
ဒီေနရာေလးမွာေတာ့ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ အေပၚ ျမင္ၾကတဲ့ လူေတြရဲ႔ အျမင္ကို ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ပါးပါးေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ ရိုက္ခတ္မႈကို မၾကာမၾကာ ျမင္ေတြ႔ ခံစားေနရတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အျမင္ ကိုေျပာျခင္းျဖစ္တာမို႔ အျခားသူေတြကို ထိခိုက္နစ္နာေစလိုတဲ့ ဆႏၵေတာ့ မရွိပါဘူး။

ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ေကာင္းတယ္ ေတာ္တယ္ ထက္ျမက္တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းေတြထက္ မေကာင္းတဲ့ သတင္းေတြကိုသာ ျမန္မာသတင္းရပ္ကြက္ေတြမွာ မၾကာမၾကာၾကားရတတ္ပါတယ္။

ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ အက်င့္စာရိတၱ ပ်က္စီးကုန္တယ္ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ျဖစ္ကုန္တယ္ ဆိုတာ ႏိုင္ငံျခားေရာက္မွ ျဖစ္ကုန္တယ္လုိ႔ အခိုင္အမာ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာလဲ ေျပာရခက္ေလာက္ေအာင္ ဆိုးရြားေနတဲ့ အျဖစ္ေတြ ရွိေနႏိုင္ပါေသးတယ္။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ဗီဇဆိုတာ ေမြးရာပါ ျဖစ္လာတာမို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ လႈံ႔ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ရာႏႈန္းျပည္႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ အေရာင္ေျပာင္းျခင္းကို ခံလိုက္ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြ ရွိေနတာကိုေတာ့
မျငင္းလိုပါဘူး။

အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျပည္ပကိုေရာက္ေနေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႔ လံႈ႔ေဆာ္မႈကို ၾကံ႔ၾကံ႔ခံႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါတယ္။.... ရာႏႈန္းျပည္႔နီးပါး ရွိေနပါတယ္။ အမ်ားသူငါေတြ ေျပာေနၾကသလို မဆိုးရြားၾကပါဘူး။

အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ မိန္းကေလးမ်ားရဲ႔ လြတ္လပ္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္မႈေတြေၾကာင့္သာ မိန္းမေကာင္းေလးေတြအားလံုး အထင္အျမင္လြဲခံရတာကေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းပါတယ္။

ဆြမ္းဆန္ထဲမွာ ၾကြက္ေခ်းေတြေရာေနခဲ့တယ္.... ငါးခံုးမက တစ္ေကာင္တည္း ပုတ္ခဲ့တာပါ... တေလွလံုးေတာ့ မပုတ္ခဲ့ပါလို႔ ေျပာင္းလဲျပီး ျမင္ေပးႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

ေလာကၾကီးမွာ အေကာင္းနဲ႔ အဆိုးဟာ အျမဲဒြန္တြဲေနတာမို႔ တကယ္လို႔ ေျပာစရာ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္မ်ား ဆိုးရြားေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ရင္ေတာင္....

ဖန္ခြက္ထဲက ေရလို တစ္ဝက္ျပည္႔ေနတယ္လို႔ ျမင္ေပးဖို႔ မေျပာဝံ႔ပါဘူး...

ဒါေပမယ့္ မိဖုးရားေမာင္ ေခြးၾကည္႔သလို မ်က္ေတာင္တစ္ဆံုးမၾကည္႔ပဲ
ငယ္ကၽြန္ၾကီးလို မ်က္စိတစ္ဆံုးထိ ၾကည္႔ျပီးမွသာ ေဝဖန္ၾကည္႔ပါလို႔ ......

အျခားအျခားေသာ မတူညီႏိုင္တဲ့ အျမင္ေတြကေတာ့ ေျပာရင္ဆံုးႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုေဇာ္ ေက်နပ္ႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

အခုလို သတိတရတဲ႔ Tag တဲ့အတြက္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္တဲ့အတြက္လဲ ကိုေဇာ့္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ အာရပ္တိုင္းျပည္ ၂၂ ႏိုင္ငံထဲမွာ အပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ ယူေအအီးႏိုင္ငံရဲ႔ ဓေလ့ထံုးစံေတြ လူေနမႈ စရိုက္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ေလ့လာ မွတ္သားရသေလာက္ စာဖတ္သူေတြကို ျပန္လည္ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။

အာရပ္ကမၻာလို႔ေခၚတဲ့ အာရပ္လူမ်ိဳးမ်ားေနထိုင္တဲ့ တိုင္းျပည္ေတြမွာ ဘာသာတရား ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာေတြမွာ အေျခခံအားျဖင့္ တူၾကေပမယ့္ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔တစ္ႏိုင္ငံၾကားမွာ မတူညီတဲ့ အခ်က္ေလးေတြကိုလဲ ေတြြ႔ရပါတယ္။

အာရပ္ေစာ္ဘြားမ်ားျပည္ေထာင္စုလို႔ေခၚတဲ့ ယူေအအီးႏိုင္ငံမွာကေတာ့ အာရပ္ဘာသာစကားကို ရံုးသံုးဘာသာစကား (Official Language) အျဖစ္သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာတရားကေတာ့ အစၥလာမ္ဘာသာျဖစ္ပါတယ္။

အာရပ္အမ်ိဳးသားေတြရဲ႔ အခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ပံုေလးကလဲ အျခားႏိုင္ငံေတြနဲ႔မတူပဲ တမူထူးျခားပါတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ႏွာေခါင္းထိပ္ဖ်ားခ်င္းထိရံု နမ္းျပီး ႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိပါသည္။




အာရပ္အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ပါးခ်င္းအပ္ျပီး အနမ္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဘာသာေရးနဲ႔ပက္သက္တဲ့ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြရွိရင္ေတာ့ အာရပ္ အမ်ိဳးသမီးေတြက လက္ဖမိုးနဲ႔ လက္ဝါးျပင္ေတြမွာ ဟာန ( Hana Painting) ေရးဆြဲေလ့ရွိပါတယ္။




အာရပ္ေတြရဲ႔ ေနထိုင္မႈဓေလ့ကို ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ စြန္ပလြန္ပင္ရဲ႔ အခက္အလက္ေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ေရွးေခတ္အာရပ္ေတြရဲ႔ ေနအိမ္( Al Kaimah) ကို ပင္လယ္ေကြ႔ေဒသမွာ အမ်ားဆံုးေတြ႔ရပါတယ္။ (Al Kaimah ) လို႔ေခၚတဲ့ အိမ္ေလးေတြရဲ႔ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ေႏြရာသီမွာ ေအးျမေစျပီး ေဆာင္းရာသီမွာေတာ့ ေႏြးေထြးမႈကိုေပးပါတယ္။

