ပံုေျပာေကာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ ထိုက္သင့္တဲ့ ဗဟုသုတ ရွိရမယ္ စာဖတ္နာတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရမယ္ ကိုယ္သိထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို နားေထာင္သူစိတ္ဝင္စားလာေအာင္ တင္ျပႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိရမယ္ဆိုတဲ့ အေျခခံအခ်က္ေလးေတြေလာက္ပဲ ကၽြန္မသိထားခဲ့ပါသည္။

ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ခုမွာ ပံုေျပာသူတစ္ေယာက္နဲ႔ မထင္မွတ္ပဲေတြ႔ရွိလာခ်ိန္မွာေတာ့ ေစတနာ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚေတြပါ လိုအပ္တာကို မထင္မွတ္ပဲ ထပ္မံသိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ပံုေျပာသူေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေနရာကေတာ့ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ ပရိတ္သတ္ေတြ ေတြ႔ဆံုၾကတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲအစီအစဥ္ေလးတစ္ခုမွာ ျဖစ္ပါသည္။ အဲဒီေန႔က ပံုေျပာသူ ေကာင္မေလးက စင္ျမင့္ေပၚမွာထိုင္ေနခဲ့ျပီး ပရိတ္သတ္ကို သူမရဲ႔ ပံုျပင္စာအုပ္ေလးအေၾကာင္း အားတက္သေရာ ရွင္းျပေနခဲ့ပါသည္။ သူမရဲ႔ေဘးမွာ သူမနဲ႔အတူထိုင္ျပီး ဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးေနသူကေတာ့ သူမရဲ႔ ပံုျပင္စာအုပ္ေလးကို ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝေပးသူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ ဒီေဆြးေႏြးပြဲအစီအစဥ္ရဲ႔ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္။ ကၽြန္မကေတာ့ ခန္းမက်ယ္ၾကီးရဲ႔ ေနာက္ဆံုးနားက ခံုတစ္လံုးမွာထိုင္ရင္း အစီအစဥ္ေလးကို နားေထာင္ေနခဲ့တဲ့ ပရိတ္သတ္မ်ားစြာထဲက တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

အေရွ႔အလယ္ပိုင္းမွာေနထိုင္တဲ့ အာရပ္လူမ်ိဳးပံုေျပာသူ ေကာင္မေလးေျပာျပေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးက ဒီေဒသအတြက္ အင္မတန္ရိုးစင္းတဲ့ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ကုလားအုပ္ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ အေၾကာင္းျဖစ္တာမို႔ ပထမပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အာရံုေတြက သူမရဲ႔ ကုလားအုပ္ဆီ မေရာက္တစ္ခ်က္ ေရာက္တစ္ခ်က္။ ဒါေပမယ့္ ပရိတ္သတ္ထဲက တစ္ေယာက္က ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုက ကၽြန္မရဲ႔ အာရံုေတြကို ကုလားအုပ္ပံုျပင္ဆီကို ျပန္ျပီးဆြဲေခၚသြားခဲ့ပါသည္။

ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းေလးက “ဘယ္လိုစိတ္ကူးေလးနဲ႔ ဒီပံုျပင္ေလးကို ဖန္တီးခဲ့ပါသလဲ တဲ့” ။ တကယ္ဆို အသက္ ၃ ႏွစ္နဲ႔ ၆ ႏွစ္ၾကား ကေလးေတြနားေထာင္ဖို႔ ပံုျပင္ေရးသူတစ္ေယာက္အတြက္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ သိပ္မခက္ခဲလွပါ။ နာရီပိုင္း အခ်ိန္ပိုင္းအတြင္းမွာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ဖန္တီးႏိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့မိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မၾကားသိခြင့္ရလိုက္တဲ့ အေျဖကေတာ့ ကၽြန္မ ထင္ျမင္ယူဆထားတာနဲ႔ တက္တက္စင္ေအာင္ကို လြဲေခ်ာ္ေနခဲ့ပါသည္။

