ပစိဖိတ္သမုဒၵရာရဲ႔ တစိတ္တေဒသျဖစ္တဲ့ ေတာင္တရုတ္ပင္လယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ကၽြန္းေတြဆီကို မေရာက္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဒီပို႔စ္ေလးလဲ ျဖစ္လာစရာမရွိသလို ကၽြန္မတို႔တိုင္းျပည္ရဲ႔ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ ပက္သက္ျပီးေတာ့လဲ ေသာကပြားစရာေတြ ျဖစ္လာစရာ မရွိႏိုင္ပါ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပါတ္ေလာက္တုန္းက ကၽြန္မတို႔ အလည္အပတ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္းေတြမွာ အမႈိက္ရယ္လို႔ ေယာင္ယမ္းလို႔ တစတေလေတာင္ မေတြ႔ခဲ့ရ။ အခ်ိဳ႔ ကၽြန္းေတြမွာဆို အမိႈက္ပံုးေတာင္္မထားပဲ ကိုယ္ယူလာတဲ့ အမႈိက္အစအနေတြ အားလံုးကို ကိုယ့္စက္ေလွေပၚကိုယ္တင္ျပီး ျပန္သယ္သြားၾကတာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။

ခရီးစဥ္ရဲ႔ ဒုတိယေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္းေတြလွည္႔ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရငုတ္ၾကေတာ့ ကမ္းေျခကို ဆင္းလိုက္တာနဲ႔ အမိႈက္ကင္းျပီး ၾကည္လင္ေနတဲ့ ေရျပင္က ကၽြန္မတို႔ကို ဆီးၾကိဳေနတာကို သတိထားမိပါသည္။

ကမ္းစပ္မွာ ရွိတဲ့ ေရျပင္က ပကတိ ၾကည္လင္လြန္းတာမို႔ ေရေအာက္ၾကမ္းျပင္က သဲပြင့္ျဖဴျဖဴေတြနဲ႔ ခရုခြံ ကမာခြံေတြကို တစစီ တပိုင္းစီ သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ေနရပါသည္။
ကမ္းစပ္က ေရေအာက္ ၾကမ္းျပင္မွာလဲ ေရာင္စံုငါးေလးေတြကို သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ေနရပါသည္။

ေန႔လည္ပိုင္း ထမင္းစားဖို႔ လည္ဆြဲကၽြန္းကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကမ္းေျခ ကမ္းစပ္ေတြမွာ အမိႈက္အစအနေလးေတာင္မွ မေတြ႔ရတဲ့ ထူးျခားခ်က္ကို စျပီး သတိထားမိလာပါသည္။

မနက္တည္းက အျခားကၽြန္းေတြမွာ ေရငုတ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီကၽြန္းမွာ ထမင္းစားဖို႔ စီစဥ္ထားတာမို႔ ဘန္ဂလိုတစ္ခုငွားျပီး ေန႔လည္စားစားဖို႔ ျပင္ဆင္ထားၾကပါသည္။

ေနမြန္းမတည္႔ခင္ ကမ္းစပ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ေရငုတ္နည္းျပအကူအညီနဲ႔ ေရငုတ္ျပီး ကၽြန္မတို႔ေတြ ထမင္းစားခ်ိန္မွာေတာ့ ေရငုတ္နည္းျပျဖစ္သလို လမ္းျပစက္ေလွသမားလဲ ျဖစ္တဲ့ ေဒသခံေရငုတ္သမားက ကၽြန္မတို႔ စားျပီးစုစည္းထားတဲ့ တစ္ခါသံုး ထမင္းပန္းကန္ေတြ တစ္ရႈးစေတြနဲ႔ စားၾကြင္းစားက်န္ေတြကို ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္တစ္လံုးထဲကိုထည္႔ျပီး စားပြဲေအာက္မွာ သိမ္းထားပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ စားပြဲနားကို ေခြးေလးတစ္ေကာင္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက ျမန္မာလူမ်ိဳးပီပီ မေနႏိုင္ပဲ စားၾကြင္းစားက်န္အမိႈက္ေတြထဲက ၾကက္ရိုးေတြကို ပန္းကန္ထဲထည္႔ျပီး ေခြးကို ေကၽြးပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ ေခြးစာေကၽြးတာကို မကန္႔ကြက္ေပမယ့္ ေရငုတ္သမားက ေခြးေလး အစာစားျပီးတဲ့ အထိေစာင့္ျပီး ၾကက္ရိုးအစအနေတြကို ပန္ကန္အတြင္းမွာေရာ ပန္းကန္ျပင္က သဲေတြထဲမွာပါ တစစီလိုက္ေကာက္ျပီး အမိႈက္အိတ္ထဲေကာက္ထည္႔ျပန္ပါသည္။