Al Atish လို႔ေခၚတဲ့ ေႏြရာသီအိမ္ေလးကိုေတာ့ အခုလိုေတြ႔ရပါတယ္။



အိမ္တိုင္းရဲ႔ ညာဘက္ေထာင့္တည္႔တည္႔မွာေတာ့ ေမွ်ာ္စင္ပံုသ႑န္ ေလဝင္ေပါက္ေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ wind tower ကိုေတာ့ ေလေအးေပးစက္ေတြ မေပၚေသးတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ျပင္းထန္လွတဲ့ ကႏၱာရရဲ႔ အပူဒဏ္ကိုကာကြယ္ဖို႔ အတြက္ ေလေအးေတြရဖို႔ စီမံေဆာက္လုပ္ထားခဲ့ပါတယ္။



ေလဝင္ေပါက္ေတြကို ( Wind Tower) လို႔ေခၚျပီး အရပ္ေလးမ်က္ႏွာက ေလေတြဝင္လာေစဖို႔ ေလဝင္ေပါက္ေတြကို ေလးဘက္ဖြင့္ ျပီးေဆာက္ထားပါတယ္။ ဝင္လာတဲ့ေလေတြဟာ စနစ္တက် ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ဂံုနီအိတ္နဲ႔ ပံုစံတူတဲ့ ဆန္ကာေပါက္ေတြကိုျဖတ္သန္းျပီး အိမ္ထဲကို ဝင္သြားပါတယ္။ wind tower ကေနဝင္လာတဲ့ ေလေတြဟာ အိမ္ရဲ႔ေအာက္ေျခကိုေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ Air Cooler နဲ႔အလားသ႑န္တူစြာပဲ ေအးျမတဲ့ေလအျဖစ္ကို ကူးေျပာင္းသြားပါတယ္။


အာရပ္တိုင္းျပည္ရဲ႔ လက္ဖက္ရည္ကလဲ အာရပ္ကမၻာက အေမြအႏွစ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ အာရပ္အိမ္ေတြကို အလည္အပတ္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အာရပ္လက္ဖက္ရည္ကို စြံပလြံ႔သီးနဲ႔တြဲျပီး ဧည္႔ခံေလ့ရွိပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ တည္ခင္းပံုကလဲ အမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျခားေနပါတယ္။




လက္ဖက္ရည္ ပုဂံလံုးေလးထဲကို လက္ဖက္ရည္ကို သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ပဲထည္႔ေပးျပီး ဧည္႔သည္ကို တည္ခင္းဧည္႔ခံေလ့ရွိပါတယ္။ ပန္းကန္းလံုးေလးထဲကို လက္ဖက္ရည္ အျပည္႔ထည္႔ေပးမယ္ဆိုရင္ ဧည္႔သည္က လက္ဖက္ရည္ကုန္တာနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ျပီး ထျပန္မွာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္ဖက္ရည္ကို နည္းနည္းခ်င္းထည္႔ေပးျပီး ထပ္ကာထပ္ကာ ထည္႔ေပးျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ စကားစျမည္ေျပာလို႔ရေအာင္ ဧည္႔ဝတ္ျပဳျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

စြံ႔ပလြန္သီးကိုေတာ့ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ အတူတြဲျပီးဧည္႔ခံေလ့ရွိပါတယ္။ စြံ႔ပလြ႔ံသီးမွာ ပါဝင္တဲ့ ဗီတာမင္နဲ႔ သတၱဳဓါတ္ေတြက က်န္းမာေရးကို အေထာက္အကူျပဳတာမို႔ မနက္ေစာေစာမွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ စံြံ႔ပလြန္သီး ခုနစ္လံုးစားျပီး ေရတစ္ခြက္ ေသာက္ထားရံုနဲ႔ တေန႔တာလံုး ဘာမွစားစရာ မလိုပဲ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ လံုေလာက္တဲ့ခြန္အားကို ေပးတယ္လို႔ အာရပ္လူမ်ိဳးေတြက ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အာရပ္ရိုးရာအိမ္ေတြကိုသြားလည္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အာရပ္ရိုးရာ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ စြံပလြန္သီးကို အတူတြဲျပီး ဧည္႔ဝတ္ျပဳေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အညာေဒသက ျမန္မာမ်ားအိမ္မွာ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ထညက္ခဲ အျမဲမျပတ္သလို အာရပ္အိမ္ေတြမွာလဲ စံြပလြန္သီးနဲ႔ အာရပ္ေရေႏြးၾကမ္းကို တြဲလွ်က္ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။



(Majlis) လို႔ေခၚတဲ့ အာရပ္ရိုးရာ ဧည္႔ခန္းေဆာင္မွာေတာ့ ၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ဆိုဖာ ထိုင္ဖံုေတြ ခ်ထားေလ့ရွိပါတယ္။ အေရာင္ကေတာ့ အနီေရာင္နဲ႔ အနက္ေရာင္စပ္ထားတဲ့ ထိုင္ဖံုေတြ ေကာ္ေဇာေတြကို သံုးေလ့ရွိပါတယ္။ ေခတ္မီတဲ့ ဆိုဖာဆက္တီေတြကို အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြ အေနနဲ႔ သံုးေနၾကသလို ရိုးရာဓေလ့ျဖစ္တဲ့ Majlis လို႔ေခၚတဲ့ ၾကမ္းခင္းေပၚက ထိုင္ဖံုေတြကို အခုခ်ိန္ထိ အိမ္တိုင္း ရံုးတိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ မွာ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။




ေရွးေခတ္ အာရပ္ျပည္မွာေတာ့ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးအတြက္ ကုလားအုပ္ကို သံုးခဲ့ၾကပါတယ္။ ေခတ္မီျမိဳ႔ေတာ္ ျဖစ္လာျပီး ကုလားအုပ္ကို သံုးဖို႔ မလိုအပ္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာင္မွ ေခတ္ေပၚကားမ်ိဳးစံုနဲ႔ အျပိဳင္ ကုလားအုပ္ေတြကို အိမ္မွာ ေမြးျမဴထားဆဲျဖစ္တဲ့ အာရပ္လူမ်ိဳးမ်ားကို ေလးစားစရာ ေတြ႔ေနရဆဲပါ။

ကုလားအုပ္ေတြကို တန္ဘိုးထား ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကသလို အဲဒီ ရိုးရာ အစဥ္အလာေတြကို ထိန္းသိမ္းဖို႔အတြက္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ကုလားအုပ္အလွျပိဳင္ပြဲ (Camel Beauty Contest) ကိုလဲ က်င္းပေလ့ရွိပါသည္။