“ဒီပံုျပင္ေလးကို ဖန္တီးဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ ၂ လေလာက္ၾကာခဲ့ပါတယ္။ ပထမႏွစ္ပတ္ကာလမွာေတာ့ ကေလးေတြရွိတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေတြကိုသြားခဲ့ပါတယ္။ ကေလးေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့သလို ေက်ာင္းက ဆ၇ာမေတြ ေက်ာင္းသားမိဘေေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့ျပီး ကေလးေတြရဲ႔ အာရံုကို ဖမ္းစားႏိုင္မယ့္ အခ်က္အလက္ေလးေတြကို ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။
ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းတိုင္းမွာ ထားရွိခဲ့တဲ့ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြကို တစ္အုပ္မက်န္ လိုက္ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အင္တာနက္မွာရွိရွိသမွ် ကေလးပံုျပင္ေတြကို ဖတ္ႏိုင္သမွ် ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အာရပ္ဓေလ့ အာရပ္ရိုးရာနဲ႔ အာရပ္ကေလးေတြကို စြဲေဆာင္ႏိုင္မယ့္ ကုလားအုပ္ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ဖန္တီးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္ “လို႔ သူမက ရွင္းျပခဲ့ပါသည္။

“ပံုျပင္နဲ႔ပက္သက္ျပီး ေရးရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေလးကို သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကုလားအုပ္ေတြအေၾကာင္းကို အေသးစိတ္ ထပ္ျပီး ေလ့လာခဲ့ပါတယ္။ အဘိုးအဘြားေတြဆီ သြားလည္ျပီး သူတို႔ ငယ္ငယ္က နားေထာင္ဖူးခဲ့တဲ့ ကုလားအုပ္ပံုျပင္ေလးေတြကို ျပန္ျပီး ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ ေဆြမ်ိဳးေတြဆီကို တကူးတက သြားလည္ျပီး သူတို႔ဆီက အၾကံဥာဏ္ေတြ အကူအညီေတြ ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ကုလားအုပ္နဲ႔ အတူ ကႏၱာရထဲကိုသြားျပီး ကုလားအုပ္ေတြရဲ႔ သဘာဝကို ကိုယ္တိုင္ေလ့လာပါတယ္။ မိသားစုဝင္ေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ကၽြန္မနဲ႔အတူ ကႏၱာရထဲကို လိုက္လာၾကပါတယ္။ သူတို႕မွာလဲ သူတို႔ပိုင္တဲ့ ကုလားအုပ္ေတြ ကိုယ္စီပါလာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အင္တာနက္ကေန ကၽြန္မသိခြင့္ရခဲ့တဲ့ ကုလားအုပ္ေတြအေၾကာင္းနဲ႔ အျပင္မွာ တကယ္ေလ့လာလို႔ သိလာတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြ အေၾကာင္းကို စုစည္းျပီး ဒီပံုျပင္ေလးကိုဖန္တီးခဲ့ပါတယ္” လို႔ သူမက ဆက္ျပီးရွင္းျပခဲ့ပါသည္။

ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္အတြက္ သူမရဲ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈကို သိရခ်ိန္မွာေတာ့ အရမ္းကို အံ႔ၾသမိသလို သူမကို မေလးစားပဲ မေနႏိုင္ခဲ့ပါ။ စာေရးသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိမိေျပာျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ယုတၱိရွိရွိ ေျပာျပႏိုင္ဖို႔ ခိုင္လံုတဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းထားဖို႔ လိုအပ္မယ္ဆိုတာကို လက္ခံထားခဲ့ေပမယ့္ ပံုျပင္ေျပာသူေတြနဲ႔ ပက္သက္လို႔ေတာ့ သူမေျပာသေလာက္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မစဥ္းစားခဲ့မိပါ။