ကၽြန္မတို႔ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေလွသမားက ဘန္ဂလို ပတ္ပတ္လည္မွာ အမိႈက္အစအန မက်န္ရေလေအာင္ ရွိရွိသမွ် အမိႈက္ေတြကို ေလွေပၚတင္ျပီး သယ္လာခဲ့ပါသည္။



စက္ေလွရွိရာကို ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ့ သံသယ စိတ္မကုန္ႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မက မ်က္စိတဆံုးျမင္ေနရတဲ့ ကမ္းေျခတစ္ခုလံုးကို မ်က္စိကစားရင္း အမိႈက္အတိုအစမ်ားေတြ႔ေလမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္လမ္းေဘးဝဲယာ ေခ်ာင္ၾကိဳ ေခ်ာင္ၾကားမက်န္ ရႈခင္းေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး မွတ္တမ္းတင္လာခဲ့မိပါသည္။








အဲဒီ ကၽြန္းေတြက အျပန္လမ္းမွာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စဥ္းစားမိလာပါသည္။
- သဘာဝအတိုင္းလွေနတဲ့ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သဘာဝအတိုင္း မပ်က္မစီး ထိန္းသိမ္းထားဖို႔ဆိုတာ တိမ္မေယာင္နဲ႔ နက္ လြယ္မေယာင္နဲ႔ ခက္ပါသည္။
- သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး အလုပ္က လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း အသိစိတ္နဲ႔ နဲ႔မျပီးေျမာက္ႏိုင္တာမို႔ တမ်ိဳးသားလံုးရဲ႔ အသိစိတ္နဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္ဆာင္ဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။
- ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး အသိပညာကို မူလတန္း သင္ရိုးေတြမွာ ထည္႔သြင္းျပီး မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို အသိပညာေပးျပီး လက္ေတြ႔က်က် လိုက္နာက်င့္သံုးေစသင့္ပါသည္။ ( ေရရွည္စီမံကိန္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာေသခ်ာပါသည္)

တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး ေလ့လာမႈ အားနည္းခဲ့ပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲ မိုးေလဝသ အေျပာင္းအလဲ ေဂဟ စနစ္ အေျပာင္းအလဲေတြကိုလဲ လမ္းၾကံဳလို႔ မွတ္သားမိရံု ဗဟုသုတအေနနဲ႔ နားေထာင္ဖူးရံု အဆင့္မွာပဲ ရွိခဲ့ပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ အဆိုးရြားဆံုးၾကံဳေတြ႔ခဲ့ၾကတဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းက ေပးခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ိဳးေတြကေတာ့ ကၽြန္မကို သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကို စိတ္ဝင္စားေစဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္လာခဲ့ပါသည္။

ဒုတိယ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုကေတာ့ ေဂဟ စနစ္ အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ ၂၀၁၀ ေႏြကာလမွာ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေရရွားပါးမႈ ျပႆနာပဲ ျဖစ္ပါသည္။

နာဂစ္မုန္တိုင္းရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အျဖစ္အပ်က္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးကို စနစ္တက် လုပ္ဖို႔ လိုေနျပီဆိုတာကို အခ်က္ေပးေနခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ျပည္တြင္းမွာက လြမ္းေရးထက္ ဝမ္းေရး ခက္ေနဆဲ။

လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႔ေနက် ျမန္မာျပည္သားေတြကလဲ ခလုတ္ထိမွ အမိတေနၾကဆဲ။
ကာကြယ္ျခင္းသည္ ကုသျခင္းထက္ ေကာင္း၏ ဆိုေပမယ့္ ျပႆနာအရပ္ရပ္ကို ၾကိဳတင္ကာကြယ္ ဖို႔အတြက္ အခြင့္အလမ္းေတြကလဲ ေဝးေနဆဲ။

ကၽြန္မလက္လွမ္းမီသေလာက္ ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး အသိပညာနည္းခဲ့လို႔ ျမန္မာျပည္ တနံတလ်ားမွာ အပ်က္အစီး အဆံုးအရံႈးေတြက ေတာင္လို ပံုေနခဲ့ပါသည္။