အဲဒီျပိဳင္ပြဲေတြမွာေတာ့ ဆုရရွိတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြကို ဒူဘိုင္းေငြ ဒါဟန္း သန္းေလးဆယ္ (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၁ သန္းေက်ာ္) ပမာဏရွိတဲ့ ဆုေၾကးေငြကို ရက္ရက္ေရာေရာ ခ်ီးျမင့္ေလ့ရွိပါတယ္။
အာရပ္ရိုးရာဓေလ့ေတြထဲမွာ သိမ္းငွက္( Falcon) ကလဲ အခန္းက႑တစ္ေနရာကေန ပါဝင္ပါတယ္။ အဲဒီသိမ္းငွက္ေတြကို ေရွးေခတ္အာရပ္ျပည္မွာ အမဲလိုက္ဖို႔ အသံုးျပဳၾကသလို အခုေနာက္ပိုင္းေခတ္မွာေတာ့ Faconry လို႔ေခၚတဲ အင္မတန္အဖိုးတန္လွတဲ့ အာရပ္ရိုးရာ အားကစားအေနနဲ႔ ့ သိမ္းငွက္ေတြကို ျပန္ျမင္ရပါတယ္။





သိမ္းငွက္ေတြနဲ႔ အမဲလိုက္တဲ့ ရာသီေတြကေတာ့ ေဆာင္းရာသီနဲ႔ ေႏြဦးေပါက္ရာသီေတြျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းရာသီနဲ႔ ေႏြဦးရာသီေတြမွာ တူရကီ ရုရွားနဲ႔ ဆီးရီးယား ႏိုင္ငံေတြကေန ေဆာင္းခိုလာၾကတဲ့ သိမ္းငွက္ေတြကို ယူေအအီးမွာ အမ်ားဆံုးေတြ႔ရပါတယ္။

အေရွ႔အလယ္ပိုင္းေဒသေတြမွာ သိမ္းငွက္ေတြကို ယဥ္ပါးေအာင္ နည္းျပ ေတြနဲ႔ စနစ္တက် ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးတဲ့ Falcon Camp ေတြရွိသလို သိမ္းငွက္ေတြအနားယူ အပန္းေျဖရင္း ေဆးကုသမႈခံယူဖို႔အတြက္လဲ ေဆးရံုေတြ သီးသန္႔ထားရွိတာကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။

သိမ္းငွက္ေတြနဲ႔ အမဲလိုက္ပံုလိုက္နည္းကေတာ့ အမဲမလိုက္မီမွာ ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ရာဘာစေလးေတြနဲ႔ သိမ္းငွက္ေတြရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို ဖံုးအုပ္ေပးထားၾကျပီး အမဲလိုက္ခ်ိန္က်မွ မ်က္လံုးကိုပိတ္ထားတဲ့ ရာဘာစေတြကို ေျဖေပးျပီး အမဲလိုက္ခိုင္းေလ့ရွိပါတယ္။ သိမ္းငွက္ေတြရဲ႔ အဓိက သားေကာင္ေတြကေတာ့ ေတာယုန္ ေတြနဲ႔ အျခားငွက္အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲျဖစ္ပါတယ္။

သိမ္းငွက္ေတြရဲ႔ အရွင္သခင္မ်ားက မိမိတို႔ပိုင္ဆိုင္တဲ့ သိမ္းငွက္တစ္ေကာင္ခ်င္းစီကို ခြဲျခားျပီး သိႏိုင္ေစဖို႔အတြက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ ေျခေထာက္ေလးေတြမွာ ကြင္းေလးေတြ တပ္ေပးထားၾကသလို microchip ေလးေတြကိုလဲ ငွက္ေတြရဲ႔ အေရျပားေအာက္မွာ ထည္႔သြင္းထားေလ့ရွိပါတယ္။

သိမ္းငွက္နဲ႔ အမဲလိုက္တဲ့သူဟာ အျခားအမဲလိုက္ေဖာ္ေတြနဲ႔အတူ ျမင္းေပၚမွာ စီးနင္းလိုက္ပါေနရင္း ေကာင္းကင္မွာ ဝဲပ်ံေနတဲ့ သိမ္းငွက္က သူ႔ရဲ႔ လက္ေပၚကို လာေရာက္ခိုနားေနတဲ့ ပံုရိပ္ဟာ သူ႔အတြက္ အလြန္တရာၾသဇာအာဏာရွိေစတဲ့ အသြင္ကို ေဆာင္ေစပါတယ္။

မၾကာမီမွာ ထြက္မယ့္ ဒူဘိုင္း ေရႊေရာင္စဥ္ အမွတ္ ( ၃) အတြက္ ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးျဖစ္ပါတယ္။

ျဖစ္စဥ္ (၁)
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အြန္လိုင္းမွာရွိေလမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ မီးမွိတ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႔ နစ္ေလးကို “ဟဲလို” လို႔လွမ္းျပီးႏႈတ္ဆက္လိုက္မိပါသည္။ ေနာက္ထပ္နာရီဝက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေနမွ သူ႔ဆီက ဟဲလိုဆိုတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈကိုျပန္ရလိုက္တာမို႔ ကိုယ့္ကို blocked လုပ္ထားခဲ့တာပဲဆိုတဲ့ သံသယတစ္ခုေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာနဲ႔ သူနဲ႔ေျပာထားတဲ့ မက္ေဆ့ေတြအားလံုးကို delete လုပ္ပစ္ျပီး အဲဒီေန႔က သူရဲ႔ အေကာင့္ေတြအားလံုးကိုပါ blocked လုပ္လိုက္မိပါသည္။

သူကိုယ့္ကို စျပီး blocked လုပ္ထားတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနတာမို႔ စိတ္လိုက္မာန္ပါနဲ႔ သူ႔ကို blocked ျပန္လုပ္မိတဲ့အေပၚမွာ ေနာင္တမရခဲ့ပါ။ သံသယတစ္ခုထက္ပိုေနတဲ့ ေသခ်ာမႈတစ္ခုေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႔ အေကာင့္ေတြကို ဘေလာ့လုပ္ပစ္ျပီး ေနာက္သံုးပတ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အျခားအေကာင့္တစ္ခုမွာ ဟဲလို ဆိုတဲ့ သူ႔ႏႈတ္ဆက္သံကို လက္ခံရရွိလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္မအသံုးနည္းတဲ့ အဲဒီနစ္ေလးမွာသူ႔ကို ဘေလာ့လုပ္ဖို႔ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့တာမို႔ သူ႔ရဲ႔ ဟဲလိုကို ကၽြန္မျပန္ရလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ခ်က္ခ်င္းျပန္ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ေၾကာင္အေနခဲ့တာမို႔ ျပန္ထူးသင့္မထူးသင့္စဥ္းစားျပီး အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာမွသူ႔ကိုျပန္ျပီး ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္လိုက္ပါသည္။