ကၽြန္မတို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ေတြဆိုတာက အျပင္ေလာကမွာ မရွိႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို ဖန္တီးပံုေဖာ္ထားတဲ့ ပံုျပင္ေတြ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြ စိတ္ဝင္စားၾကတဲ့ တိရိစၦာန္ေလးေတြရဲ႔ အေၾကာင္းကို စီကာပတ္ကံုးေျပာျပဖို႔ ဖန္တီးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ မ်ားပါသည္။ တခါတေလမွာေတာ့ လူၾကီးေတြရဲ႔ ပါးစပ္ဖ်ားက က်လာတတ္တဲ့ လက္တမ္းပံုျပင္ေလးေတြကိုလဲ ကေလးေတြ နားေထာင္ရတတ္ပါသည္။

ပံုျပင္ေျပာျပရျခင္းရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကေလးေတြ လိမၼာယဥ္ေက်းေစဖို႔ စာနာတတ္ေစဖို႔ အသိဥာဏ္ဗဟုသုတေတြ တိုးတက္ေစဖို႔ နဲ႔ အျခားေသာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရင့္က်က္မႈေတြရေစဖို႔ စတဲ့အခ်က္ေတြအျပင္ ဒီ့ထက္ပိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြလဲ ရွိႏိုင္ပါေသးသည္။

ပံုျပင္ေျပာသူ ေကာင္မေလးနဲ႔ေဆြးေႏြးပြဲ အစီအစဥ္ေလး ျပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ သူမေရးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ပံုျပင္စာအုပ္ေလးကို စိတ္ဝင္စားမိတာမို႔ စာအုပ္စင္ေတြမွာ လိုက္ရွာျပီး ဖတ္ၾကည္႔မိပါသည္။ အသက္ ၃ ႏွစ္ကေန ၆ ႏွစ္အရြယ္ၾကားရွိတဲ့ ကေလးေတြဖတ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ပံုျပင္စာအုပ္ေလးက အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ေဆးေရာင္စံုျခယ္ထားတဲ့ ရုပ္ျပပံုျပင္စာအုပ္ခပ္ပါးပါးေလးတစ္အုပ္ျဖစ္ပါသည္။ စာရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္းစီလွန္ျပီး ပံုျပင္ေလးကို ခပ္သြက္သြက္ေလးဖတ္ေတာ့ ၂ မိနစ္အတြင္းမွာပဲ ဖတ္လို႔ျပီးသြားခဲ့ပါသည္။

သူမေရးထားတဲ့ ပံုျပင္ေလးက ကေလးမ်ားအၾကိဳက္ Emaar လို႔ေခၚတဲ့ ကုလားအုပ္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႔ အေၾကာင္းပဲျဖစ္ပါသည္။ ကႏၱာရၾကီးထဲမွာ ပုတဲ့ကုလားအုပ္ ရွည္တဲ့ကုလားအုပ္ ပိန္တဲ့ကုလားအုပ္ ဝတဲ့ကုလားအုပ္ လွတဲ့ကုလားအုပ္ ရုပ္ဆိုးတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြရွိပါသည္။

အဲဒီကုလားအုပ္ေတြထဲမွာမွ ဘို႔ေသးေသးေလးကိုပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ Emaar လို႔ေခၚတဲ့တဲ့ ကုလားအုပ္ေလးက ကႏၱာရထဲမွာရွိတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြရဲ႔ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ျခင္းကို အျမဲခံစားနာက်င္ေနရတဲ့ အားငယ္စိတ္ဝင္ေနခဲ့တဲ့ ကုလားအုပ္ေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