၁။ ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ဖ်ားပိုင္းမွာ လက္ရွိအေနအထားအထိ သိသိသာသာ အပ်က္အဆီး မရွိခဲ့ေသးေပမယ့္ မၾကာမီမွာ ဆိုးရြားစြာ ပ်က္စီး ဆံုးရံႈးျခင္းၾကံဳဖို႔ အစပ်ိဳးေနၾကပါသည္။

၂။ ျမန္မာျပည္ရဲ႔ အထင္ကရေနရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ သဘာဝအလွအပေတြစုေနခဲ့တဲ့ အင္းေလးကန္ကလဲ သဘာဝအတိုင္း မလွႏိုင္ေတာ့ပါ။ သဘာဝအတိုင္းလွေနတဲ့ အလွအပကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ျပီး ကန္ထဲမွာ အမွန္တကယ္ မလိုအပ္တဲ့ ဟိုတယ္ေတြ စားေသာက္ဆိုင္ေတြက ကန္ေရျပင္ရဲ႔ ေနရာအႏွံ႔မွာ ေနရာယူလာတာမို႔ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကထြက္တဲ့ အညစ္အေၾကးေတြ မလုိအပ္ပဲ သိပ္သည္းလာတဲ့ လူဦးေရေတြေၾကာင့္ ပိုမိုတိုးပြားလာတဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြက ကန္ရဲ႔ အလွအပ သဘာဝကို အခ်ိန္တိုအတြင္း ပ်က္စီးေစခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါသည္။

ကန္ေရျပင္ရဲ႔ ဧရိယာကလဲ သိသိသာသာ က်ဥ္းေျမာင္းလာျပီး ေရခမ္းေျခာက္မႈ အခက္အခဲနဲ႔ ရင္ဆိုင္လာျပီး ကန္တိမ္ေကာမယ့္ အေရးအထိ စိုးရိမ္ေရမွတ္ေရာက္လာမွ အင္းေလးကန္ ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ အပူတျပင္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတာကို ေတြ႔ေနျမင္ေနရပါသည္။

ကုရာနတၳိေဆးမရွိတဲ့ ေရာဂါတစ္ခုထဲမွာ အခ်ိန္လြန္မွ ကုသလို႔ မရႏိုင္တဲ့ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္နာ တစ္ခုကို ထပ္တိုးဖို႔ လိုအပ္လာပါသည္။

အခုခ်ိန္မွာ အမ်ားသူငါေတြလို ဧရာဝတီကို ႏွစိသိမ့္အားေပးခ်င္ေနေပမယ့္ အင္းေလးကန္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ခန္းေျခာက္ေနခဲ့ျပီလို႔ ေျပာလို႔ ရပါသည္။

၃။ ရခိုင္ျပည္နယ္က ငပလီ ကမ္းေျခကလဲ သဘာဝအတိုင္း လွပတဲ့ ကမ္းေျခအျဖစ္ အေရွ႔ေတာင္ အာရွမွာ ေျပာစမွတ္ျပဳေလာက္ေအာင္ ထင္ရွားခဲ့ပါသည္။

ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ကမ္းေျခတေလွ်ာက္မွာ တိုးပြားလာတဲ့ ဟိုတယ္ေတြက ကမ္းေျခရဲ႔ အလွ သဘာဝေတြကို အက်ည္းတန္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ၾကျပန္ပါသည္။
ဟိုတယ္ေတြ ေဆာက္ဖို႔အတြက္ သဘာဝအတိုင္း ရွိေနတဲ့ ကမ္းေျခေတြကို ထပ္မံခ်ဲ႔ထြင္ရပါသည္။ ကမ္းေျခတိုးခ်ဲ႔ဖို႔အတြက္ သဘာဝအတိုင္း ရွိေနခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြကို မိုင္းခြဲျပီး ဖ်က္စီး ျဖိဳခ်ရပါသည္။

သဘာဝအလွကို သဘာဝအတိုင္း မထိန္းသိမ္းႏိုင္ျခင္းရ႔ဲေနာက္ကြယ္မွာ ေဂဟ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ဆိုတာသိေနၾကေပမယ့္ ဘယ္လို အေျပာင္းအလဲ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္တာမု႔ိ စိုးရိမ္စိတ္မရွိခဲ့တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အရင့္အရင္က ရွိခဲ့တဲ့ ကမ္းေျခရဲ႔ သဘာဝအလွကို အခုခ်ိန္မွာ ျပန္လိုခ်င္လို႔ မရေတာ့သလို ယခင့္ယခင္က မရွိခဲ့ဘူးတဲ့ ေရထုညစ္ညမ္းမႈ ပတ္ဝန္းက်င္က စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ လူေနထူထပ္မႈရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ေတြက တေန႔ေန႔မွာ ငပလီ ကမ္းေျခကို ဂယက္ရိုက္လာႏိုင္ပါသည္။