သူ႔ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြတုန္းက သံသယ အၾကီးၾကီးျဖစ္ခဲ့တာမို႔ အခုခ်ိန္မွာသူနဲ႔ ျပန္ျပီး စကားေျပာရျခင္းအေပၚမွာ စိတ္လက္မၾကည္မသာရွိလွပါသည္။ အခုခ်ိန္အထိလည္း သံသယစြက္ေနတဲ့ တဖတ္သတ္အျမင္တစ္ခုနဲ႔ သူ႔အေပၚ အေကာင္းျပန္ျမင္ၾကည္႔ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ေသးပါ။ သံသယေတြ လြမ္းမိုးေနဆဲကာလမို႔ သူ႔ကို ျပန္ေျပာမိတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ စကားလံုးေတြက မေခ်ာေမြ႔ႏိုင္ေသးပါ။

သူ႔ကိုယ့္ကို တကယ္ပဲ blocked လုပ္ခဲ့တာလားဆုိတဲ့ သံသယတစ္ခုကို ကၽြန္မရဲ႔ ေခါင္းထဲက ဖယ္ထုတ္ပစ္လို႔မရႏိုင္ေသးပါ။ ဒါေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈအရ နင္ငါ့ကိုမ်ား ဘေလာ့လုပ္ခဲ့ေသးလားလို႔လဲ သူ႔ကို ေမးခြန္းမထုတ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ေမးခြန္းထုတ္မိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ အေျဖတစ္ခုကိုရႏိုင္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈအရ လူ႔က်င့္ဝတ္အရ မေမးသင့္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုလို႔ ခံယူျပီး ကၽြန္မရဲ႔ သံသယကို ေခ်ဖ်က္ပစ္ဖို႔ မၾကိဳးစားခဲ့ပါ။

သံသယ အေတြးတိုင္းဟာ လူေတြကို စိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစတာ ေသခ်ာလွပါသည္…..
သံသယဆိုတာ လူေတြကို တေျမ႔ေျမ႔နဲ႔ ပူေလာင္ေစတဲ့ မီးေတာက္ေလးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါသည္…
ျပီးေတာ့ သံသယတစ္ခုရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြပဲ ရွိေနတတ္တာမ်ားပါသည္…
ေလာကၾကီးမွာ သံသယတစ္ခုကို အခ်ိန္မီ ေခ်ဖ်က္ဖို႔ ၾကိဳးစားတတ္ၾကတဲ့သူေတြရွိသလို မလုိလားအပ္တဲ့ မာနေတြထားျပီး သံသယေတြကို ရင္ထဲမွာ တယုတယ သိမ္းထားတတ္တဲ့သူေတြလည္းရွိပါသည္…

အဲဒီ သံသယတစ္ခုနဲ႔ပက္သက္ျပီး ကၽြန္မကေတာ့ သံသယကို တယုတယ ေမြးျမဴတတ္သူ ဒုတိယ လူေတြထဲမွာ ပါဝင္ခဲ့ပါသည္။

ျဖစ္စဥ္ (၂)

တစ္ခါတုန္းက ေခါင္းေလွ်ာ္ေရခ်ိဳးျပီးစ မေျခာက္ေသးတဲ့ဆံပင္ေတြကို ေရေျခာက္ေအာင္သုတ္ရင္း ျခံထဲက ဒါန္းေပၚမွာ ထိုင္ေဆာ့ေနတဲ့ သားငယ္ေဘးမွာသြားထိုင္မိေတာ့ သားငယ္က ကၽြန္မရဲ႔ ဆံပင္ေတြကို ခပ္ဖြဖြေလးကိုင္ေဆာ့ေနခဲ့ပါသည္။

သားက သူ႔အနားကပ္သြားတဲ့သူေတြရဲ႔ ဆံပင္ေတြကို လိုက္ကိုင္တတ္သလို နားရြက္ကိုလဲ မလြတ္တမ္းကိုင္ထားတဲ့ အက်င့္ေလးရွိေနတာမို႔ ကၽြန္မရဲ႔ ဆံပင္ေတြကိုဖြေနတာကို ရုတ္တရက္ မတားမိလိုက္ပါ။ ရင္ခြင္ထဲဝင္လာျပီး ခၽြဲေနတဲ့သားငယ္ကို ေပြ႔ထားရင္း မသိသလိုေနလိုက္မိပါသည္။

ဒါေပမယ့္ သားငယ္နဲ႔ စကားေတြေျပာေနရင္း ဆံပင္ေတြလာဖြေနတဲ့ သားငယ္ရဲ႔လက္ေတြ ညစ္ပတ္ေနမလားမသိဆိုတဲ့ အေတြးဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ရုတ္တရက္ သူ႔လက္ကို ဆြဲဖယ္ရင္း “တီတီ့ဆံပင္ေတြ မကိုင္ရဘူးေနာ္”လို႔ ခပ္ဖြဖြေလးတားလိုက္မိပါသည္။ ကၽြန္မေရမခ်ိဳးခင္ကတည္းက ဒါန္းေပၚမွာ ထိုင္ေဆ့ာေနတဲ့ သားကိုလက္ေဆးေပးဖို႔ ကၽြန္မ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပါသည္။ ဒါန္းကိုကိုင္ျပီး ေဆာ့ကစားေနခဲ့တာမို႔ သားရဲ႔လက္ေတြက ညစ္ပတ္ေနမွာေသခ်ာပါသည္။

အင္မတန္အသန္႔ၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္မက ေခါင္းေလွ်ာ္ျပီးစဆံပင္ေတြ မေျခာက္ခင္မွာ ျပန္ညစ္ပတ္ကုန္မွာစိုးရိမ္သြားမိေပမယ့္ ကၽြန္မစိတ္ကို နားမလည္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို နားလည္ေအာင္ရွင္းျပဖို႔ စကားလံုးေတြ စဥ္းစားေရြးခ်ယ္ေနမိပါသည္။ သားနားလည္ႏိုင္မယ့္ စကားလံုးေတြၾကိဳးစားရွာဖြေနဆဲမွာပဲ သားငယ္က သူ႔ရဲ႔ လက္ကို ဖယ္ရုပ္ရင္းက ကၽြန္မကို ေသေသခ်ာခ်ာစိုက္ၾကည္႔ျပီး “တီတီ့ဆံပင္ေတြက dirty ေနလို႔လား”လို႔ အလန္႔တၾကားျပန္ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္းကိုၾကားမွ ကိုယ့္ရဲ႔သံသယက သံုးႏွစ္အရြယ္ကေလးဆီကိုပါ ကူးစက္သြားတာကို သတိထားလိုက္မိပါသည္။

ညစ္ပတ္တဲ့အရာေတြမကိုင္ရဘူး မေဆာ့ရဘူးဆိုတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ ဆံုးမစကားကို ကေလးက စြဲစြဲျမဲျမဲမွတ္သားနာယူခဲ့ပါသည္။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ သတိရွိေနခဲ့ပါသည္။
ဒီတစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ ကၽြန္မထက္ပိုျပီး သည္းသည္းလႈပ္ျပေနတဲ့ သားငယ္ကို သေဘာက်မိတာမို႔ အသံထြက္ေအာင္ပဲ ရယ္ေမာလိုက္မိပါသည္။