အထူးသျဖင့္ သူ႔ရဲ႔ ေသးငယ္လြန္းတဲ့ ဘို႔ကေလးေၾကာင့္ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြေတြက သူ႔ကို သနားစရာ ကုလားအုပ္တစ္ေကာင္အျဖစ္သတ္မွတ္ျပီး အျမဲတမ္းအႏိုင္က်င့္ေလ့ရွိပါသည္။ Emaar ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔ ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ နာက်င္ေနေပမယ့္ အေပါင္းအသင္းေတြကို ခ်စ္ခင္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ အျပံဳးမပ်က္ သည္းခံခြင့္လြတ္ေပးခဲ့ပါသည္။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႔ ေသးငယ္လွတဲ့ ဘို႔ေလးကို ၾကီးလာေအာင္လုပ္ဖို႔ကိုေတာ့ အျမဲတမ္းစဥ္းစားေနခဲ့ပါသည္။ Emaar ဟာ တေန႔မွာေတာ့ ကႏၱာရထဲက အိုေအစစ္ထဲမွာ ေရေတြကို ေမာပန္းသြားတဲ့အထိ အားပါးတရ ေသာက္ျပီး သူ႔ရဲ႔ ဘို႔ေလး ၾကီးလာမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ တကယ္လံုးနာက်င္သြားတဲ့အထိ ႏံြ႔ေတြထဲမွာလူးလွိမ့္ေနခဲ့ပါသည္။ အျပန္လမ္းမွာ ေတြ႔တဲ့ စံြ႔ပလြန္ပင္မွာရွိတဲ့ စြံ႔ပလြန္သီးေတြကိုလဲ အငမ္းမရစားခဲ့ပါသည္။ အဲဒီေန႔က အေပါင္းအသင္းေတြဆီျပန္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႔ဘို႔ေလးမွာ ရြ႔ံႏြ႔ံေတြနဲ႔ ေပက်ံလို႔ ရုပ္ဆိုးေနတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔ ေလွာင္ရယ္က်ီစားျခင္းကို ထပ္ျပီးခံခဲ့ရျပန္ပါသည္။

သိပ္မၾကာခင္ ေနသာတဲ့ ေန႔ေလးတေန႔မွာေတာ့ သူတို႔ကုလားအုပ္ေတြအၾကားမွာ အင္မတန္ေရပန္းစားေနတဲ့ အေျပးျပိဳင္ပြဲသတင္းေလးနဲ႔အတူ သူ႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတာကို Emaar သတိထားမိခဲ့ပါသည္။ ျပိဳင္ပြဲနဲ႔ ပက္သက္ျပီး သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို အေလးမထားခဲ့ေပမယ့္ သူကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကစားေနတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ အေျပးျပိဳင္ပြဲအတြက္ တစ္ေကာင္တည္း ေလ့က်င့္ေနခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ Emaar ဆိုတဲ့ ဘို႔ေသးေသးေလးကိုပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ကုလားအုပ္ေလးက အျခားေသာ သန္မာထြားက်ိဳင္းလွတဲ့ ကုလားအုပ္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး ျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဆုရသြားတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးပဲျဖစ္ပါသည္။

အျခားေသာ သန္မာထြားက်ိဳင္းေသာ ေျခတံရွည္ေသာ ကုလားအုပ္ေတြကို ေက်ာ္လြန္ျပီး အႏိုင္ရသြားတဲ့ Emaar ကို တခ်ိန္လံုးအထင္ေသးစြာ ေလွာင္ေျပာင္ေနခဲ့ၾကတဲ့ သူ႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ သူ႔ရဲ႔ ေသးငယ္တဲ့ ဘို႔ကေလးရဲ႔ အစြမ္းကို သိသြားၾကတာမို႔ Emaar ကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ဂုဏ္ျပဳေကာင္းခ်ီးေပးခဲ့ၾကပါသည္။

ဒီပံုျပင္ေလးထဲမွာ ကေလးေတြကို သူမေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေလးကေတာ့ ဘို႔ေသးေသးေလးေၾကာင့္ အားငယ္ေနရတဲ့ ကုလားအုပ္ေလးက သူ႔ရဲ႔ ဘို႔ေသးေသးေလးေၾကာင့္ပဲ အေျပးျပိဳင္ပြဲမွာ အႏိုင္ရသြားတယ္ဆိုတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေလးျဖစ္သလို သူပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရထားတဲ့ ဘို႔ေသးေသးေလးမွာပဲ သူတပါးေတြ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြ ရွိေနႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ကေလးေတြ ျမင္လာေအာင္ ေျပာျပသြားႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