ငပလီလိုပဲ အျခားအျခားေသာ နာမည္ေက်ာ္ ကမ္းေျခ အပန္းေျဖစခန္းေတြမွာလဲအလားတူ ျပႆနာေတြ ရွိလာႏိုင္ပါသည္။
အထူးသျဖင့္ ဧရာဝတီတိုင္းမွာရွိတဲ့ ေငြေဆာင္ ကမ္းေျခနဲ႔ ေခ်ာင္းသာ ကမ္းေျခေတြကိုလဲ သဘာဝအလွအပ မပ်က္ရေလေအာင္ သတိထားျပီး ၾကိဳတင္ ထိန္းသိမ္းထားတတ္ဖို႔ လိုပါသည္။

၄။ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးဆိုေပမယ့္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းက ပုဂံေဒသ ကိုလဲ ေမ့ေလ်ာ့ထားလို႔မရႏိုုင္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ပုဂံေျမကလဲ သမိုင္းဝင္ ေရွးေဟာင္းေစတီပုထိုးေတြရဲ႔ ဂဳဏ္သတင္းနဲ႔ ေက်ာ္ေစာ ခဲ့ပါသည္။

သို႔ေပေသာ္လည္း ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈ နယ္ေျမအတြင္းမွာလဲ အသစ္အသစ္ေသာ ဟိုတယ္ေတြက ခန္႔ျငားထည္ဝါစြာ တစတစ ေနရာယူျပီး သမိုင္းဝင္ ယဥ္ေက်းမႈနယ္ေျမကို နယ္ခ်ဲ႔ၾကျပန္တာမို႔ ပုဂံျမိဳ႔ေဟာင္းရယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သမိုင္းဝင္ျမိဳ႔ေဟာင္းတစ္ခုကလဲ နယ္ေျမ က်ဥ္းသထက္က်ဥ္းလာခဲ့ျပန္ပါသည္။

ဒီ့ထက္ပိုဆိုးတဲ့အျဖစ္ကတာ့ ေရွးေဟာင္းေစတီေတြကို လက္ရာမပ်က္ ထိန္းသိမ္းမြမ္းမံရာကေန သမိုင္းမွတ္တမ္းဝင္ အႏုပညာ လက္ရာေတြ ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္ေတြ ပ်က္စီးဆံုးရ႔ႈံးခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါသည္။

၅။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ေတာင္ဘက္အစြန္းကေတာ့ ခရီးသြား မဖြံ႔ျဖိဳးေသးတဲ့ ေဒသျဖစ္တာမို႔ အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ ကမ္းေျခေတြက သဘာဝအတိုင္း အလွမပ်က္ က်န္ရွိေနဆဲျဖစ္ပါသည္။
သို႔ေပေသာ္ျငားလဲ မ်ားမၾကာမီကာလမွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္မယ့္ ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္း စီမံကိန္းကလဲ ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္ေမာက်ေနခဲ့တဲ့ ထားဝယ္ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႔လံုးကို လႈပ္ႏိႈးေနသလို ျဖစ္လာျပန္ပါသည္။

လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းတာမို႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႔ ကမ္းေျခေတြထဲမွာ သဘာဝအတိုင္း လွပေနဆဲ ထားဝယ္ရဲ႔ သမီးပ်ိဳ ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခသည္လည္း ေနာင္လာမည္႔ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုမွာ ရခိုင္ရဲ႔ သမီးပ်ိဳ ငပလီကမ္းေျခလို သဘာဝအလွေတြ ေလ်ာ့က်သြားေတာ့မယ္ဆိုတာကို ၾကိဳတင္ခန္႔မွန္းလို႔ ရေနပါသည္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္မ လက္ေတြ႔က်က် ျမင္ေတြ႔ခံစားခဲ့ရတဲ့ သဘာဝအတိုင္း လွေနတဲ့ ကမ္းေျခေတြရဲ႔ အလွအပကို ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ရွာလို႔ ေတြ႔ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါ။

(ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္က ကမ္းေျခေတြမွာေတာ့ ေရစပ္ကို ဆင္းလိုက္တာနဲ႔ မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္ ျမင္ေနေတြ႔ေနရတဲ့ တစ္ရႈးစ ေရသန္႔ဘူးခြ႔ံ ကၽြတ္ကၽႊတ္အိတ္ အစအနေတြက ကမ္းေျခေတြရဲ႔ အလွကို အက်ည္းတန္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးေနတတ္ပါသည္။)

သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္အေၾကာင္း အထူးသျဖင့္ ကမ္းေျခေတြ ျမစ္ေခ်ာင္း အင္းအိုင္ေတြရဲ႔ သဘာဝကို နားမလည္ သေဘာမေပါက္ပဲ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးလို႔ ျခံဳငံုျပီး ေျပာေနရင္ေတာ့ ထိန္းသိမ္းတာကေတာ့ ဟုတ္ပါျပီး ဘယ္ေရကန္ကို ဘယ္လို ထိန္းမလဲ ဘယ္ကမ္းေျခကို မပ်က္စီးေအာင္ ဘယ္လို ထိန္းသိမ္းမလဲလို႔ ကပ္သီးကပ္သပ္ေမးလာရင္ေတာ့ အသိစိတ္နဲ႔ ထိန္းသိမ္းမယ္ သဘာဝမပ်က္ အလွမပ်က္ အရွည္သျဖင့္ တည္တံ႔ေအာင္ပဲ ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္မယ္ ေရတြင္း ေရကန္ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြဆိုရင္လဲ ေရထုညစ္ညမ္းမႈ နည္းႏိုင္သမွ်နည္းေအာင္ ေရစီးေရလာေကာင္းေအာင္ မ်က္ေျခမျပတ္ ေစာင့္ၾကည္႔ထိမ္းသိန္းရမယ္လို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္ပါသည္။

ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြလိုေတာ့ ေလထုထဲကို ထုတ္လႊတ္ေနတဲ့ ကာဗြန္ပမာဏကို ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ ေလွ်ာ့ခ်မယ္။ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႔ ေလာင္စာဆီ အသံုးကို ေလွ်ာ့ခ်မယ္။ ပံုႏွိပ္စကၠဴေတြ သံုးစြဲတာကို ေလွ်ာ့ခ်မယ္။ စကၠဴေတြနဲ႔ျပဳလုပ္တဲ့ တစ္ခါသံုး ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ အသံုးကို ေလွ်ာ့ခ်မယ္။ ထပ္ကာထပ္ကာ ျပန္သံုးလို႔ရတဲ့ စကၠဴအမ်ိဳးအစားကို ေရြးခ်ယ္ျပီးသံုးၾကမယ္လို႔ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ စီမံကိန္းဆြဲဖို႔ မေျပာလိုပါ။

တစ္ဦးခ်င္းတစ္ေယာက္ခ်င္းစီက မိမိရဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သန္႔ရွင္းသာယာေအာင္ အသိစိတ္နဲ႔ ရွင္းလင္းျခင္းကလဲ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးကို အေထာက္အကူျပဳႏိုင္ပါသည္။ ေခ်ာင္းေတြ ေျမာင္းေတြ ေရကန္ေတြ ကမ္းေျခေတြမွာ အလြယ္တကူ အမိႈက္စြန္႔ပစ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို ျပင္ဆင္ႏိုင္ရင္ပဲ ေရထုညစ္ညမ္းျခင္းကို တဘက္တလမ္းက ကာကြယ္ရာ ေရာက္ႏိုင္ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာေတြ သဘာဝကို သဘာဝအတိုင္း မထိန္းသိမ္းတတ္ခဲ့သလို သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး အသိပညာေတြ နည္းခဲ့တာမို႔

ရခိုင္ရဲ႔ သမီးပ်ိဳ ငပလီလဲ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ေတြေပြ႔ပိုက္ျပီး အက်ည္းတန္စျပဳေနသလို …..
ျမစ္ဧရာရဲ႔ သမီးပ်ိဳ ေခ်ာင္းသာ နဲ႔ ေငြေဆာင္
တနသၤာရီရဲ႔ သမီးပ်ိဳ ေမာင္းမကန္နဲ႔
ရာဇဝင္မ်ားရဲ႔ သတို႔သမီး ျမစ္ဧရာ ကိုယ္တိုင္ လဲ မ်ားမၾကာမီမွာ ဒဏ္ရာေတြဗလပြနဲ႔ သဘာဝအလွပ်က္ေတာ့မယ့္ အျဖစ္ဆိုးေတြကို အခ်ိန္မီ မတားဆီးႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့….

ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေဂဟ စနစ္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ကိုယ္တိုင္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ငိုပြဲဆင္ၾကရမွာ ေသခ်ာပါသည္။
သဘာဝအလွအပေတြ ကို ကၽြန္မတို႔ တန္ဘိုးထား ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္မွ သဘာဝတရားၾကီးက ကၽြန္မတို႔ကိုု မ်က္ႏွာသာေပးမွာသခ်ာတာမို႔
သဘာဝအလွအပေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကေစခ်င္ပါသည္။

သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို အခ်ိန္မီ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းေစခ်င္ပါသည္။ မိုးလြန္မွ ထြန္ခ်သလို အခ်ိန္လြန္မွ ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းသင့္တယ္ဆိုတဲ့ ေနာင္တမ်ိဳးကိုလဲ ေနာင္လာမည္႔ မ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္ အေမြမေပးေစလိုပါ။
အခ်ိန္မီ ကာကြယ္ျခင္းသည္ ကုသျခင္းထက္ မ်ားစြာအက်ိဳးရွိတာကို သိပါရက္နဲ႔ မ်က္ကြယ္မျပဳၾကေစလိုပါ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ဧရာဝတီကို ပိတ္ျပီး ဆည္တည္ေဆာက္ေရးစီမံကိန္းကို ကန္႔ကြက္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဆည္တည္ေဆာက္ျပီးေနာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ဧရာဝတီ ပ်က္စီးမယ့္ အေရးမွ ကာကြယ္ဖို႔ နည္းလမ္းရွာရမယ္လို႔ အဆိုျပဳလာသူေတြကို ျပိဳင္တုလို႔ မျငင္းလိုပါ။ ဘယ္လိုနည္းလမ္းေတြ ရွာမွာလဲ လို႔ေတာ့ ေမးခ်င္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အင္းေလးကန္လို ေရခမ္းေျခာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာမွ ထျပီး နည္းလမ္းမရွာဖို႔ကိုလဲ သတိေပးခ်င္ပါတယ္။

ဧရာဝတီအေၾကာင္း ဗဟုသုတ မရွိပဲ ဧရာဝတီအေၾကာင္းကို မေျပာပါနဲ႔ ဆည္နဲ႔ပက္သက္ျပီး နည္းပညာ နားမလည္ပဲ ဆည္ေဆာက္တာကို မကန္႔ကြက္ပါနဲ႔ လို႔ ေျပာလာသူေတြကိုလဲ တုပျပီး မျငင္းလိုပါ။

ဧရာဝတီရဲ႔ ရာဇဝင္ကို ကၽြန္မ မသိပါ။ ဧရာဝတီျမစ္ရဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ကို ကၽြန္မ မသိပါ။ ဧရာဝတီျမစ္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေသာင္ထြန္းတယ္ ၊ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ေျမႏုကၽြန္းေတြ ေပၚထြန္းတယ္ဆိုတာလဲ မသိပါ။

ဧရာဝတီကို မွီခိုျပီး လူဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား အသက္ေမြးေနလဲ ဆိုတာကိုလဲ ကၽြန္မ မသိပါ။ ဧရာဝတီ စီမံကိန္းၾကီး ျပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ တိုင္းျပည္အေနနဲ႔ ဘယ္လို အက်ိဳးအျမတ္ေတြ ရလာမယ္ဆိုတာလဲ ကၽြန္မမသိပါ။ ဒီစီမံကိန္းၾကီးကေန ကၽြန္မတို႔ ဘာေတြ သင္ယူေလ့လာႏိုင္မယ္ဆိုတာလဲ ကၽြန္မမသိပါ။

ကၽြန္မ သိခဲ့တာက ဧရာဝတီဆိုတာ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ အေမြျဖစ္တာမို႔ သဘာဝအတိုင္းေလးပဲ ထိန္းသိမ္းထားဖို႔ အသိစိတ္ဓါတ္ေလးပဲရွိပါသည္။
သဘာဝကို လြန္ကဲ အံတုျပီး ျမစ္တစ္ျမစ္ရဲ႔ သဘာဝလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ေျပာင္းလဲ ေစခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သဘာဝကို ဆန္႔က်င္ျခင္းရဲ႔ ဆိုးက်ိဳး အျပစ္ေတြကို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခံစားရမွာ ေသခ်ာပါသည္။ အဲဒီ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ခံစားရမွာ ဘယ္သူေတြလဲဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မ မေျပာလိုေတာ့ပါ။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အိမ္ေခါင္မိုးက မလံုခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေတြ မိုးဒဏ္ကို ခံစားဖို႔ပဲ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ရေတာ့မည္ေလ......)