အဲဒီညေနခင္းေလးမွာေတာ့ သူ႔လက္ညစ္ပတ္ေနမလားဆိုတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႔သံသယအေတြး ပါးပါးေလးက ကိုယ့္ရဲ႔ ဆံပင္ေတြညစ္ပတ္ေနလို႔ မကိုင္ခိုင္းတာလားဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ႔ သံသယေမးခြန္းေအာက္မွာ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါသည္။

သံသယဆိုတာ ေလာကၾကီးအေၾကာင္း ဘာမွမသိေသးတဲ့ သံုးႏွစ္အရြယ္ကေလးေလးကိုေတာင္ ေျခာက္လွန္႔တတ္တဲ့ မိစၦာဆိုးတစ္ေကာင္လဲ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။


ျဖစ္စဥ္(၃)

မဂၤလာေဆာင္ျပီးျပန္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ မဂၤလာမွတ္တမ္းကို ၾကည္႔ဖို႔ စီဒီေခြကို ထည္႔ျပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေစာင့္ၾကည္႔တဲ့အထိ ကြန္ျပဴတာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ရုပ္ပံုေတြေပၚမလာခဲ့ပါ။ စီဒီကို ထုတ္လိုက္သြင္းလိုက္လုပ္ျပီး ထပ္ၾကိဳးစားၾကည္႔ပါသည္။ မထူးျခားလွပါ။ စီဒီကို ထုတ္ျပီး CD Cleaner နဲ႔တိုက္ပါသည္ ျပန္ဖြင့္ၾကည္႔ပါသည္။ ဘာမွမထူးျခားပါ။ ကၽြန္မရဲ႔ ကြန္ျပဴတာက ဒီစီဒီကို မဖတ္တာေသခ်ာသြားပါသည္။

အရင္ကေရာ စီဒီေတြဖြင့္ဘူးသလားလို႔ျပန္္စဥ္းစားေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ “ႏိုး “ဆိုတဲ့အေျဖပဲထြက္ပါသည္။ စီဒီခ်ပ္ထည္႔တဲ့ slot ေလးကိုဖြင့္ျပီး ကြန္ျပဴတာသန္႔ရွင္းေရးလုပ္တဲ့ vaccume cleaner ေသးေသးေလးနဲ႔ ဖုန္ေတြကို ရွင္းၾကည္႔ပါသည္။
တစ္ပတ္တစ္ခါပံုမွန္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ ကြန္ျပဴတာမို႔ LCD, Keyboard ကစလို႔ ဒီကြန္ျပဴတာေလးရဲ႔ အတြင္းအျပင္ ဖုန္တက္ေနမွာကိုေတာ့ စိတ္ပူစရာမလိုပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ပူေနရတာက စီဒီမဖတ္တဲ့ျပႆနာ။

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေမ့ထားတဲ့ သံသယတစ္ခုကို ေကာက္ကာငင္ကာ ျပန္ျပီးသတိရလာမိပါသည္။ ေသခ်ာပါသည္ Display လုပ္ထားတဲ့ ကြန္ျပဴတာကိုမွ ေရြးဝယ္မိတဲ့ ျပႆနာပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဒီကြန္ျပဴတာကို စျပီး Launching လုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ Market ထဲမွာ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္မရွိ ေရြးစရာလံုးဝမရွိတာမို႔ဆိုင္မွာ Display လုပ္ထားတဲ့ ဒီစက္ေလးကိုပဲ သံသယေတြ တပိုက္ၾကီးနဲ႔ ဝယ္လာမိတဲ့ ျပႆနာ။

ဆိုင္မွာ သံုးပတ္နီးနီး Display လုပ္ထားတဲ့ ကြန္ျပဴတာကိုမွဝယ္မိတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက သတိေပးၾကေပမယ့္ ကိုယ့္သေဘာကိုယ္ေဆာင္ျပီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ခဲ့တဲ့ကိစၥအတြက္ အမွားလို႔ေတာ့ မသတ္မွတ္ခ်င္ခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကြန္ျပဴတာအတြက္ မၾကာခဏ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတိုင္း ဒီသံသယကို ကိုယ့္အမွားလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ေပးမိတာကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သိေအာင္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။

Display ဆိုတဲ့ သံသယတစ္ခုအတြက္ ကြန္ျပဴတာကို ကိုင္ေပါက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ မုန္းခဲ့ဘူးတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုကလဲ မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့ဘူးပါသည္။

Display ကြန္ျပဴတာရဲ႔ ျဖစ္စဥ္ကေတာ့ ကြန္ျပဴတာဝယ္ျပီး ႏွစ္လအတြင္းမွာ service center ကို သံုးၾကိမ္တိတိေရာက္ခဲ့ပါသည္။ ျဖစ္တဲ့ျပႆနာကို ဘာရယ္လို႔ ေခါင္းစဥ္မတပ္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သံုးၾကိမ္အတြင္းမွာ service center က အထူးဝန္ေဆာင္မႈအေနနဲ႔ Heard Disc အသစ္ျပန္လဲေပးခဲ့ပါသည္ LCDလဲ အသစ္ျပန္လဲေပးပါသည္။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္မွာေတာ့ Keyboard နဲ႔ LCD နဲ႔ ဆက္ထားတဲ့ ၾကိဳးေတြကို အသစ္ျပန္လဲေပးခဲ့ပါသည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆားဗစ္စင္တာကို ကၽြန္မ ေမ့ေလွ်ာ့သြားခဲ့တာ အခုခ်ိန္ထိ။

ၾကီးၾကီးမားမား ဘာျပႆနာမွထပ္မျဖစ္ေတာ့တာမို႔ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ ဆားဗစ္စင္တာက ျပန္ေရာက္လာကတည္းက Display ဆိုတဲ့ သံသယကို ကၽြန္မေမ့ထားခဲ့မိပါသည္။ ေမ့ထားရေလာက္ေအာင္လဲ ကၽြန္မရဲ႔ စက္က အင္မတန္ကို သံုးလို႔ေကာင္းေနခဲ့ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔ ကြန္ျပဴတာေတြ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွန္းမသိ Format ျပန္ခ်ရတိုင္း Format ခ်ရေလာက္ေအာင္ ဘယ္တုန္းကမွ မဆိုးရြားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ စက္ေလးကို ေက်းဇူးတင္မိရပါသည္။

C Cleaner Run ဖို႔ ပ်င္းေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ စက္က ေလးသြားတတ္ေပမယ့္ အခ်ိန္မီ Run ျပီး ဖိုင္မြစိေတြကို ရွင္းလင္းလိုက္ရင္ေတာ့ စက္ကပံုမွန္ျပန္ျဖစ္သြားစျမဲ။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းသိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စက္ေလးလို႔ ညည္းမိတိုင္း Display စက္လို႔ေျပာလာရင္ေတာ့ ေမ့ထားျဖစ္တဲ့ သံသယက ေခ်ာင္ကြယ္ကေန ထြက္လာျပီး ကၽြန္မကို ေလွာင္ေနတတ္ပါသည္။