ကေလးမ်ားအၾကိဳက္ အင္မတန္ရိုးစင္းတဲ့ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္မွာ ကေလးေတြကို သူေပးခ်င္တဲ့ Encouragement နဲ႔ motivation ကို ခပ္ပါးပါးေလးသာေတြ႔ရေပမယ့္ သူ႔ရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးအေခၚေလးနဲ႔ ဆန္းသစ္ထားတဲ့ သူ႔စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္မ အျမဲအမွတ္ရေနမွာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

အထူးသျဖင့္ သူမရဲ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈနဲ႔ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္အတြက္ သူမရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ထိုက္တန္တဲ့ ရင္းႏွီးမႈေတြကို ပိုလို႔ ေလးစားမိခဲ့ပါသည္။ သူမလို ေစတနာအျပည္႔နဲ႔ ပံုေျပာသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔အခ်ိန္ယူျပီး ၾကိဳးစားအားထုတ္ရမွာ ေသခ်ာတာမို႔ စာဖတ္သူေတြအတြက္ ေစတနာျပည႔္ဝေသာ ပံုေျပာေကာင္းသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါအံုးမည္။

ေက်းဇူးမွတ္တမ္း
အခုတေလာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ စာေရးတာက်ဲေနခဲ့ေပမယ့္ ပ်က္ကြက္မႈေတြကို နားလည္စာနာေပးခဲ့ၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြအားလံုးကို အားနာစြာနဲ႔ပဲ ေတာင္းပန္ပါရေစ။

ဒီႏွစ္ဘေလာ့အကယ္ဒမီေပးပြဲေလးမွာ မထင္မွတ္ပဲ သိခြင့္ရလိုက္တဲ့ စာဖတ္သူအားလံုးရဲ႔ ေစတနာနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳမႈေတြ အတြက္ အတိုင္းမသိပီတိျဖစ္ရသလို ႏွင္းနဲ႔မာယာရဲ႔ ျဖစ္တည္မႈေလးကို အစဥ္တစိုက္ အားေပးေနတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ပထမဆံုး ေျပာပါရေစ…

ထပ္မံျပီး အေလးအနက္ေက်းဇူးတင္မိသူေတြကေတာ့

ႏိုင္ငံအသီးသီးက ဘဝတူစာေရးေဖာ္ ဘေလာ့ဂါမ်ားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး …

စာေရးျခင္းကုိ အားမေပးၾကေပမယ့္ ေမတၱာအျပည္႔နဲ႔ ခြင့္လြတ္ေပးေနတဲ့ အေဝးက မိသားစု…

အထူးသျဖင့္ လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ်ကို မညည္းမညဴပဲ ပံ႔ပိုးကူညီအားေပးေနခဲ့တဲ့ ဒူဘိုင္းေရႊေရာင္စဥ္မိသားစုနဲ႔ ဒူဘိုင္းမွ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး....

ဒီဘေလာ့ေလးစတင္ဖန္တီးစဥ္ကစလို႔ ယေန႔အခ်ိန္ထိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ကူညီေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဘေလာ့လင့္ေလးေျပာင္းခ်ိတ္ေပးခဲ့တဲ့ ကိုမင္းေက်ာ္…

ျမင္သမွ်ေတြ႔သမွ အားမနာတမ္းေဝဖန္ေပးတတ္တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး…… ကို ရင္ထဲကလာတဲ့ ေစတနာ ေမတၱာမ်ားနဲ႔ ေလးစားစြာ ခင္မင္စြာ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း...

ေက်းဇူးမွတ္တမ္းကိုလဲ အခ်ိန္လြန္မွ ေရးျဖစ္တဲ့အတြက္လဲ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ လာေရာက္ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ထပ္မံအားနာမိပါသည္...

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ေနာက္က်မွ ေရးမိတဲ့ ဒီမွတ္တမ္းေလးဟာ ခါေတာ္မီမဟုတ္ေပမယ့္ လန္းဆန္း လတ္ဆတ္ေနဆဲ...

ႏွင္းနဲ႔မာယာ