“Display စက္လဲ အလကားမရပါဘူးေနာ္ အခုခ်ိန္ေပါက္ေဈးနဲ႔ဆိုရင္ ငါ့ရဲ႔ စက္တန္ဘိုးက ႏွစ္လံုးတိတိဝယ္လို႔ရတယ္ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ စက္မို႔ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ေလးကို မ်က္စိမွိတ္ျပီး ဝယ္ခဲ့တာပါ” လို႔ လူရွိန္ေအာင္ ျပန္ေျပာႏိုင္ရံုကလဲြလို႔ ကၽြန္မရင္ထဲက သံသယကိုေတာ့ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာကမွ ေခ်ဖ်က္လို႔မရခဲ့ပါ။

ဒါေပမယ့္ အခုလို ျပႆနာေသးေသးေလးေတြေတြ႔တိုင္း စိတ္အခန္႔မသင့္တဲ့အခ်ိန္ေတြေရာက္လာတုိင္း Display ဆိုတဲ့ သံသယၾကီးက ေခါင္းထဲကို တည္႔တည္မတ္မတ္ ျပန္ဝင္လာတတ္ပါသည္။ အေျဖတစ္ခုရွာလို႔မေတြ႔တိုင္း အျပစ္ပံုခ်မိတဲ့ Display ဆိုတဲ့ သံသယကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ အေျဖတစ္ခုကို အသည္းအသန္ရွာေဖြေနမိပါသည္။

သံသယတစ္ခုဟာ ၾကိဳတင္အေၾကာင္းမၾကားပဲ အလြယ္အကူ ခိုဝင္လာဖို႔ အင္မတန္လြယ္ကူလြန္းေနေပမယ့္ သံသယအေတြးေတြကို ေခ်ဖ်က္ပစ္ဖို႔က်ေတာ့ ခက္ခဲလြန္းျပန္ပါသည္။

ဘဝအတြက္ အေရးမပါတဲ့ ေနရာေတြမွာ ဝင္လာတဲ့ သံသေတြအတြက္ ကၽြန္မတို႔ ခံစားပူေလာင္ရပါသည္။
ဒီထက့္ပိုျပီး ဘဝအတြက္ အေရးပါတဲ့ေနရာေတြမွာ ဝင္လာတတ္တဲ့ သံသယေတြအတြက္လဲ ဘဝပ်က္ေလာက္တဲ့အထိ ခံစားျပီးပူေလာင္ၾကပါသည္။
သံသယ ေသးေသးအတြက္ ပူေလာင္ရတာနဲ႔ သံသယၾကီးၾကီးအတြက္ ပူေလာင္ရတာပဲ ကြာပါသည္။
စိတ္ပူ ရင္ပူ ေခါင္းပူ တကိုယ္လံုးပူထူတဲ့အထိ ခံစားရတာမို႔ သံသယအေတြးေတြကို ကၽြန္မတို႔ မခံစားခ်င္ၾကတာ မဆန္းပါ။

မဖိတ္ေခၚပဲ ခဏခဏ ေရာက္လာတတ္တဲ့ သံသယဆိုတဲ့ ဧည္႔သည္ၾကီးကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ အခုခ်ိန္မွာ အရမ္းမုန္းမိပါသည္။
သူ႔ေလာက္ကၽြန္မကို စိတ္ပင္ပန္းေအာင္ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့အရာ ေလာကၾကီးမွာ မရွိေသးတာေတာ့ေသခ်ာပါသည္။
ကၽြန္မဆီကို ခဏခဏမလာပါနဲ႔ သံသယရယ္.....

World Down Syndrome Day- awareness walk
ဆိုတဲ့ ဖိတ္စာေလးကိုၾကည္႔ျပီး သြားဖို႔မသြားဖို႔ စဥ္းစားေနမိပါသည္။ တီရွပ္ဆင္တူဝတ္ ဦးထုတ္ဆင္တူေဆာင္းျပီး သတ္မွတ္ထားတဲ့ စုရပ္ေနရာမွာ စုေပါင္းလမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္။ မီဒီယာေတြကလာျပီး သတင္းယူၾကမယ္ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ျပီး သတင္းစာေတြ တီဗီအစီအစဥ္ေတြမွာ ထည္႔ၾကမယ္။

ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာရွင္နဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြကို အေလးအနက္ထားျပီး အသိအမွတ္ျပဳေနတဲ့သူေတြရွိေၾကာင္းျပမယ္။ ႏိုင္ငံၾကီးသားေတြပီပီ (Humanity) လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားမႈကို ျပၾကမယ္။ျပီးေတာ့ ဒီလမ္းေလွ်ာက္ပြဲေလးမွာ အျခားေသာရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြလဲ ရွိရင္ရွိေနႏိုင္တာမို႔ အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ ဒီလမ္းေလွ်ာက္ပြဲေလးကို သြားဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါသည္။

ေမးလ္နဲ႔အတူ ပူးတြဲေပးပို႔လာတဲ့ လင့္ခ္ေလးထဲက ကေလးေတြရဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးေတြကို တဆက္တည္း ေတြ႔လိုက္မိခ်ိန္မွာ ေတာ့တစ္ခါတုန္းက Volunteer လုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ CSR ( Corporate Social Responsibility) Activity တစ္ခုကိုျပန္ျပီး အမွတ္ရလိုက္မိပါသည္။

တခါတုန္းက Al Noor ေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြကို ခရစၥမတ္အထိမ္းအမွတ္ ပါတီေလးလုပ္ေပးဖို႔ Volunteer ေတြေခၚတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူလိုက္သြားျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒူဘိုင္းမွာရွိတဲ့ Al Noor ေက်ာင္းကေတာ့ ( Center for children with special needs) အထူးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ လိုအပ္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ သီးသန္႔ဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းျဖစ္ျပီး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ မသန္မစြမ္းျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေပါင္း ႏွစ္ရာ ေက်ာ္နဲ႔အတူ ကေလးေတြကို အနီးကပ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနၾကတဲ့ ဆရာမေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ရွိပါသည္။

Al Noor ေက်ာင္းကို မေရာက္ခင္ေလးအထိ ကၽြန္မသိခဲ့တာက ကေလးေတြဆိုတာ ၾကယ္ပြင့္ေသးေသးေလးေတြ ေကာင္းကင္မွာ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ လင္းေနတဲ့ ၾကယ္ေသးေသးေလးေတြ ျပီးေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ အိပ္မက္ ပိုင္ရွင္ေလးေတြေလ။ သူတို႔ဆီမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကိုယ္စီရွိၾကသလို အိပ္မက္ေတြလဲ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ၾကပါသည္။ကၽြန္မတို႔ကလဲ ကၽြန္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္က ကေလးေလးေတြအတြက္ အိပ္မက္ေတြဝိုင္းမက္ေပးတတ္ၾကသလို ယံုၾကည္ခ်က္ေတြလဲ အမ်ားၾကီး ထားေပးတတ္ၾကပါသည္။

ဒါေပမယ့္ Al Noor ေက်ာင္းက ကေလးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ေတြးထင္ထားတဲ့ အေတြးအခ်ိဳ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အခ်ိဳ႔ လြဲမွားေနတာကို သိလိုက္ရပါသည္။ Al Noor ေက်ာင္းက ကေလးေလးေတြက အျခားကေလးေတြနဲ႔ မတူ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြခ်င္းအတူတူ မလင္းလက္ႏိုင္တဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ ဘဝအိပ္မက္ေတြမက္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ အိပ္မက္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ကေလးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။




ကစားပြဲ အစီအစဥ္မစခင္ေလးမွာ ခန္းမက်ယ္ၾကီးထဲကို တဖြဲဖြဲ ဝင္လာတဲ့ ကေလးေတြကို ျမင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ေဖာ္ျပလို႔မရတဲ့ ေဝဒနာဆိုးတစ္ခုနဲ႔ အတူ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဝမ္းနည္းစိတ္ကို ထိန္းလို႔မရခဲ့ပါ။



ကၽြန္မျမင္ေတြ႔လိုက္တဲ့ ကေလးေတြကေတာ့ စကားမေျပာႏိုင္တဲ့ ကေလးေလးေတြ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြ။ တခ်ိဳ႔ကေလးေလးေတြဆိုရင္ အိပ္ယာထဲမွာ အိပ္ေနသလို မိန္းေမာေနၾကျပီး အာရံုခံစားမႈလံုးဝ မရွိၾကပါ။ ကေလးအားလံုးနီးပါးက ဝွီးခ်ဲ အကူအညီနဲ႔ ခန္းမၾကီးထဲကိုဝင္လာတာျဖစ္ျပီး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ဝင္လာႏိုင္တဲ့ကေလးေတြကို လိုက္ေရတြက္မိေတာ့ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းေတာင္မျပည္႔ခ်င္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ Al Noor ေက်ာင္းက ကေလးအမ်ားစုက Down Syndome ေဝဒနာသည္ေလးေတြျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။



Down Syndome ေဝဒနာသည္ေတြရဲ႔ အဓိက အားနည္းခ်က္တြကေတာ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ ျမင္ရံုၾကည္႔ရံုနဲ႔ Down Syndome ေဝဒနာသည္မွန္းသိသာေစတဲ့ အားနည္းခ်က္အခ်ိဳ႔နဲ႔ ပညာသင္ယူဖို႔အခက္အခဲ ၾကီးၾကီးမားမားျဖစ္ေစတဲ့ အသိဥာဏ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္ ေတြပဲျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔အေနနဲ႔ သာမန္လူသားေတြလိုပဲ လႈပ္ရွားသြားလာႏိုင္ၾကပါသည္။ သာမန္ေနထိုင္ၾကီးျပင္းခြင့္ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ အျခား က်န္းမာသန္စြမ္းသူေတြလိုေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ အိပ္မက္မက္ခြင့္ မရွိၾကပါ။ သူတို႔အတြက္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ေလွ်ာက္စရာလမ္းေတြမရွိသလို အေကာင္အထည္ေဖာ္စရာ အိပ္မက္ေတြလဲ ေပ်ာက္ဆံုးေနပါသည္။



ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကေလးေတြနဲ႔ ကစားဖို႔အတြက္ သြားခဲ့တာဆိုေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ ကစားႏိုင္တဲ့ ကေလးအေရအတြက္က အင္မတန္ နည္းပါးခဲ့ပါသည္။ကေလးေတြအတြက္ အလြယ္ကူဆံုးျဖစ္တဲ့ ကစားနည္းေတြကို ၾကိဳတင္ စီစဥ္ထားေပမယ့္ လက္ေတြ႔က်က် ကစားၾကခ်ိန္မွာေတာ့ ရိုးရွင္းလြန္းတဲ့ ကစားနည္းေတြကိုေတာင္ လူၾကီးေတြ အကူအညီနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ခက္ခဲခဲ ကစားခဲ့ရပါသည္။



အဲဒီေန႔က ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေနခဲ့တဲ့ ခန္းမက်ယ္ၾကီးထဲမွာ ကေလးတခ်ိဳ႔ ငိုေနခဲ့ၾကသလို တခ်ိဳ႔ကေလးေတြက်ေတာ့ ငိုလို႔ေတာင္မရၾကပါ။တစ္ခ်ိဳ႔ကေလးေတြက ေတြေဝေငးေမာျပီး ျငိမ္သက္ေနခဲ့ သလို တစ္ခ်ိဳ႔ကေလးေတြက်ေတာ့ ဝွီးခ်ဲေပၚမွာ အိပ္ေမာက်ေနသလို မိန္းေမာေနခဲ့ၾကပါသည္။

ကၽြန္မဓါတ္ပံုေတြ လိုက္ရိုက္ေနဆဲမွာပဲ ကၽြန္မေရ႔ွတည္႔တည္႔မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ခံုေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း ဝုန္းကနဲ ျပဳတ္က်ျပီး အတြင္းတက္ တက္သြားတာကိုေတြ႔လိုက္ရျပန္ပါသည္။ ကေလးကို လွမ္းထူဖို႔ ထိုင္ခ်လိုက္ခ်ိန္မွာ ဆရာမေတြေရာက္လာျပီး ကေလးကို ျပဳစုေနတာမို႔ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာနဲ႔ မ်က္ႏွာလြဲမိေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ စိတ္ေတြက ေကာေဇာေပၚမွာ ေခြေခြေလးလဲေနတဲ့ သံုးႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးဆီမွာ က်န္ေနခဲ့ပါသည္။

ကေလးကို သနားစိတ္နဲ႔ ရုတ္တရက္ မ်က္ရည္ေတြဝိုင္းလာတာမို႔ လူေတြေရွ႔မွာ မ်က္ရည္မက်မိေအာင္ ေက်ာခိုင္းျပီး လွည္႔ထြက္မိခ်ိန္မွာ “ဒီကေလးက ဒီတစ္ၾကိမ္နဲ႔ဆိုရင္ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ဒုတိယအၾကိမ္ပဲ ေဆးရံုသြားမွျဖစ္မယ္”ဆိုတဲ့ ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသံက ကၽြန္မေနာက္နားေက်ာမွာ ခပ္ဝါးဝါးက်န္ေနခဲ့ပါသည္။

ကေလးေတြနဲ႔ လမ္းခြဲျပီး ျပန္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳဖလွယ္ျဖစ္ၾကပါသည္။ ခပ္ေနာက္ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဘယ္သူေတြငိုခဲ့ၾကလဲ ငိုခဲ့တဲ့သူ လက္ေထာင္လို႔ေမးရင္း သူကိုယ္တိုင္ပါ လက္ေထာင္ျပလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးနီးပါး လက္ေထာင္ျပီး ကေလးေတြနဲ႔ကစားရင္း စိတ္မထိန္းႏိုင္လို႔ မ်က္ရည္က်မိခဲ့တယ္တဲ့။

“ငါ့မွာလဲ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္ ဒီကေလးေတြကို ေတြ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္ခဲ့ဘူး”လို႔ ေျပာရင္း ထပ္ငိုတဲ့သူက ကေလးေတြကို မ်က္ႏွာေဆးျခယ္ေပးခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။ ကေလးေတြကို မ်က္ႏွာမွာ ေဆးျခယ္ေပးေနခဲ့ဆိုေတာ့ စုတ္တံကိုင္ရင္း တခ်ိန္လံုးအလုပ္ရႈပ္ေနတာမို႔ သူ႔အတြက္ ငိုခ်ိန္မရခဲ့ပါတဲ့။

အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ပက္သက္ျပီး အျခားစိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ကၽြန္မတို႔ ဆက္ျပီးေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။
အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ကေလးေတြကို ဆူတဲ့ ရိုက္တဲ့ကိစၥ ေအာ္တဲ့ေဟာက္တဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္ပါသည္။

တကယ္ဆို ကၽြန္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိေနၾကတဲ့ ကေလးတိုင္း ေျပးလြားေဆာ့ကစားခြင့္မရွိပါ ။ ဆူပူေအာ္ဟစ္ခြင့္မရွိၾကပါ။ ကဗ်ာရြတ္ခြင့္မရွိပါ သီခ်င္းဆိုခြင့္မရွိပါ ပံုျပင္နားေထာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးမရွိၾကပါ။

က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့ ကေလးေတြမွသာ ငိုခြင့္ရွိပါသည္ ေျပးလြားကစားခြင့္ရွိပါသည္ ဆူညံေအာ္ဟစ္ခြင့္ရွိပါသည္။ သီခ်င္းဆိုခြင့္ ကဗ်ာရြတ္ခြင့္ရွိပါသည္ ပံုျပင္ေတြနားေထာင္ခြင့္ရွိပါသည္။

ဒါေတြကို လူတိုင္းလဲ မသိႏိုင္ၾကပါ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ အရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းက မသိခဲ့ပါ။ ကေလးကို အလြန္အမင္းခ်စ္စိတ္နဲ႔ ကေလးေတြ ငိုမွာကို တခ်ိန္လံုးစိုးရိမ္ေနခဲ့ဘူးပါသည္။ ကေလးေတြရဲ႔ ငိုသံေတြကို မခံစားႏိုင္ေအာင္လဲ ကၽြန္မႏွလံုးသားက ေပ်ာ့ညံ႔ခဲ့ဘူးပါသည္။

ငိုဖို႔ မစြမ္းတဲ့ ကေလးေတြ မငိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို က်န္းမာေရးခ်ိဳ႔ယြင္းေနတဲ့ ကေလးေတြေတြကို ေတြ႔လာခ်ိန္က်မွ ငိုႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြကိုေတြ႔တိုင္း ငိုေနတဲ့ ကေလးေတြကို ေတြ႔တိုင္း သူတို႔ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ က်န္းမာျခင္းဆုလာဘ္အတြက္ ဝမ္းသာမိပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းမွာ
အစာငတ္မြတ္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို လမ္းမွာေတြ႔ခဲ့ရင္ အစာေကၽြးခြင့္ ရွိပါသည္။
အဝတ္အစားခ်ိဳ႔ေနတဲ့ ကေလးေတြကို အဝတ္အစားဝယ္ေပးခြင့္ရွိပါသည္။
ပညာေရးခ်ိဳ႔တဲ့ေနတဲ့ကေလးေတြကို ပညာဒါန ျပဳခြင့္ရွိပါသည္။
အက်င့္စာရိတၱခ်ိဳ႔တဲ့ေနတဲ့ ကေလးေတြကို လမ္းေပၚမွာေတြ႔ရင္ စိတ္ဓါတ္ေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ေပးခြင့္ရွိပါသည္။
မိဘမဲ႔ ခိုကိုးရာမဲ့ျဖစ္ေနတဲ့ကေလးေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရင္ ေခၚျပီး ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ရွိပါသည္။

လဲေနသူကို ထူေပးခြင့္ရွိပါသည္။ စိတ္ဓါတ္က် အားငယ္သူေတြကို အားေပးခြင့္ရွိပါသည္…

အသက္ရွင္လွ်က္ ဘဝေသေနတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဘက္က ကူညီေပးခ်င္သည္႔ တိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းနည္းပါးလြန္းပါသည္။

ေဆးဝါး နည္းပညာနဲ႔ သိပၸံပညာရပ္ေတြမွာ အံ႔ၾသဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိုးတက္ေနခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ ေဝဒနာသည္ ကေလးငယ္မ်ားကို ျပံဳးေအာင္ရယ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ငိုေအာင္လုပ္ဖို႔အတြက္ မိဘမ်ားနဲ႔အတူ လူမႈေရးအဖြဲ႔အစည္းေပါင္းမ်ားစြာမွ ေရႊေငြ စည္းစိမ္ေတြ ပံုေအာျပီး ၾကိဳးစားေနၾကဆဲ… ယေန႔ခ်ိန္အထိ အေကာင္းဆံုးကုသေပးႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းေတြ ရွာေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

ကေလးခ်င္း အတူတူဆိုေပမယ့္ အျခားကေလးေတြလို အိပ္မက္မက္ခြင့္မရွိတဲ့ ကေလးေတြ…
ၾကယ္ပြင့္ခ်င္းအတူတူဆိုေပမယ့္ အျခားၾကယ္ပြင့္ေလးေတြလို အေရာင္မေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ….
အခန္းက်ယ္ၾကီးရဲ႔ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ျငိမ္သက္ မိန္းေမာေနတာကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနရင္း ေဖာ္မျပႏိုင္တဲ့ ေဝဒနာတစ္ခုနဲ႔အတူ ဝမ္းနည္းနာက်င္ေနရဆဲ....


(Down Syndome အပါအဝင္ အျခားအျခားေသာ ေဝဒနာဆိုးေတြ ခံစားေနရတဲ့ ကေလးေတြ ေလ်ာ့နည္းေစဖို႔ ဆႏၵျပဳရင္း ဒီပို႔စ္ေလးကို မတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ World Down Syndome Day အမွတ္တရ ေရးပါသည္။)